Archive for the ‘பார்வைகள், பகிர்வுகள்’ Category

மதுரை மேலூர்க்கருகேயுள்ள வெள்ளலூர், உறங்கான்பட்டி கிராமங்களை அடுத்து திருமலை என்ற ஊர் மதகுப்பட்டி செல்லும் வழியில் அமைந்துள்ளது. சிவகங்கை மாவட்டத்தில் இந்த சிற்றூர் இருக்கிறது. இந்த ஊரிலுள்ள மலையில் குடைவரையும், மலைக்கொழுந்தீஸ்வரர் கோயிலும், அதற்கும்மேல் நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பாறை ஓவியங்களும், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழிக் கல்வெட்டுகளும் காணப்படுகின்றன.

தீபாவளி விடுமுறைக்கு மதுரைக்கு வந்த சகோதரர்களுடன் ஞாயிற்றுக்கிழமை (15.11.20) திருமலையிலுள்ள தொல்லெச்சங்களைக் காண கிளம்பினோம். அன்று காலை முதலே வெயிலில்லாமல் மேகமூட்டமாய் இருந்தது. வழிநெடுக மலைகளும், நீர்நிலைகளும், வயல்களும் பயணத்தை அழகாக்கின. வெள்ளலூர் தாண்டியதும் கண்மாய்க்கரையோரம் சேமங்குதிரையுடன் அமைந்திருந்த அய்யனார் கோயில் அருகே வாகனத்தை நிறுத்தி போய் பார்த்தோம், குழுவாகப் படமெடுத்தோம். சேமங்குதிரையை வண்ணம் தீட்டும் பணியைச் செய்தவர் ஒக்கூர் என்ற பெயரை அதில் எழுதியிருந்தார். உடன்வந்த சகோதரர் அதைப்பார்த்து சங்க இலக்கியத்தில் உள்ள ஒக்கூர் மாசாத்தியார் என்ற பெண் புலவர் பிறந்த ஊராக இருக்கலாம் என்றார். அவரது ஞாபகசக்தி மலைப்பூட்டியது.

மதகுப்பட்டி செல்லும் சாலையில் இடதுபுறமாகத் திரும்பி திருமலையை அடைந்தோம். மலையிலிருந்து கொஞ்சதூரம் ஏறியதும் குடைவரைக் கோயில் ஒன்றுள்ளது. இங்குள்ள குடைவரைக் கோயிலை குடமுழுக்கு என்ற பெயரில் வண்ணம் தீட்டி படுத்தியெடுத்திருக்கிறார்கள். கோயிலில் குடைவரைப் பகுதியில் பெயிண்ட்டில் வண்ணம் பூசியிருக்கிறார்கள்.

மலைக்கொழுந்தீஸ்வரர், பாகம்பிரியாள் சன்னதி சுவர்களில் எல்லாம் கல்வெட்டுகள். சன்னதியைச் சுற்றிவரும் வழியிலுள்ள கல்திண்டு முதற்கொண்டு எல்லாவற்றிலும் ஏராளமான கல்வெட்டுகள். இடதுபுறம் குடைவரைக் கோயில் பகுதி உள்ளது. இங்கிருந்து சுரங்கப்பாதை இருந்தது என்பதை சொல்லும் விதமாக இரும்புக் கம்பிபோட்டு மூடிவைத்திருக்கிறார்கள். குடைவரையிலுள்ள சிவனும் அம்மையும் மிக அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒரு திண்டில் ஒரு காலைத் தொங்கப்போட்டு ஒரு காலை குத்துக்காலிட்டு சிவன் அம்மையின் கரங்களை தொட்டபடி அமர்ந்திருப்பதுபோல அழகாக அமைத்திருக்கிறார்கள். இதுபோன்ற ஒரு சிற்பம் கழுகுமலை வெட்டுவான் கோயிலில் பார்த்திருக்கிறேன்.

திருமலையிலுள்ள வரலாற்றுத் தகவல்களை அறிய தொல்லியல் அறிஞர் சொ.சாந்தலிங்கம் அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டேன். அவர் கூறிய சில முக்கியமான தொல்லியல் தகவல்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். இங்குள்ள குடைவரைக் கோயில் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த முற்காலப் பாண்டியன் குடைவரை. இந்தக் குடைவரையில் கல்வெட்டுகள் ஏதுமில்லை. மதுரை யானைமலையிலுள்ள குடைவரைக் கோயில் காலத்தது. மலைக்கொழுந்தீஸ்வரர் கோயில் கி.பி.12-13ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. இந்தக் கோயிலும் பாண்டியர்காலக் கோயில்தான். இதில் முதலாம் சுந்தர பாண்டியன், குலசேகர பாண்டியன் குறித்த கல்வெட்டுகள் உள்ளன. இங்குள்ள கல்வெட்டுகள் வணிகக் கல்வெட்டுகள்.

மலைமேலே உள்ள சமணப் படுகையின் மேல் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் தமிழிக் கல்வெட்டு ஒன்றுள்ளது. மிகவும் மங்கலாகக் காணப்படும். ‘எருக்காடு ஊரு காவிதி கோன் கொறிய பளிய்’ என்றுள்ளது. இக்கல்வெட்டில் கொறிய என்பதில் ‘ற’ மெய் சேர்த்துக் கொற்றிய என்றும் பளிய் என்பதில் ‘ள்’ சேர்த்து பள்ளிய் என்றும் படிக்கலாம். காவிதி என்ற பட்டம் சங்க காலத்திலேயே வணிகர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ‘வ…. கரண்டை’ என பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு முழுமையாக கிடைக்கவில்லை. நடுவில் கொஞ்சம் எழுத்துக்கள் சிதைந்துள்ளன. கரண்டை என்ற சொல்லுக்கு குகை, குகைத்தளம் என்று பொருள்.

எருக்காட்டூர் குறித்து திருவிழாக்களின் தலைநகரம் – மதுரை நூலில் திருப்பரங்குன்றம் பங்குனித் தேரோட்டத் திருவிழா குறித்து எழுதிய கட்டுரை நினைவிற்கு வந்தது.

கொடி நுடங்கு மறுகிற் கூடற்குடாஅது  
பல்பொறி மஞ்ஞை வெல்கொடி உயரிய
ஒடியா விழவின் நெடியோன் குன்றத்து            
– அகநானூறு 149

எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனாரின் அகநானூற்று பாடல் வரிகள் இன்றளவும் எத்தனை பொருத்தமாயிருக்கிறது. மலையைச் சுற்றி வருகையில் உள்ள குகைத்தளத்தில் ‘எருகாட்டூர் ஈழகுடும்பிகன்’ என்ற பெயர் பொறித்த தமிழி கல்வெட்டு உள்ளதும் இவ்விடத்தில் குறிப்பிடத்தகுந்தது. சங்கப் புலவரும், குகைத்தளம் அமைத்துக் கொடுத்தவரும் ஒரே ஊரைச் சார்ந்தவர்கள் என்பது சிறப்புதானே.

மேலும், எருக்காட்டூர் பற்றி அறிய தொல்லியல் அறிஞர் சொ.சாந்தலிங்கம் அவர்கள் எழுதிய மதுரையில் சமணம் என்னும் நூலை வாசித்தபோது கீழ்காணும் தகவல் கிட்டியது.

திருப்பரங்குன்றம் தமிழ் பிராமிக் கல்வெட்டில் எருகாட்டூர் இடம்பெற்றுள்ளது. பிள்ளையார்பட்டி குடைவரைக் கல்வெட்டில் ‘எக்காட்டூர்’ இடம்பெற்றுள்ளது. எருக்காட்டூர் தாயங்கண்ணனார் என்னும் சங்கப்புலவர் அகநானூறு 149, 319 மற்றும் புறநானூறு 397ஆம் பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். சிவகங்கை, திருப்பத்தூர் வட்டங்களில் ஏதோ ஒரு பகுதியில் எருக்காட்டூர் அந்நாளில் அமைந்திருக்கலாம்.

மலைக்கொழுந்தீஸ்வரரைப் பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து மேலே உள்ள சமணப்படுகையைக் காணச் சென்றோம். மலைமேல் ஒரு சிறிய குளம்போல உள்ளது. எளிமையாக ஏறக்கூடிய மலைதான். ஒரு சிறிய கல்தூண் ஒன்றுள்ளது. அதற்கடுத்து மலையின் இடதுபுறமாகச் சென்றால் சமணப்படுகைகளைக் காணலாம். அதில் உள்ள கல்வெட்டுக்களை தேடுவது என்பது கொஞ்சம் சிரமமான காரியம். அந்தளவிற்கு அந்தப்பகுதி முழுக்க வந்துபோகிறவர்கள் தங்கள் பெயர்களை, காதல் சின்னங்களை வரைந்து, செதுக்கி சென்றிருக்கிறார்கள். சகோதரர் தமிழிக் கல்வெட்டுக்களை அடையாளம் கண்டறிந்தார். ‘எருகாடு ஊரு காவிதி கோன் கொறியளிய்’ என்ற கல்வெட்டு படுகையின் மேலே உள்ளது. அதில் இறுதி எழுத்தான ய கண்டறிவதற்கு வசதியாக இருந்தது. கரண்டை என முடியும் கல்வெட்டைத் தேடினோம். கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அதேபோல பாறை ஓவியங்கள் வரையப்பட்ட பகுதியையும் தேடினோம். அவற்றையும் பார்க்க முடியவில்லை. பின் மலையின் மேல் பகுதிக்குச் சென்றோம்.

தொலைவில் கண்ணுக்கெட்டும் தூரம்வரை பசுமை போர்த்தியிருந்தது. ஆங்காங்கே கொஞ்சம் வீடுகள் ஊர்கள் இருப்பதை அடையாளம் காட்டியது. தொலைவில் கொஞ்சம் மலைகள் தெரிந்தன. பாறையில் கொஞ்சநேரம் படுத்து வேடிக்கை பார்த்தோம். அங்கிருந்து அப்படியே கீழே இறங்கினோம். குழுவாக ஆங்காங்கே படம் எடுத்தோம். சமணப் படுகையின் முன் அமர்ந்து எல்லோரும் சேர்ந்து படம் எடுத்தது மனதிற்கு நிறைவாக இருந்தது.

மலையடிவாரத்தில் கோயிலுக்குச் செல்லும் வழியில் அய்யனார் கோவில் ஒன்றுள்ளது. அதன் பெயர் கடம்பவன அய்யனார் கோயில் என்று இருந்தது. புரவியெடுப்பு நடத்திய மண்சிலைகள் கோயிலுக்குள் இருந்தன. அந்தக் கோயிலுக்கு எதிரே சாலைக்கு மறுபுறம் ஒரு நான்குகற்தூண்களும் மேலே கூரையும் கொண்ட சிறிய அம்மன் கோவிலைப் பார்த்தோம். மரங்களுக்கு நடுவே அழகாய் அமைந்திருந்தது. அந்தக் கால காவு போல. அம்மன் சிலை மிகப் பழையதாக இருந்தது. அந்த இடத்தின் அமைதியை உள்வாங்கியபடி மெல்லக் கிளம்பினோம். வேடிக்கை பார்த்தபடி, உரையாடியபடி, பாட்டுக்கேட்டபடி மதுரையை நோக்கி வந்தோம். இதுபோல வருடத்திற்கு நாலைந்து நாட்களாவது பயணிக்க வேண்டுமென வழக்கம்போலத் திட்டமிட்டோம். பார்க்கலாம். நன்றி.

படங்கள் – செல்வம், செல்லப்பா, கௌதம்

திருவிழாக்களின் தலைநகரம் நூலில் ஏழூர் முத்தாலம்மன் ஊர்ச்சாத்திரைத் திருவிழாவையும், வெள்ளலூர் ஏழைகாத்தம்மன் திருவிழாவையும் பதிவுசெய்துவிட வேண்டுமென குறிப்பிட்டிருந்தேன். இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஐப்பசி மாதம் கொண்டாடப்படும் ஏழூர் ஊர்ச்சாத்திரைத் திருவிழாவைக் காணும் வாய்ப்பு இந்தாண்டுதான் கிட்டியது.

ஏழூர் திருவிழா என்றால் ஏழு ஊர்கள் சேர்ந்து கொண்டாடும் திருவிழாதான். தேவன்குறிச்சி, தே.கல்லுப்பட்டி, வன்னிவேலம்பட்டி, கிளாங்குளம், ஏ.சத்திரப்பட்டி, காடநேரி இந்த ஆறு ஊர்களில் இருந்து தேர்போல சப்பரங்களை செய்து தலைச்சுமையாக அதை அம்மாபட்டிக்கு கொண்டு வருகின்றனர். அம்மாபட்டியில்தான் ஏழு அம்மன் சிலைகளையும் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். அம்மாபட்டியில் மட்டும் தேர் செய்வதில்லை. தேர்போன்ற சப்பரங்களை செய்துவந்தாலும் அம்மனைத் தலைச்சுமையாகவே ஊருக்கு தூக்கிச் செல்கின்றனர். மேலும், இந்த திருவிழாவின் சிறப்பு என்னவென்றால் மதுரையில் சித்திரைத் திருவிழாவிற்குப் பிறகு அதிக மக்கள்கூடும் திருவிழாவாக இதைச் சொல்லலாம். கிட்டத்தட்ட ஒருலட்சம் பேர் கூடுகிறார்கள். (இம்முறை ஊரடங்கு காலம் என்பதால் கூட்டம் கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தது)

நவம்பர் 4, 5 ஆகிய தேதிகளில் திருவிழா என்றதும் சென்றுபார்க்க வேண்டுமென்ற ஆவல் அதிகமாகியது. தேவன்குறிச்சி கல்லுப்பட்டியிலுள்ள நண்பர் ஒருவரைத் தொடர்பு கொண்டு விழா நிகழ்வுகளைக் கேட்டு அறிந்தேன். நவம்பர் 4 அன்று இரவே வரச்சொன்னார். அன்று இரவு செல்லும் வாய்ப்பு அமையவில்லை. எங்க ஊரிலிருந்து தே.கல்லுப்பட்டி 50 கிலோமீட்டர் மேல் இருக்கும்.

திருவிழாவிற்கு என்னோடு சகோதரனும் வந்ததால் இருவரும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து கிளம்பினோம். அதிகாலை இருளினூடாகப் பயணித்து தே.கல்லுப்பட்டியை நோக்கிச் சென்றோம். சமயநல்லூர் அருகே சூடான அப்பமும், தேநீரும் அன்றைய பொழுதை அற்புதமாகத் தொடங்கி வைத்தது. திருமங்கலத்திலிருந்து தே.கல்லுப்பட்டி செல்லும்சாலை இருமருங்கிலும் ஆங்காங்கே புளியமரங்கள் குடைவரையைப் போல அழகாகயிருந்தது. பயணங்கள் குறித்து பேசிக்கொண்டே சென்றோம்.

நாங்கள் தே.கல்லுப்பட்டி செல்லும்பொழுது ஊரே திருவிழா கொண்டாட்டத்தில் இருந்தது. பெரிதாக கட்டப்பட்ட தேர் சாலையில் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தது. அடுத்து தேவன்குறிச்சியிலிருந்து தேர்போன்ற சப்பரத்தை உற்சாகமாக கொண்டுவந்து தே.கல்லுப்பட்டி சப்பரத்திற்கு முன் நிறுத்தினர். அதை வைக்கும்முன் மூன்றுமுறை முன்னும்பின்னும் கொண்டுவந்து வைத்தனர். இந்த சப்பரத்தை வைப்பதற்காக மூன்று கனமான மூங்கில்களை கூம்புவடிவில் நிறுத்தி அதில் இந்த சப்பரத்தை வைக்கின்றனர். சப்பரத்தை நிறுத்துவதற்குத் தேவையான நான்கு மூங்கில்தாங்கியை நாலுபேர் சுமந்து வருகின்றனர்.

ஒவ்வொரு சப்பரத்தையும் வடிவமைக்க வெகுசிரத்தை எடுத்து இருக்கிறார்கள். மூன்று அடுக்குகளாக இதைச் செய்கிறார்கள். ஐந்து நீண்ட மூங்கில்கழிகளை நேராக வைத்து அதன்நடுவே பெரிய சதுரமாக ஒன்றைக் கட்டி, அதன்மேல் அதற்கடுத்த சிறிய சதுரம், அதன்மேலே உச்சியில் சின்ன சதுரம் என்ற அமைப்பில் இதைக் கட்டுகிறார்கள். நாலைந்துநாட்களுக்கு முன்னரே இந்த தேர் கட்டும்பணியைத் தொடங்கிவிடுவார்களாம். பெரியவர்கள் மூங்கில்கழியை வைத்து தேர்கட்ட சிறியவர்கள் காகித அலங்காரங்களைச் செய்கின்றனர். ஒவ்வொன்றையும் நிறைய வண்ணகாகிதங்கள் கொண்டு அழகாக வடிவமைத்துள்ளனர்.

30 அடி உயரம் அல்லது அதற்கு மேலிருக்கும் ஒவ்வொரு சப்பரமும். இந்த சப்பரங்களை மற்ற ஊர்களைப்போல வண்டியில் வைத்து கொண்டுவருவது என்றில்லாமல் தலைச்சுமையாகவே கொண்டுவருகிறார்கள். 5 வரிசையாக ஒருவர்பின் ஒருவர் நின்று ஐம்பதிலிருந்து அறுபது பேர் இந்த சப்பரத்தை சுமக்கின்றனர். நிறுத்தும் இடங்களை சுமப்பதை மாற்றிக்கொள்ள இன்னும் ஐம்பதுபேர் உடன்வருகிறார்கள். இவர்களது கூட்டு உழைப்பின் அழகே நாம் அந்த சப்பரத்தைப் பார்க்கும்போது அது கப்பல் போல மிதந்துவருவதுபோலத் தெரியும். அவ்வளவு சீராக அதை சுமந்து வருகிறார்கள்.

தே.கல்லுப்பட்டியில் இரண்டு சப்பரங்களைப் பார்த்துவிட்டு இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள அம்மாபட்டியை நோக்கி நடந்தோம். தே.கல்லுப்பட்டியிலிருந்து அம்மாபட்டிவரை சாலையின் இருமருங்கிலும் ஏராளமான திருவிழாக்கடைகள் முளைத்திருக்கின்றன. குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டு சாமான்கள், பெண்களுக்கான அணிகலன்கள், தின்பதற்கான பண்டங்கள் உள்ள கடைகள். மிளகாய் பஜ்ஜி, பானிபூரி, காலிப்ளவர் 65 என உணவுவகைகளே மாறிவிட்டது. காலை நேரத்தில் அதையும் வாங்கி உண்டுகொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் சப்பரங்கள் வருவதற்கு முன்னும் பின்னுமாக இருமுறை தேனீர் வாங்கிக் குடித்தோம். மஞ்சளாகயிருந்த வெங்காய பஜ்ஜியை இனிப்பு அப்பம் என நினைத்து வாங்கிசாப்பிட்டோம். மஞ்சள் கேசரிப் பொடி போட்டிருப்பார்கள்போல. ஐஸ்கிரீம் வாங்கினோம். அதோடு அடித்துபிடித்து அன்னதானத்தில் தக்காளிசாதம் வாங்கி காலைப்பசியாறினோம்.

அம்மாபட்டியில் ஒரு கூரைவீட்டில் ஏழு அம்மன்களையும் வைத்திருக்கின்றனர். எல்லாச்சிலைகளையும் ஒரேபோல நேர்த்தியாக செய்திருக்கின்றனர். நையாண்டி மேளம் அந்த கோயில்வீட்டருகே முழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தே.கல்லுப்பட்டியில் தேவன்குறிச்சி, தே.கல்லுப்பட்டி, வன்னிவேலம்பட்டி மூன்று சப்பரங்களும் ஒன்றாக சேர்ந்து அங்கிருந்து அம்மாபட்டியை நோக்கி வருகின்றன. அம்மாபட்டிக்கு அருகிலுள்ள சாலையில்வந்து கிளாங்குளம் மற்றும் ஏ.சத்திரப்பட்டி சப்பரங்கள் வன்னிவேலம்பட்டி சப்பரத்திற்குப்பின் வந்து இணைகின்றன. காடநேரி ஊர் அம்மாபட்டிக்கு வலப்பகுதியில் உள்ளதால் அந்த ஒரு சப்பரம் தனியாக வந்துவிடுகிறது. ஒவ்வொரு சப்பரமும் வரும்போது அந்த ஊரே முன்னால்வருகிறது. ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் உற்சாகத்துடன் அந்த சப்பரங்கள் முன்னே வருவதைக் காணும்போதே கொண்டாட்டமாகயிருக்கிறது. இதில் தேவன்குறிச்சி சப்பரம் முதலில் அதற்குப்பின்னேதான் மேற்சொன்ன வரிசையில் சப்பரங்கள் வருகின்றன.

ஒவ்வொரு சப்பரத்தைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தும்போதும் முன்னும்பின்னுமாக கொண்டுவந்து மூன்றுமுறை கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்கள். மூங்கில்கழியைக் கொண்டு நிறுத்திவைத்துவிட்டு அவர்கள் அதனடியில் அமர்ந்திருப்பது அருமையான காட்சி. சப்பரத்தைப் பார்க்க ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கண்மாய்க்கரைகளில், சாலைகளில், வீட்டுமாடிகளில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். போதாக்குறைக்கு வான்வழியாகப் படம்பிடிக்க கேமராவும் பறக்கிறது. வண்ணப்புகையாக வரும் வெடியை வெடிப்பதும், சப்பரத்தை மேலும், கீழுமாக குலுக்குவதும் என பெருங்கொண்டாட்டமாக இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு சப்பரமும் முன்செல்ல அதைப்பார்த்துவிட்டு பின்னே வருவதற்குள் விழிபிதுங்கிவிடுகிறது அவ்வளவுகூட்டம். ஐந்துசப்பரங்களைப் பார்த்தோம். கூட்டம் கடைசியில் கொண்டுவந்து தள்ளிவிட்டது. அப்படியே கண்மாய்க்கரையோரமாக வந்து வயல்களுக்குள் இறங்கி தே.கல்லுப்பட்டியை நோக்கி நடந்தோம்.

600 வருடங்களுக்கு முன்னே இப்பகுதிக்கு ஒரு தாயும், ஆறுபெண்பிள்ளைகளும் இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் வருகைக்குப்பின் நல்ல மழை பெய்ததாகவும் அந்த பெண்களை பின் தெய்வமாக வழிபட்டு வருவதாகவும் சொல்கிறார்கள். (பொதுவாக முத்தாலம்மனாகச் சொன்னாலும் ஒவ்வொரு ஊரிலும் இத்தாய் தெய்வத்தை வெவ்வேறு பேரில் அழைக்கிறார்கள்.) முத்தாலம்மன் என்பதால் அன்று இரவே அதைக் கரைத்துவிடுகிறார்கள். முத்தாலம்மனை அன்றே தோன்றி அன்றே மறைவாள் என்று சொல்வார்கள். இதில் ஆறு அம்மன்களை அக்கா தங்கச்சியாகத்தான் மக்கள் பார்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு அம்மனும் அந்தந்த எல்லையில் பிரியும்போது அக்காவை விட்டுட்டு போறோமே எனப் பார்க்கும் என்கிறார்கள்.

கிளம்பிட்டாளாம் ஆத்தா கிளம்பிட்டாளாம்! கிழக்குவாசல் சன்னதி நோக்கி கிளம்பிட்டாளாம்! என தாய்த்தெய்வங்களின் வர்ணிப்பு பாடல்கள் ஒலிக்க ஊரே மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறது. வெகுநாட்களாக ஊருக்கு வராதவர்கள்கூட இந்த ஊருக்கு வந்துவிடுவார்கள். ஆண்டுதோறும் கொண்டாடினால் பொருட்செலவு அதிகமாகுமென்று அந்தக்காலத்திலிருந்தே இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கொண்டாடிவருகிறார்கள்.

இந்தத் திருவிழா பார்த்துவிட்டு நானும் சகோதரனும் வந்து பதினொரு மணியளவில் தே.குண்ணத்தூரில் ஆளுக்கு ஒரு தோசை சாப்பிட்டோம். அங்கிருந்து மெல்ல வீட்டை நோக்கி கிளம்பினோம். எங்களுக்குப் பின்னாலேயே மழையும் கிளம்பியிருக்கும்போல. வீடு வந்ததும் மழை வந்துவிட்டது. ஐப்பசியும் வந்தது அடைமழையும் தந்தது. திருவிழாவும் வந்தது மகிழ்ச்சியும் தந்தது.

படங்கள் உதவி – செல்லப்பா

தசராவை குலசேகரன்பட்டினத்திலும், மைசூரிலும் சென்று பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசையிலொன்று கடந்த ஆண்டு கொஞ்சம் நிறைவேறியது. தசரா சமயத்தில் மைசூரு சென்று அம்பா விலாஸ் மாளிகையை பெருங்கூட்டத்தினூடாக சென்று பார்த்தது மறக்க முடியாத அனுபவம்.

பராசக்தி சாமுண்டீஸ்வரியாக மகிஷனை கொன்ற ஊர் மைசூரு என்று கதைகளில் சொல்லப்படுகிறது. மைசூரில் முன்பு மகிஷபுரம், மகிஷூர் என்றழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மைசூரில் ஆண்டுதோறும் தசரா வெகுசிறப்பாக கொண்டாடப்படுகிறது. சாமுண்டீஸ்வரி கோயிலுள்ள மலையிலிருந்து பார்த்தால் மைசூரு நகரம் மிக அழகாய்த் தெரிகிறது. அங்கு மிகப்பெரிய மகிஷனின் சிலை உள்ளது. மைசூரு அரண்மனைகளின் நகரம் என்று சொல்லப்படுவதற்கேற்ப இந்த ஊரில் ஆறேழு அரண்மனைகள் உள்ளன.

நாங்கள் பெங்களூரிலிருந்து மைசூரு செல்லும்போது நல்ல மழை. இரவு இரண்டு மணிக்கு தங்கும் விடுதியை அடைந்தோம். காலையில் எழுந்து மைசூரு வீதிகளில் கொஞ்ச நேரம் நடந்தோம். மைசூரு அருங்காட்சியகத்தை வெளியிலிருந்து பார்த்தேன். வாசலிலிருந்த டெரக்கோட்டா சிற்பங்கள் அழகாகயிருந்தது. எங்கள் பயண திட்டத்தில் அது இல்லாததால் காலை மைசூரு மிருகக்காட்சி சாலைக்கு சென்றோம். பலவிதப்பறவைகள், மிருகங்களைப் பார்த்துவிட்டு மதியத்திற்கு மேல் மைசூரு அம்பாவிலாஸ் அரண்மனைக்குச் சென்றோம்.

காலணிகளை பாதுகாப்பு இடத்தில் வைத்துவிட்டு அரண்மனைக்குள் செல்லும் வழியில் இம்மண்டபம் கட்டப்பட்டதைக் குறித்த கல்வெட்டு ஒன்றுள்ளது. முன்னர் இருந்த அரண்மனை தீக்கிரையானதால் 1897ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த அரண்மனை கட்டுமானப்பணி 1912இல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. சிம்லாவில் வைஸ்ராய் மாளிகையை வடிவமைத்த ஹென்றி இர்வின் இந்த அரண்மனையை வடிவமைத்துள்ளார். 50 ஹெக்டேர் பரப்பரவில் இந்த அரண்மனையை கட்ட அந்தக் காலத்தில் 41 லட்சம் செலவானதாம். ஜெய்பூர் மற்றும் இத்தாலியிலிருந்து கிரானைட் கற்கள் இந்த அரண்மனை கட்ட கொண்டுவரப்பட்டன. இந்தோ சாரசெனிக் கட்டிடக் கலையில், ஹொய்சால கிரேக்க கட்டிட வடிவமைப்பில் கட்டப்பட்ட இந்த அரண்மனை உடையார் மன்னர்களின் புகழை பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அரண்மனையிலுள்ள மன்னர் குடும்பத்துச் சித்திரங்கள் உயிரோட்டமாக உள்ளது. அரண்மனையைக் கட்டிய நான்காம் கிருஷ்ணராஜ உடையாரின் சித்திரத்தைப் போன்றே பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸில் செய்த மாவுச்சிலையும் உள்ளது. திருமணங்கள் நடக்கும் கூடம் அவ்வளவு அழகு. திருமலைநாயக்கரின் நாடகசாலையை சில இடங்கள் நினைவூட்டுகிறது.

அரண்மனையிலுள்ள ஓவியங்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. தசரா கொண்டாட்ட நிகழ்வுகள் ஆங்கிலேயர் காலத்தில் கொண்டாடப்பட்ட காட்சிகள் 25க்கும் மேலுள்ளன. அதில் குதிரைப்படை வரும்போது பெரிய வீடுகளில் இருந்து பார்க்கும் மக்கள், பிலோமினா தேவாலயம் முன் ஊர்வலம் வரும் ஓவியக் காட்சியைப் பார்க்கையில் மதுரை மாசி வீதிகளில் சித்திரைத் திருவிழாக் காட்சிகளும், மரியன்னை தேவாலயமும் நினைவிற்கு வருகிறது.

நிறைய திரைப்படங்களில் இந்த அரண்மனையின் முகப்பை பார்த்திருக்கலாம். மாடங்களும், உப்பரிகைகளும் பார்க்க மிக அழகு. அரண்மனையின் நடுவில் தர்பார் மண்டபம் உள்ளது. அதன் விதானத்தில் வரையப்பட்ட ஓவியம் அற்புதமாக உள்ளது. அரண்மனையிலிருந்து சாமுண்டீஸ்வரி கோயிலுள்ள மலை தெரிகிறது. மைசூரு அரண்மனை இன்றளவும் சிறப்பாக பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது. அரண்மனையை தூய்மை செய்யவும், பாதுகாக்கவும் ஏராளமான பணியாளர்கள் இருக்கிறார்கள்.

கர்நாடகாவில் சுற்றுலாத்துறை சிறப்பாக செயல்படுகிறது. அதிலும், குறிப்பாக மைசூரு சுற்றுலாத்துறை. அங்கு தயாரிக்கப்படும் மைசூரு சில்க், மைசூரு-பாகு, சந்தன ஊதுபத்திகள், மரங்களில் செய்த கைவினைப் பொருட்கள் எல்லாக் கடைகளிலும் விற்பனைக்குக் கிடைக்கிறது. மேலும், ஏராளமான சிறுவியாபாரிகள் சுற்றுலாப் பகுதிகளில் உலவுகின்றனர். மைசூரு அரண்மனை, சரவணபெலகொலா கோமதீஸ்வரர், ஹொய்சால மன்னர்களின் சிற்பக்கலைக்கு சான்றான பேளூர் – ஹலேபேடு சிற்பங்கள், சாமூண்டிஸ்வரி கோயில் நந்தி, மகிஷாசுரன் மாதிரிச் சிற்பங்கள், மரபொம்மைகள், கீசெயின் என பல்வேறு வகையில் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

நாங்கள் கிளம்பும் சமயத்தில் அரண்மனை மின்னொளியில் ஒளிரத்தொடங்கியது. சற்றுநேரத்தில் ஊரே ஒளிமயமாகிவிட்டது. பொதுஇடங்கள் மற்றும் சாலைகளில் உள்ள மரங்கள் எல்லாம் ஒளிமயமாக இருக்கிறது. அங்கிருந்து திம்மம் மலைப்பாதை வழியாக வரும்போது வானில் பார்த்த நட்சத்திரங்களும், அடிவாரத்திலுள்ள ஊரில் ஒளிர்ந்து மின்விளக்குகளும் தந்த அனுபவம் அலாதியானது. கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் நின்று, நின்று பேருந்து மெல்ல மலையிறங்கியது. வனவிலங்குகள் நடமாடும் பகுதி என்ற அறிவிப்புப் பலகையை ஆங்காங்கே காண முடிகிறது. மைசூர் அரண்மனை கடந்த இரண்டாண்டுகளில் மூன்று முறை செல்லும் வாய்ப்பு கிட்டியது. முந்தைய ஆண்டு பயணித்தபோது பார்த்த திப்புசுல்தான் தர்கா மற்றும் கோடைகால அரண்மனை, ஹலேபீடு, பேளூர் பற்றியெல்லாம் தனிப்பதிவொன்று எழுதணும். நன்றி.

2010 அக்டோபர் 23-இல் சகோதரர் உதவியுடன் தொடங்கியது இந்த வலைப்பூ பயணம். இன்று திரும்பிப்பார்க்கும்போது வலைப்பூ எழுதத் தொடங்கியதால் எனக்கு கிடைத்த ஏராளமான நன்மைகளை எண்ணி மகிழ்ச்சிகொள்கிறேன். 2003ல் வேர்டுபிரஸ்ஸை தொடங்கிய Matthew Charles Mullenwegக்கு  இந்த தருணத்தில் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.  நான் எழுதிய கட்டுரைகளுக்கு அதிகமான மறுமொழி அளித்த சீனா அய்யாவை இக்கணத்தில் நன்றியுடன் நினைவுகூர்கிறேன். அவர் இக்கணத்தில் இல்லாதது பெரும் வருத்தத்தைத் தருகிறது.

சித்திரவீதிக்காரன் என்ற பெயருடன் “மதுரைக்கும் தமிழுக்கும் நேர்ந்துகொண்டவர்களுள் ஒருவன்” என்ற அடைமொழியுடன் எழுதத் தொடங்கியபோதே அவை என்னை ஆட்கொண்டுவிட்டன. என்னை வழிநடத்த, என்னுடைய நல்ல விருப்பங்களை உடனே நிறைவேற்ற என மதுரையும், தமிழும் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டது என நினைக்கிறேன்.

290 கட்டுரைகள்கிட்ட இத்தளத்தில் எழுதியிருக்கிறேன். அதில் 100-க்கும் மேலான கட்டுரைகள் மதுரை, தொல்லியல், வரலாறு சார்ந்தவை. 75-க்கும் மேலான கட்டுரைகள் புத்தகங்கள் சார்ந்தவை. 2010ல் பசுமைநடையில் இணைந்தது மதுரையிலுள்ள தொல்லியல் தளங்களுக்கெல்லாம் தொடர்ந்து பயணிக்க உதவியது. பசுமைநடைப் பயணங்கள் குறித்தே இத்தளத்தில் 75-க்கும் மேலான பதிவுகளை எழுதியிருக்கிறேன்.

ஓவியர் மனோகர் தேவதாஸ், பண்பாட்டு ஆய்வாளர் தொ.பரமசிவன், தொல்லியல் அறிஞர் சொ.சாந்தலிங்கம், எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சமூகச் செயற்பாட்டாளர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் இந்த ஐவரும் ஒருவகையில் என்னை அதிகம் ஆட்கொண்டவர்கள் எனலாம். புத்தகங்கள் வாயிலாகவும், பயணங்கள் வாயிலாகவும் இன்னும் ஏராளமான மனிதர்கள் என்னை வழிநடத்திக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

மதுரை திருவிழாக்களைக் குறித்து ஏராளமான கட்டுரைகள் இந்த வலைப்பூவில் எழுதியிருக்கிறேன். அழகர்கோயில் ஆடித்திருவிழா குறித்தே நாலு பதிவுகள் எழுதியிருப்பேன் என நினைக்கிறேன். இப்படி எழுதிய கட்டுரைகள் எல்லாம் பின்னாளில் ஒரு நூலாகும் என்று நான் எண்ணியதில்லை. 2019ல் திருவிழாக்களின் தலைநகரம் மதுரை என்ற நூல் வந்தது மதுரையும், தமிழும் தந்த பரிசு என்றுதான் நினைக்கிறேன். 2010ல் ஏற்கனவே எழுதிவைத்திருந்த ஆறேழு கட்டுரைகளுடன் இந்த வலைப்பூவை தொடங்கினேன். திரும்பிப்பார்க்கும்பொழுது மலைப்பாக இருக்கிறது. தொடங்கிய சில வருடங்களில் ஆண்டிற்கு 50 கட்டுரைகள் கிட்ட எழுதியிருக்கிறேன். 2015-ற்கு பிறகான வருடங்களில் மாதம் ஒரு கட்டுரை என்றாகி வருடத்திற்கு 12 கட்டுரைகள்கிட்ட எழுதியிருக்கிறேன்.

“உலக அளவில் இந்த ஆண்டு வலைப்பூக்கள் மறுமலர்ச்சி அடைவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிவதாகச் சொல்கிறார்கள்” என்ற குறுந்தகவல் சமீபத்தில் ப.தமிழ்ச்செல்வம் அண்ணனிடமிருந்து வந்தது. இப்படி நான் சோர்ந்துபோகும் போதெல்லாம் ஊக்கப்படுத்தும் சகோதரர்களும், “என்னாச்சு ரொம்ப நாளா எழுதவே இல்ல?” என்று வலைப்பூ வாயிலாக கிடைத்த நண்பர்கள் கேட்கும்போது எழும் உத்வேகத்தில் மீண்டும் எழுதத்தொடங்கிவிட்டேன்.

பத்து வருடங்களில் முத்தாய்ப்பாக சொல்ல சமீபத்தில் வந்துள்ள பத்தாம் வகுப்பு தமிழ் பாடநூலில் இணையவளங்கள் பகுதியில் நாட்டுப்புறக்கலைகள் அகமும்-புறமும் என்ற கட்டுரைக்கான இத்தள இணைப்போடு வந்துள்ளது பெருமகிழ்ச்சி. விகடன் வரவேற்பறையில் எழுதத் தொடங்கிய சில வருடங்களிலேயே அறிமுகம் கிடைத்தது, எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் வலைத்தளங்களில் அவர்கள் நூல் குறித்து நான் எழுதிய பதிவுகள் வந்ததும் பெருமகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

கடந்த பத்துவருடங்களில் வாசிப்பும் வளர்ந்திருக்கிறது. நூறுக்கும் மேலான நாவல்களை கடந்த பத்துவருடங்களில்தான் வாசித்திருக்கிறேன். அதேபோல இருநூறுக்கும் மேலான (நாவல் தவிர்த்து) நல்ல புத்தகங்களையும் கடந்த பத்துவருடங்களில் வாசித்திருக்கிறேன். வாசிப்பதை பதிவு செய்ய வேண்டும், பயணித்ததை வலைப்பூவில் பதிவு செய்ய வேண்டுமென்றேகூட பல நல்ல செயல்களை செய்வதற்கு உதவியாக இத்தளம் இருந்திருக்கிறது.

2020, அக்டோபர் 23-இல் இந்தப் பதிவை தட்டச்சு செய்யும் கணத்தில் நன்றி சொல்ல வேண்டிய லட்சக்கணக்கான மனிதர்களை நினைத்துக் கொள்கிறேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள் பல.

மனித வாழ்வில் தாவரங்கள் உணவு, உடை, இருப்பிடம் என அடிப்படைத் தேவைகளிலிருந்து பயணம், மருத்துவம் போன்றவைகளுக்கும் ஆதாரமாக அமைகின்றன. ஆ.சிவசுப்பிரமணியனின் தமிழரின் தாவர வழக்காறுகள் என்ற இந்நூலில் மொத்தம் 11 கட்டுரைகள் உள்ளன. அதில் 6 கட்டுரைகள் மிகச் சிறிய அளவிலும், 4 கட்டுரைகள் விரிவான அளவிலும், தமிழர் வரலாற்றில் தாவர எண்ணெய் என்ற கட்டுரை ஒரு சிறு நூலாக வெளியிடும் வண்ணம் பெரிய கட்டுரையாகவும் உள்ளன. இந்நூலின் சிறப்பு குறித்து முன்னுரையாக தாவரவியல் பேராசியர் கு.வி.கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய கட்டுரை மிக முக்கியமான ஒன்று. அதில், இந்நூல் பண்பாட்டு ஆய்வாளர் தொ.பரமசிவனின் பண்பாட்டு அசைவுகள் கட்டுரைத் தொகுப்புபோல தாவரங்களின் பொருள்சார் பண்பாட்டு ஆய்வாகத் திகழ்கிறது எனப் பாராட்டுகிறார். இந்நூலிலுள்ள கட்டுரைகளின் வாயிலாக மனிதர்களுக்கும் தாவரங்களுக்குமான உறவை நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

நொச்சி என்ற தாவரம் ஆவிபிடிக்க பயன்படும். பூச்சி வராமல் தடுப்பதற்காக நொச்சி இலைகளைக் களஞ்சியங்களில் பயன்படுத்துவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

மயிலின் காலடித்தடங்கள் நொச்சியிலை போலிருக்கும் என முதலாம் வகுப்பு பாடநூலில் படித்திருக்கிறேன். அரிட்டாபட்டிக்கு பசுமைநடையாகச் சென்றபோது மயிலின் காலடித்தடங்களைக் கண்டு அது நொச்சியிலை போலிருக்கிறது என உடன்வந்த சகோதரர் சொன்னது நினைவிற்கு வருகிறது. இந்நூலின் வாயிலாக நொச்சியின் பக்கக்கிளைகளைக் கொண்டு பஞ்சாரம் என கோழியை அடைப்பதற்கான கூடை செய்வதை அறிந்துகொண்டேன். நான் சிறுவயதாக இருந்தபோது பஞ்சாரம், பஞ்சாரம் என விற்றுக்கொண்டு வந்தவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். மேலும், தேவராட்டம் எனும் நாட்டார்கலையில் உறுமி இசைப்பதற்கு நொச்சியின் குச்சி இடப்பக்கத்திலும், வலப்பக்கத்தில் ஆவாரையின் குச்சியும் பயன்படுகிறது. ‘ஆடு பயிர் காட்டும், ஆவாரை நெல் காட்டும்’ என்ற பழமொழிக்கான காரணத்தை அறிந்தபோது ஆச்சர்யம் ஏற்பட்டது. அதை நீங்களும் அறிந்துகொள்ள இந்த நூலைவாங்கி வாசியுங்கள். மேலும், செருப்புத் தைப்பதற்கு ஆவாரை எதற்கு உதவுகிறது என்ற தகவலும் புதிதாக உங்களுக்குக் கிடைக்கும்.

மஞ்சனத்தி மருத்துவ பயன்மிக்கது. புளிப்புச் சுவையும், அதன் மணமும் கடந்துவிட்டால் மஞ்சணத்திப் பழத்தைச் சுவைக்கலாம். ஒருமுறை சமணமலையில் அதை சாப்பிட்டு பார்த்தபின் அடுத்தமுறை முயற்சிக்கவில்லை. மஞ்சனத்தி கட்டை மாட்டு வண்டியில் பயன்படுகிறது. சீமைக்கருவேல மரத்திற்கு மாற்றாக இதை வளர்க்கலாம். சங்ககாலத்தில் தலைவன் தான் காதலித்த பெண்ணை விரும்பி அடைய செல்லும்போது எருக்கம்பூவை சூடிக் கொள்வானென்று சொல்கிறது.  பின்னாளில் தஞ்சையில் மராத்தியர் மற்றும் நவாபின் ஆட்சிக்காலங்களில் தண்டனையின் போது எருக்கம்பூ மாலையை அணிவித்து ஊர்வலமாக கூட்டிவருவர் என்பதும் நாம் அறியாத தகவல். வெள்ளெருக்கு வேரில் விநாயகர் செய்து வழிபட்டால் நல்லது என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது.

ஆமணக்கு எண்ணெய் விளக்கு எரிக்க சமண, பௌத்தர்களால் அறிமுகம் செய்யப்பட்டதாக அயோத்திதாசர் கூறுகிறார். உறுதியான முடிவெடுக்க முடியாமல் திணறுபவர்களை விளக்கெண்ணெய் திட்டுவார்கள். சிறுவயதில் எள்ளுப் புண்ணாக்கு மாட்டுக்கு உணவாக வாங்கிச் செல்வதை பார்த்திருக்கிறேன். எள் இறப்பு சடங்குகளோடு தொடர்புடையதால் இதை வீட்டில் வளர்க்கும் பழக்கம் இல்லை என்கிறார் ஆ.சிவசுப்பிரமணியன்.

விளக்குமாறும் தாவரங்களும் என்ற கட்டுரை வாயிலாக நாம் வீட்டை சுத்தப்படுத்த உதவும் விளக்குமாறு எத்தனை வகைகளில் நமக்கு கிடைக்கிறது என அறியலாம். இன்று விளக்கமாறு பிளாஸ்டிக்கில் கூட வந்துவிட்டது. என்னுடைய சிறுவயதில் தென்னை மட்டைகளை எடுத்து வந்து அதன் கீற்றுகளை ராட்டி, கையடக்க அரிவாளைக் கொண்டு விளக்கமாறு குச்சிகளை கல்திண்ணைகளில், மரத்தடிகளில் அமர்ந்து பேசியபடியே கிழித்துக் கொண்டு இருந்தவர்களை பார்த்திருக்கிறேன். ஆக்ராவில் உள்ள சிவன் கோவில் ஒன்றில் விளக்குமாறைக் காணிக்கையாக வைக்கும் பழக்கம் உள்ளது. அந்தோணியார் கோவிலில் விளக்கமாறு காணிக்கை செலுத்துகின்றனர்.

‘ஒட்டப்பிடாரம் கத்தரிக்காய்’ கட்டுரையில் ஊரின் அமைப்பு, அங்கு உள்ள நீர்நிலைகள், நிலவுடமை, நெல் அறுவடை, மிளகாய் சாகுபடி, ஊடுபயிராக கத்திரி, தக்காளி, வெண்டை பயிரிடுவதை குறிப்பிடுகிறார். ஆமணக்கு நடுவதன் வாயிலாக அதில் வந்து அமரும் ஆந்தை எலி வராமல் தடுக்க உதவுகிறது. கத்திரிக்காய்களின் வகைகள், அதன் விற்பனை பற்றி விரிவாகப் பேசுகிறார்.

பருத்தி கட்டுரையில் அழகர் மலைப்பகுதியில் உள்ள தமிழிக் கல்வெட்டொன்றில் அறுவை வணிகன் என்ற சொல் வருவதை குறிப்பிடுகிறார். இதன் வழியாக பருத்தி நம் வாழ்வில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கலந்து இருப்பதை அறியலாம். பருத்திப் பெண்டிர் என்ற தலைப்பில் சங்கச்சுரங்கம் எனும் இணையப்பத்து தொடரில் ஆர்.பாலகிருஷ்ணன் ஐ.ஏ.எஸ் அவர்கள் உரையாற்றுவதை கேட்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. வாய்ப்புள்ளவர்கள் அதையும் கேட்டுப்பாருங்கள். சங்க இலக்கியங்களில் பருத்தி பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. கீழடி அகழாய்வில் நமக்கு கிடைத்த பொருட்களின் வாயிலாக அக்காலத்தில் நெசவுக்கு பயன்படுத்திய பல பொருட்களை காண முடிந்தது. நெட்டைப் பருத்தி ஏற்றுமதிக்கு பயன்பட்டிருக்கிறது. பருத்தி விவசாயத்திலும் ரசாயன உரங்கள் பயன்படுத்துவதால் பருத்திப்பால் குடிக்கலாமா என்ற அச்சமும் எழுந்துள்ளது. பருத்தி ஆலைகள் மதுரை மற்றும் கரிசல் பகுதிகளில் எழுந்தது. “காணியை விற்று கரிசலை வாங்கு” என்று சொலவம் பிறந்ததை இந்நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

தமிழர் வரலாற்றில் தாவர எண்ணெய் என்ற கட்டுரை சங்க காலம் தொடங்கி இன்று வரை எண்ணெய் நம் வாழ்வோடு கொண்டுள்ள உறவைச் சொல்லும் மிக நீண்ட கட்டுரை. எள், இலுப்பை, புன்னை, புங்கம், வேம்பு, ஆமணக்கு, கடலை இவற்றிலிருந்து எண்ணெய் எடுக்கப்பட்டாலும், எண்ணெய் என்ற சொல் எள்ளிருந்து (எள்+நெய்) எடுக்கப்பட்ட எண்ணெயையே குறித்தது. விளக்கு எரிக்கப்பயன்படும் எண்ணெய்கள், மருந்தாகப் பயன்படும் எண்ணெய்கள் குறித்து விரிவாகச் சொல்கிறார். செக்கு, செக்கின் அமைப்பு பற்றி படத்தோடு விளக்குகிறார். செக்கு குறித்த கல்வெட்டுகளைப் பற்றிய விரிவான தகவல்களைத் தருவது ஆ.சிவசுப்பிரமணியன் அய்யாவின் சிறப்பம்சமாகக் கொள்ளலாம். நம் வாழ்வியல் சடங்குகளுக்கும் எண்ணெய்க்குமான தொடர்பு, எண்ணெய் வணிகம் செய்த சாதியினரை மனுநீதியின் அடிப்படையில் ஒதுக்கிவைத்தது பற்றியெல்லாம் இக்கட்டுரையின் வாயிலாக நாம் தெற்றெனத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. மேலும் வணிகர்கள் விவசாயிகளின் உழைப்பைச் சுரண்டுவதை பருத்தி – கத்திரி கட்டுரைகள் வாயிலாக அறியலாம்.

பெருமரம் என்ற அயல்தாவரம் இந்தியாவிற்கு வந்த விதம், அவை உள்ள ஊர்கள், அந்த மரத்தின் பயன்கள், அந்த மரத்தை சவ அடக்கம் செய்ய ஆப்பிரிக்காவில் பயன்படுத்தும் முறை, அதை வணிக நோக்கில் வளர்ப்பது குறித்து விரிவான பலதகவல்களைத் தருகிறது.

நூலின் சிறப்பம்சமாக சான்றாதாரம் பகுதியையும், சொல்லடைவு பகுதியையும் சொல்லலாம் 59 புத்தகங்களை சான்றாக காட்டுகிறார். அதில் பல புத்தகங்கள் கல்வெட்டுகள் பற்றியவை. சொல்லடைவு பகுதியில் நூற்றுக்கும் மேலான சொற்களை கொடுத்திருப்பதால் நாம் எந்த சொல்லைக் குறித்து வேண்டுமானாலும் தேடி அந்தப் பக்கத்தில் அதைக்குறித்து பலவிடயங்களை அறிந்துகொள்ளலாம். மேலும் தகவலாளர்களின் பெயர்களையும் குறித்திருப்பது குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம். தானே அறை எடுத்து யோசித்து பலவிடயங்களைக் கண்டடைந்ததாகப் பலரும் பகிர்ந்துவரும் வேளையில் தகவல் தந்து உதவியவர்களின் பெயர்களையும் தொகுத்திருப்பது இந்நூலாசிரியரின் பரந்த மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறது. நம் வீட்டில் இருக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் பட்டியலில், நாம் பிறர்க்கு பரிசளிக்கும் புத்தகங்களின் பட்டியலில் இந்நூலையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இந்நூலை மிகச் சிறப்பாக பதிப்பித்த உயிர் பதிப்பகத்திற்கு வாழ்த்துகள். இந்நூலின் விலை 210ரூபாய்.

வாரத்திற்குக் குறைந்தது இருமுறையாவது நூலகங்களுக்கு சென்றுகொண்டிருந்த நாட்களில் முதலில் குமுதம், விகடன், குங்குமம் போன்ற வார இதழ்களை வாசித்துவிட்டு இலக்கிய மாத இதழ்களை வாசிக்கத் தொடங்குவேன். உயிர்மையில் அப்போது அணுஉலை குறித்து அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் எழுதிய கட்டுரைகள் அதன் தீமைகளைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தது. அதிலும் உயிர்மையின் நூறாவது இதழில் அவர் எழுதிய கூடங்குளம் விழித்தெழும் உண்மைகள் கட்டுரை அதைக் குறித்து பலரிடமும் விவாதிக்கவும் உதவியது. அ.முத்துக்கிருஷ்ணனின் “மலத்தில் தோய்ந்த மானுடம்” தொடங்கி அவரது பலநூல்களை வாசித்திருக்கிறேன்.

சமீபத்தில், வாசல் பதிப்பக வெளியீடாக வந்த மாயவலை என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பை வாசித்தேன். இந்த கட்டுரைகள் வாயிலாக நமக்குத் தெரிந்ததாய் நினைக்கும் பல விசயங்களுக்குப் பின்னால் இப்படியொரு கோரமுகம் இருக்கிறதா என வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகிறார். அதிகாரங்களுக்கெதிராக புள்ளிவிவரங்களோடு தன்னுடைய தரவுகளை நம்முன் வைக்கிறார். இயற்கை, மக்கள், சமூகநீதி எனப் பலதளங்களில் இக்கட்டுரைகளின் வாயிலாக நம்மையும் அவரோடு சேர்ந்து பயணிக்க வைக்கிறார். மாயவலையில் என்னென்ன சிக்குகிறது எனப் பார்க்கலாம் வாருங்கள்.

தண்ணீர் பிரச்சனை குறித்த கட்டுரை வாயிலாக கப்பல்களின் வழியாக நல்ல தண்ணீர் கடத்துவது தொடங்கி தண்ணீர் பிரச்சனைக்காகப் போராடி மதுரையில் கொலையுண்ட லீலாவதி வரை பல விசயங்களை நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. பெரிய, பெரிய நீர் பூங்காக்கள் எல்லாம் லட்சக்கணக்கில் நீரை உறிஞ்சி அந்தப் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர்மட்டத்தைக் குறைப்பதைப் பார்க்கும்போது அதன் தீமைகள் நமக்குப் புலனாகிறது.

1984 டிசம்பர் மாதம் போபால் நகரில் யூனியன் கார்பைடு ஆலையிலிருந்து வெளியேறிய விசவாயுவால் பத்தாயிரத்திற்கும் மேலான மக்கள் உயிரிழந்துள்ளனர், ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் அந்த விசவாயுவினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆனால், அந்த அமெரிக்க நிறுவனத்தைக் கண்டித்து மக்களுக்கு எந்த இழப்பீடும் பெற்றுத்தர இங்குள்ள அரசுகள் தயாராக இல்லை என்பதுதான் பெரும்சோகம். இதில், யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கிய டவ் நிறுவனம் அதற்கு முன் நடந்த விபத்துகளுக்குத் தான் பொறுப்பில்லை எனக் கையை விரிக்கிறது. அமெரிக்க நிறுவனத்தின் பொறுப்பாளரைப் பத்திரமாக விமானத்தில் ஏற்றி அனுப்பும் நமது அரசு, மக்கள் மீது அதில் ஒருதுளி அக்கறையை காட்டவில்லை.

நம்முடைய தாகசாந்திக்குத் தண்ணீரைப் போல ஔடதமில்லை. ஆனால், விதவிதமான குடினிகளை விளம்பரங்களின் வாயிலாக, அவை இல்லாமல் நாம் தாகத்தைத் தணிக்க இயலாது என்பதுபோலக் காட்டுகிறார்கள். இது உடலுக்கு ஒருவகையான கேடு என்றால் இந்தக் குடினிகளை தயாரிப்பதற்காக அந்த நிறுவனங்கள் பல கிராமங்களை பலிகடாவாக்கிக் கொண்டிருப்பது அதன் பின்னாலுள்ள குரூரம். பாலக்காடு அருகேயுள்ள பிளாச்சிமடா கிராமத்தில் கோக்ககோலா நிறுவனம், தினமும் 5 லட்சம் லிட்டர் நீரை உறிஞ்சி மழைகொட்டும் பசுமையான மலையாள கிராமத்திற்கே தண்ணீர் லாரியை வரவழைத்துவிட்டது. போதாக்குறைக்கு உரமென்று ஆலைக்கழிவுகளைக் கொடுத்து வயல்வெளிகளையும் பாழாக்கிவிட்டது. கோக்கோ கோலாவிற்கு எதிரான போராட்டத்தில் பழங்குடி மக்களின் சமர் இறுதியில் வென்றது. ஊடகங்கள் இதில் தன்னார்வலராக இருந்த மயிலம்மாவை தூக்கிப்பிடித்து அவரை மக்களிடையே விரோதமாக்கிய கதையையும் கூறுகிறார்.

நவதீண்டாமை என்ற கட்டுரை வாயிலாக எயிட்ஸ் நோயாளிகளின் மீது இச்சமூகம் நிகழ்த்தும் புறக்கணிப்பைச் சொல்கிறது. தினசரி 6,000 பேர் இந்நோயால் மடிகிறார்கள். 50 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் இந்நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அரசோ, அரசு சாரா தொண்டு நிறுவனங்களோ மக்கள் கூடுமிடங்களில், சாலையோரங்களில் இந்நோய்க்கெதிரான பிரச்சாரத்தை நிகழ்த்துகிறது. ஆனால், ஒரு ஐ.டி. நிறுவனம் முன்னின்று இந்த விழிப்புணர்வு நாடகத்தைப் போடுவார்களா என்ற கேள்வி சாட்டையடி.

இன்று வளர்ந்துவரும் தொழில்நுட்பம் நுகர்வு எனும் மாயவலைக்குள் நம்மை இழுத்துவிடுகிறது. அதில் நாமும் தானாகப்போய் விழுந்துவிடுகிறோம். அதிவேக ஜெட் விமானங்களும், நான்கு வழிச்சாலைகளும் யாருக்காக? வேகவேகமாகப்போய் நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம். மிஞ்சிப்போனால் ஒரு திரைப்படமோ, ஒரு கிரிக்கெட்டோ பார்ப்போம். அதற்கெதற்கு இந்த அசுர வேகம்? பெரிய, பெரிய அணைகள் எதற்கு? தண்ணீரை நிரப்பி பல்லுயிரியத்தை சிதைப்பதற்கா? அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட மக்களுக்கு முறையான இழப்பீடு வழங்கப்படாதது எவ்வளவு கொடுமை.

பழங்குடிகளை வனப்பாதுகாப்பு, கடற்கரையோர எல்லைப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திவிட்டு பெரிய, பெரிய உல்லாச விடுதிகளைக் கட்ட அனுமதிக்கிறது அரசு. சமவெளிப்பகுதியிலிருப்பவர்கள் மலைகளில் போய் அங்கிருந்த பூர்வ குடிகளை வெளியேற்றிவிட்டனர். நேசனல் ஜியாகிரபி, டிஸ்கவரி அலைவரிசைகளில் வெள்ளையர்களே காட்டின் ஆதி அந்தம்வரை தெரிந்தது போலப் பயணம் செய்வதையும், அவர்களே காட்டை இரட்சிப்பவர்களை போலக் காட்டுவதையும் தொடர்ந்து செய்துவருகின்றன. இதை வாசித்ததும் இந்த அலைவரிசைகளின் பின்னால் இப்படியொரு அரசியல் இயங்குகிறதா என்றறிய முடிந்தது.

மருத்துவத்துறையில் நிலவும் காப்பீடுகளும், கொள்ளையும் பற்றி வாசிக்கும்போது சமகால மருத்துவம் எளியவர்களுக்கானதா? வசதிபடைத்தவர்களுக்கானதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஒவ்வொரு மருத்துவமனையும் எடுக்கச் சொல்லும் பரிசோதனைகளை நாம் செய்தால் நம்மை ஒரு பெருநோயாளிப் பட்டியலில்தான் வைக்க வேண்டும். எது லாபமோ அதை நோக்கியே செல்கிறது மருத்துவத்துறை. சமீபத்தில் மருந்தே கண்டுபிடிக்காத கொரோனாவுக்கு லட்சக்கணக்கில் பணம் கேட்டது ஊரறியும். அந்நிய நிறுவனங்கள் தொடங்கி இங்குள்ள பெருநிறுவனங்கள் வரை ஏராளமான சலுகைகளையும், கடன்களையும் வாரிக்கொடுக்கும் அரசுகளும், வங்கிகளும் விவசாயி எனும்போது கழுத்தில் துண்டைப்போட்டு இறுக்குகின்றன.

உலக நாடுகளின் நுகர்வு வேட்கையால் புவி சூடாகி ஆண்டுதோறும் கடல் நீர்மட்டம் உயர்ந்து கொண்டே போகிறது. அதிகமாக சம்பாதி, உலகத்தை முழுக்க பாழ்படுத்து என்பதுதான் சமகால கொள்கையாகயிருக்கிறது. எல்லோரும் ‘செட்டில்டு’ ஆக வேண்டும் என்ற ஓட்டத்தில் பல சிறு தீவுகளைக் கடலோடு ‘செட்டில்’ ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். துவாலி என்ற சிறு தீவின் வாழிடப்பகுதியில் நான்கு அடி கடல்மட்டம் உயர்ந்து வருகிறது. அங்குள்ள குழந்தைகள் நம்மைப் பார்த்துக் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நம்மிடம் என்ன பதில் இருக்கிறது.

மாயவலை நூலை வாசித்து முடிக்கையில் ‘நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே இந்த நிலைகெட்ட மாந்தரை நினைந்துவிட்டால்’ என்ற பாரதியின் வரிகள் நினைவிற்கு வருகிறது. உலகமயத்திற்கு எதிராக, பிரம்மாண்டங்களுக்கு எதிராக நாம் நேரடியாகச் செயல்படாவிட்டாலும் எளிய செயல்களை, இயற்கையோடு இயைந்த செயல்களை செய்யத் தொடங்கினாலே போதும். இந்நூலாசிரியர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணனின் முயற்சியால் 2010ல் தொடங்கப்பட்ட பசுமைநடை எனும் அமைப்பு கடந்த பத்தாண்டுகளில் மதுரையில் தொல்லியல், வரலாறு, சூழலியல் சார்ந்த விழிப்புணர்வை ஆயிரக்கணக்கான மக்களிடையே கொண்டு சேர்த்துள்ளது. இதுபோன்ற செயல்களை ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு வீதியிலும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் செய்யத் தொடங்கவேண்டும். அப்போதுதான் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும் மாயவலையிலிருந்து மீள முடியும். இந்நூலில் கட்டுரைகளுக்கு ஏற்ற படங்களை ஆங்காங்கே அழகாய் இணைத்திருப்பது, நூல் வடிவமைப்பும் மிகச் சிறப்பு. வாசல் பதிப்பகத்திற்கு வாழ்த்துக்கள். நூலின் விலை 200 ரூபாய்.

சிறுகதை என்பது நீந்திக்கொண்டிருக்கும் மீனைச் சித்திரம் வரைவது போன்றது. அது ஒரு சவால். மீனின் தோற்றத்தை வரைய முயன்றால் அதன் இயக்கம் பிடிபடாமல் போய்விடும். இயக்கத்தை வரைய முற்பட்டால் தண்ணீரின் இயல்பு வெளிப்படாமல் போய்விடும். என்னளவில் சிறுகதை எழுதுவதே எப்போதும் அதிக உத்வேகமும் சவாலும் நிரம்பியதாக இருக்கிறது.                             

– எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவரது நாவல்களுக்கு ஒற்றைச் சொல்லையே தலைப்பாக தேர்ந்தெடுப்பார். சமீபத்தில் வந்த ‘ஒரு சிறிய விடுமுறைக்கால காதல்கதை’ தவிர. புத்தனாவது சுலபம் சிறுகதைத் தொகுப்பிலுள்ள சில கதைகளின் தலைப்புகள் நீளமாக இருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு ‘ஜெயந்திக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமையைப் பிடிக்காது’, ‘கோகில வாணியை யாருக்கும் நினைவிருக்காது’, ‘ஜன்னலைத் தட்டாதே அஷ்ரப்’, ‘சொர்ணத்து ஆச்சிக்கு மன்மோகன் சிங்கைப் பிடிக்காது’, ‘ஆம் புருனோ, அவர்கள் குற்றவாளிகளே!’. பெரிய தலைப்புகள் நமக்குக் கதையைச் சட்டென நினைவுக்குக் கொண்டுவந்துவிடும்.  உதாரணத்திற்கு ஜெயந்திக்கு ஏன் ஞாயிற்றுக்கிழமையை பிடிக்காது என்று யோசித்தாலே நமக்குக் கதை ஞாபகத்திற்கு வந்துவிடும்.

புத்தனாவது சுலபம் சிறுகதைத் தொகுப்பில் மொத்தம் 16 கதைகள் உள்ளன. அதில் சரிபாதிக்கு மேலான கதைகள் பெண்களின் அன்றாடப்பாடுகளை, அவர்கள் கடந்துவரும் வலிகளை பற்றிப் பேசுகிறது. பெண் காவலராகப் பணிபுரிபவரை குடும்பமும், உறவுகளும் பார்க்கும் பார்வையும், திருமணம் செய்ய விரும்பும் ஆண்கள் தோசை சுடும் பெண்களைத் தேடுவதையும் துப்பாக்கி சுடும் பெண்களைத் தவிர்ப்பதையும் நிர்மலா என்ற பெண் காவலரின் வாயிலாகவும், குடும்ப வறுமையால் பணிக்குச் செல்லும் பெண்கள் மீது நடக்கும் பாலியல் சீண்டல்களையும், அதனால் பாதுகாப்புக்கு திருடி சிறைச்சாலைக்கு வரும் பெண்ணின் வலியை சபீனா என்ற பெண்ணின் வாயிலாகவும் சொல்கிறார். இக்கதையில் நம்மை நெகிழவைக்கும் பகுதியென்றால் நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் அதிகாரியின் மிடுக்கிலிருக்கும் நிர்மலாவும், விளையாட்டால் பேசியபடி வரும் சபீனாவும் ஒரு கணத்தில் இருகுமிழ்களும் உடைந்து ஒன்றாகிறார்கள். பயணத்திடையில் வரும் மாதவிலக்கால் சபீனா துடித்து அமரும் கணத்தில் நிர்மலாவுக்குள் உள்ள பெண்மை அவளை அரவணைத்துக் கொள்கிறது. இரண்டு குமிழ்கள் கதையைக் குறும்படமாகவும் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றாலே பணிக்குச் செல்லும் பெண்களுக்கு அதிகமான வேலைநாளாக அமைந்துவிடுகிறது. எல்லோருக்கும் விதவிதமான உணவு, எல்லோருடைய உடைகளையும் சலவை செய்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்யும் நாளாக இருக்கிறது. ஜெயந்திக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமையை பிடிப்பதில்லை என்ற கதையில் வரும் ஜெயந்தி சைவ உணவுப் பழக்கம் கொண்டவள். அவள் காதலித்து மணந்த கணவனோ அசைவப்பிரியன். பிறகு, நடப்பதைக் கேட்கவும் வேண்டுமா?

இராமாயண, மகாபாரத காலம் தொட்டு சொத்துக்களைப் பங்கிடும் பிரச்சனை தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இழவு வீட்டில் நடுவில் பிறந்த மகளுக்காகக் காத்து நிற்கின்றனர். அவள் வரமாட்டாள் என மூத்த அக்காள் சொல்ல, கதையை வாசிக்கையில் வறுமையில் இருக்கும் நடுவில் பிறந்தவளை மற்றவர்கள் பிரிப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

சொர்ணத்து ஆச்சிக்கு மன்மோகன் சிங்கைப் பிடிக்காது என்ற கதையில் வரும் சொர்ணத்து ஆச்சி தன் கணவன் இறந்த பிறகு பிள்ளைகள் வீட்டில் மாறிமாறி தங்கி வருகிறாள். தனிமையில் இருக்கும் சொர்ணத்து ஆச்சிக்குத் தொலைக்காட்சிதான் துணை. அவள் செய்திகள் பார்த்து அரசியல் பேசுவது ஆண்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை. தன்னுரிமையை நிலைநாட்டக் கோவித்துக் கொண்டு கிளம்பும் சொர்ணத்து ஆச்சியை நமக்குப் பிடித்துவிடுகிறது.

தன் மனைவி கதை எழுதுவது பெரும்பாலான ஆண்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை. மேலும், கதையை வாசிக்கையில் அந்தக் கதை அவர்கள் வாழ்வில் நடந்தது என நினைக்கும் போக்கும் வாசகர்களிடம் உண்டு. சொந்தக்குரல் கதையில் வரும் பெண் நூலகம் சென்று புத்தகம் எடுத்து வந்து வாசிப்பதும், கதை எழுதுவதையும் அவளது கணவன் கண்டு அவளை மட்டுமல்ல அந்தப் பெண்ணின் தந்தையையும் அழைத்து வந்து அசிங்கப்படுத்திவிடுகிறான். இறக்கும் வரை அவள் சொந்தக்குரல் ஒலிக்கவில்லை என்பதுதான் சோகமான விடயம்.

வேலைக்குச் செல்லும் ஆண்களுக்கு ஒருநாள் பொழுது வேகமாகக் கடந்துவிடுகிறது. வீட்டிலிருக்கும் பெண்களுக்கு?. அமெரிக்காவில் மணம் முடித்துக்கொடுக்கப்பட்ட பெண்ணிற்கு கணவன் பணிக்குச் சென்றபின்பு தனிமைதான் பெரிய கொடுமையாக இருக்கிறது. பெண்கள் நீரோடும், நெருப்போடும் உரையாடுவதை இந்தக் கதை பேசுகிறது.

கோகில வாணியை யாருக்கும் நினைவிருக்காது என்ற கதையின் வாயிலாக நாம் அன்றாடம் கேள்விப்பட்டுக் கடந்துவிடும் நிகழ்வை ஞாபகப்படுத்துகிறார். காதலிக்க மறுத்த பெண்ணின் மீது அமிலம் வீச்சு, கழுத்தறுத்துக் கொலை போன்ற செய்திகளை வாசித்துக் கடந்துவிடுகிறோம். அப்படிக் காதலிக்க மறுத்த கோகில வாணி மீது அமிலம் வீசப்பட்ட பின் அவளது வாழ்க்கையில் நிகழும் வலியைப் பேசுகிறது இக்கதை.

புத்தனாவது சுலபம் என்ற கதை பதின்பருவ மகன்களுக்கும் தந்தைக்கும் இடையிலான சிக்கல்களைச் சொல்கிறது. அக்கதையை வாசிக்கையில் பதின்பருவ மகன்களை அம்மாக்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. அதேபோல பொய்த்தொண்டை கதை எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் ஒரு ஆண் திருமணத்திற்குப் பிறகு மிகவும் மாறிப்போய்விடுவதைச் சொல்கிறது. சிற்றறிவு என்ற கதையில் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக தீவொன்றை ஒரு ராணி ஆண்டு வருகிறாள். அவளிடம் வரும் போர்த்துக்கீசிய மாலுமி அரிய பரிசுகளெனச் சிலவற்றைக் கொடுத்து வியாபாரம் செய்ய அனுமதி கோருகிறான். அந்த அரிய பரிசுகளான உலக உருண்டையோ, தொலைநோக்கியோ, காற்று மானியோ இயற்கையோடான தங்கள் உறவைச் சிதைத்துவிடும் எனக்கூறி அவனையும், அவன் உடன் வந்தவர்களையும் சிரச்சேதம் செய்யச்சொல்லி உத்தரவிடுகிறாள். ஆண்களைவிடப் பெண்கள் ஒரு விசயத்தைப் பலகோணத்தில் பார்க்கக் கூடியவர்கள் என்பதை நாம் அறிய முடிகிறது.

புருனோ என்ற வானியல் அறிஞனை மதத்தின் பெயரால் கொலை செய்ததைச் சொல்லும் ‘ஆம் புருனோ அவர்கள் குற்றவாளிகளே!’ என்ற கதையும், எதிர்காலத்தைக் குறித்து எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் காண்பவர்களை ஈர்த்து தம் செயல்களைச் செய்து கொள்ளும் அஷ்ரப் போன்ற மனிதர்களை ‘கதவைத் தட்டாதே அஷ்ரப்’ கதையில் பார்க்கிறோம்.

ஊரடங்கு காலத்தில் மாலை நேரத்தில் எங்கள் கிராமத்தில் வயல்வெளிகளை நோக்கிச் செல்லும் சாலையில் நடந்துகொண்டே இத்தொகுப்பிலுள்ள பெரும்பாலான கதைகளை என் மனைவியுடன் உரையாடியபடி நடக்க முடிந்தது. மேலும், இத்தொகுப்பில் இல்லாத, எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதையான ‘அவளது வீடு’ என்ற கதையையும் வாசித்து அதைக் குறித்தும் பேச முடிந்தது. தேசாந்திரி பதிப்பக வெளியீடாகப் புத்தனாவது சுலபம்  வெளிவந்துள்ளது.

பதினெட்டாம்படிக்கருப்பு சன்னதி வாயிலில் கூட்டம் மருளேறி நிற்கிறது. சாமியாடிகள் சாட்டையைச் சொடுக்கி ஆடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெண்கள் குலவை எழுப்புகிறார்கள். கோவிந்தோ, கோவிந்தோ எனும் நாமம் மலையில் எதிரொலிக்கிறது. பதினெட்டாம்படிக் கருப்பு கதவு அசைகிறது. அங்கிருந்த அத்தனைக் கண்களும் கதவைப் பார்க்கும் கணத்தில் கதவு திறக்கிறது. மெல்லக் கொட்டு மேளத்தோடு சின்னச் சிவிகையில் சக்கரத்தாழ்வாரைத் தூக்கி வருகிறார்கள். எல்லோரும் கதவை மூடுவதற்குள் கதவுகளுக்கிடையே தெரிந்த படியைப் பார்த்து வணங்குகிறார்கள். ஆடித்திருவிழாவின்போது தேரோட்டத்திற்கு முந்தையநாள் வரை சக்கரத்தாழ்வார் தேரோடும் வீதிகளில் உலா வந்து மீண்டும் பதினெட்டாம்படிக்கதவு வழியாக கோவிலுக்குள் செல்வார். அழகரே வண்டிப்பாதை வழியாகத்தான் எப்போதும் வருவார்.

ஆடி என்றாலே கொண்டாட்டமாக இருக்கும் அழகர்கோயில் ஆடித்திருவிழா நினைவுகள்தான் மேலெழுகிறது. தொ.ப.வின் அழகர்கோயில் படித்ததிலிருந்து ஆடித்தேரோட்டத்திற்கு தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருக்கிறேன். புழுதிபறக்க அழகாபுரிக்கோட்டையைச் சுற்றிவந்த தேரோடு அலைந்த நாட்களும், பின்னாளில் புதியதேர் சிமெண்ட் சாலையில் சுற்றிவந்த போது அந்த வெளியெங்கும் வெயிலில் அலைந்த நாட்களும் அற்புதமானவை.

அழகர்கோயிலிலிருந்து அப்படியே பால்யகால ஆடிநினைவுகளுக்குள் செல்லலாம். அண்ணாநகரிலிருந்து கோவில்பாப்பாகுடி கிராமத்திற்கு வந்தபின் ஒவ்வொரு ஆடியின் போதும் பதினெட்டாம் பெருக்கிற்கு பயிர்க்குழி போடுவோம். கண்மாயிலிருந்து அள்ளிவந்த கரம்பைமண்ணை வைத்து குழிபோட்டு வெண்டை, அவரை, புடலை போன்ற விதைகளைப் போட்டு பனையோலையால் மூடிவைத்துவிட்டு தினமும் காலையில் எவ்வளவு முளைத்திருக்கிறது என்று பார்த்த நினைவுகள் இன்றும் பசுமையாகயிருக்கிறது. கண்மாயின் நீரலைகள் ஊருக்குள் மகிழ்ச்சியைப் பரப்பும். ஆடிப்பதினெட்டாம் பெருக்கிற்கு கிணறு, அடிகுழாய்க்கு சாமிகும்பிடுவார்கள்.

வைகையாற்றில் நீராழி மண்டபம் அருகில் காவல்தெய்வங்களுக்கு பெட்டிகள் புறப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும். பம்பை உறும, நையாண்டி மேளம் முழங்க அடிக்கிற அடியில், அங்கு நிற்கும் ஆட்களுக்கெல்லாம் சாமி இறக்கிவிட்டுவிடுவார்கள். உடுக்கடித்துப் வர்ணித்துப் பாட சாட்டையைச் சுழற்றியும், நாங்குலிக்கம்பை தூக்கிக்கொண்டும், நாக்கைத் துருத்தியபடியும் ஆடி வரும் சாமியாடிகள் அவரவர் கோயில்களை நோக்கி பெட்டியோடு பெருங்கூட்டமாகச் செல்வார்கள்.

ஆடிப்பதினெட்டாம்பெருக்கிற்கு எங்க ஊர் சோனையா கோயிலில் அன்னதானம் போடுவது சில வருடங்களாய் பெரிய விழாவாக மாறிவருகிறது. ஆடிமாதங்களில் அம்மன் கோயில்களில் கூழ் ஊற்றுவார்கள். ஒவ்வொரு வீதியிலும் மக்கள் கூட்டங்கூட்டமாய் தூக்குகளில் கூழை வாங்கிக்கொண்டு, பொங்கல் புளியோதரையை பாக்குத்தட்டுகளில் தூக்கிக்கொண்டு அலைவதை பார்க்கலாம். ஆடிப்பதினெட்டாம் பெருக்கிலிருந்துதான் பொன்னியின் செல்வன் நாவல் தொடங்கும். கரிச்சான் குஞ்சு எழுதிய பசித்த மானுடத்திலும் காவிரியில் ஆடிப்பதினெட்டாம் பெருக்கு காட்சிகளை எழுதியிருந்ததாய் நினைவு. கொரோனா காலத்தில் நல்ல நினைவுகள்தான் நிம்மதி தருகின்றன.

தெய்வங்களுள் ஆண்டாளை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். பூமாலை மட்டுமல்ல, சங்கத்தமிழ் மாலையும் கோர்த்தவள். மதுரையம்பதியை, திருமாலிருஞ்சோலையை தம் பாடல்களால் அழகு சேர்த்தவள். ஆண்டாள் சூடிய மாலையோடுதான் அழகர் வைகையில் எழுந்தருளுவார். அழகருக்கும், ஆண்டாளுக்கும் ஆடிமாதம் தேரோட்டம் என்பது நல்ல பொருத்தம்தானே.

தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய தேர்களுள் ஒன்றான ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோவில் தேரோட்டத்தை சென்றாண்டு நேரில் பார்த்த அனுபவப்பகிர்வு. ஆடிப்பூரத்தன்று அதிகாலைக் கிளம்பி ஆரப்பாளையத்தில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு, திருமங்கலம் போய் அங்கிருந்து பேருந்தில் படிக்கட்டில் நின்றபடி வில்லிபுத்தூர் பயணம். வழியெங்குமுள்ள ஊர்களிலிருந்து நிறையப்பேர் தேர் பார்க்க வந்தபடியிருந்தனர். வெட்டவெளியையும், வேப்பமரங்களையும், அகவியபடி திரியும் மயில்களையும் பார்த்தபடி ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் சென்றேன். பேருந்திலிருந்து இறங்கிக் கோவிலை நோக்கிச் செல்லும் வழியெங்கும் விழாக்கோலம். நீர்மோர் பந்தல்கள், சிற்றுண்டிகள் என மக்களுக்கு வழங்கியபடியிருந்தனர்.

நான் சென்றபொழுது தேர் கிளம்பிவிட்டது. தேரின் பின்னாலேயே போய் முன்னேற முயன்றால் முடியவில்லை. நல்ல கூட்டம். இரண்டு யாளிகள் பின்னின்று தேரைத் தள்ளுவது போல இரண்டு பெரிய புல்டோசர்கள் தேரின் பின்சக்கரத்தை நகர்த்திக்கொண்டிருந்தது. தேரின்முன் செல்வதற்காக வீதிகளின் ஊடாக சென்று தேர்வரும் வீதியை அடைந்தேன்.

பழமையான வீடுகளைப் பார்க்கும் போது மதுரை வீதிகளில் பார்த்த பெரிய வீடுகள் நினைவிற்கு வந்தது. கோவில் முன்னுள்ள வீதியெங்கும் பால்கோவாக் கடைகள். பால்பண்ணையிலிருந்து தயாரித்த பால்கோவா, பால்அல்வா விற்கும் கடைகள். தேரோட்டம் முடிந்தபின் வாங்கிக் கொள்ளலாமென்று தேரோடு சேர்ந்து நடக்கத் தொடங்கினேன். பெரிய தேர். சன்னதியின் முன்னுள்ள துவாரபாலகர்களை தேரின் முன்னும் அமைத்திருந்தனர். தம் மனங்கவர்ந்த ரெங்கமன்னரோடு மக்களாயிரம் வலஞ்சூழ கோதை தேரில் வில்லிபுத்தூர் வீதிகளில் வலம்வந்து கொண்டிருந்தாள். ஒருபுறம் தேரின் வடத்தை ஆண்களுக்கு இணையாக பெண்களும் இழுத்து வந்தனர். ‘கோவிந்தா / கோபாலா’ ‘கோவிந்தா / கோபாலா’ என்ற நாமம் வீதிகளில் எதிரொலிக்க தேர் அசைந்து அசைந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

தேரின்முன் பாசுரங்கள் பாடி, டோலக் தட்டி ஆடிவரும் அடியவர்களை மதுரை கூடலழகர் கோவில் தேரோட்டத்திலும் பார்த்திருக்கிறேன். தமிழ் பாசுரங்களை பாடிக் கேட்கும்போது பால்கோவா போல சுவையாய் இனிக்கிறது. கோல் அடித்து ஆடிவரும் பெண்கள் தங்கள் வயதை மறந்து பெருமாளின் அடியாராய் வீதிவலம் வருகின்றனர். ஶ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு அருகில் வனப்பகுதிகள் இருப்பதால் வீதிகளில் மலையிலிருந்து கொண்டுவந்த சாம்பிராணிகளை விற்றுக் கொண்டிருப்பதைக் காண முடிந்தது.

ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் தேநீர்கடைகளில் சுடச்சுட சோமாஸ் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். ஒன்று 5 ரூபாய்தான். சுடச்சுட இரண்டு சோமாஸ் சாப்பிட்டு, ஒரு தேநீர் குடிக்கக் காலைப்பசி அடங்கியது. தெம்பானதும் தேரோடு சேர்ந்து ஓடத்தொடங்கினேன். நமக்குத்தான் சோர்வு, மதுரை விசிறித்தாத்தா இளவட்டங்களுக்கெல்லாம் சவால் விடும் விதமாக மயில்தோகை விசிறியை வீசியபடி வந்தார். அவரிடம் நான் மதுரையிலிருந்து வந்திருக்கிறேன் என கைகுலுக்கி அறிமுகமாகிக் கொண்டேன்.

தேர் வடங்களை திருப்புவதற்கு அவர்கள் வடங்களை ஒரு வீதியில் கொண்டுசென்று திருப்புவதை பார்க்கும்போது பாற்கடலை கடைய பாம்பை கயிறாக்கிச் சுற்றிய கதை நினைவுக்கு வருகிறது. தேரிலுள்ள சிற்பங்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக உள்ளன. பெருமாளின் அவதாரங்கள், பூதகணங்கள் என ஒவ்வொன்றும் மரச்சிற்பமும் அதைச்செய்த கலைஞனின் கலைவண்ணத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன.

தேர் நிலையை அடையும் வரை கூடவே வந்தேன். அவ்வளவு பெரியதேரை ஓரமாக நகர்த்தி நிலைக்கு கொண்டுவந்ததும் மக்களின் ஆரவாரம் எழுந்தது. அரசு முத்திரையாய் அழகாய் நிற்கும் கோபுரத்தை வணங்கி பேருந்து நிலையத்தை நோக்கி நடந்தேன். நல்ல கூட்டம். மதுரைப் பேருந்து வர ஓடியேறி இடம்பிடித்தேன்.

ஆண்டாள் நேரில் சென்று பாடிய அழகர்கோவிலிருந்தும், ஶ்ரீரங்கத்திலிருந்தும் ஆண்டாள் கோவில் தேரோட்டத்திற்கு பட்டு வஸ்திரங்கள் அனுப்புகிறார்கள். ஐப்பசி தைலக்காப்புத் திருவிழாவின் அழகர் நீண்ட சடையுடன் நீராடச் செல்லும்போது ஆண்டாளைப் போலிருப்பார். மார்கழிமாத எண்ணெய்காப்பு உற்சவத்தில் ஆண்டாள் ஒருநாள் கள்ளழகர் வேடம் சூடுகிறாள். ஆண்டாள் கோவிலில் தேரோட்டமும், ஐந்து கருட சேவையும் பார்க்க வேண்டுமென்று ஆசையில் ஒன்று நிறைவேறிவிட்டது. செங்கோட்டை பாஜென்சரில் பயணிக்கும்போதெல்லாம் ஆண்டாள் கோவில் கோபுரத்தை மலைகளினூடாகப் பார்ப்பேன். அந்தக் கோபுரமே வீதிவலம் வந்தது போல தேரோடு சேர்ந்து நடந்த நாள் இனிய நாளே!

தெருக்கூத்து எப்படி தமிழ்நாட்டின் வடபகுதியில் புழக்கத்தில் இருக்கிறதோ அவ்வாறு மதுரை வட்டாரத்தில் வழக்கத்தில் இருப்பவை இசை நாடகங்கள். ‘சாமி கும்பிடு’ என்று சொல்லப்படும் ஊர்த் திருவிழாக்களில் வள்ளி திருமணம் போன்ற நாடகங்களை இன்றும் நடத்தாமல் இருப்பதில்லை. அத்தகைய இசைநாடகப் பிரதிகளை இயற்றியவர்களுள் ஒருவர்தான் வீ. எஸ். வீரணக்கோனார்.

தமிழ் எண்ம நூலகத்தில் அரிய நூல்களின் வரிசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது இரண்டு நூல்கள் கண்ணில் பட்டன. ஒன்று சிங்கார நவீன கான ஸ்ரீ வள்ளி திருமணம் (இரண்டு பாகங்களும் சேர்ந்தது); மற்றொன்று சம்பூரண சங்கீத கோவலன் சரித்திரம் (இரண்டாம் பாகம்). அவற்றை இயற்றிய வீரணக்கோனார் என்பவர் அம்பலத்தாடி என்ற ஊரைச் சேர்ந்தவராக அட்டையில் குறிக்கப்பட்டுள்ளதாலேயே எனக்கு ஆர்வம் பிறந்தது. இவ்வூர் எங்கள் ஊருக்கு மிக அருகில் உள்ளது. ‘உத்தமர் போற்றிப் புகழும் முத்தமிழ் க்ஷேத்திரத்தைச் சார்ந்த’ அதே ‘சிறுவாலை ஜெமீன் சமஸ்தானத்துக்குள்’தான் எங்கள் ஊரும் இருந்திருக்கிறது.

கோவலன் சரித்திரம் 1929-இல் மதுரை புதுமண்டபம் புத்தக வியாபாரம் எஸ். வேணுகோபால் நாயுடுவால் வெளியிடப்பட்டு மதுரை மீனாக்ஷி விலாஸ் பிரஸில் பதிப்பிக்கப்பெற்றது. ஸ்ரீவள்ளி திருமணம் 1930-இல் மதுரை மீனலோசனி அச்சியந்திரசாலையிற் பதிப்பிக்கப்பெற்றதாகவும், புது மண்டபம் எஸ். வீராசாமி நாயுடு புத்தகசாலையில் கிடைக்கும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.  வண்ண அட்டை  ஸ்ரீகிருஷ்ணா பிரசில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. பதிப்பிக்கப்பெற்றது என்ற சொல் அச்சிடப்பட்டதையே குறிக்கிறதெனலாம்.

வீரணக் கோனார் பெயருக்கு முன் ‘வித்வானந்த பாஷ்ய’, ‘வித்வத் பஹதூர்’ போன்ற அடைமொழிகளைப் பார்க்க முடிகிறது.

1929-இல் வெளிவந்த கோவலன் சரித்திரம் நூலின் பின்னட்டையில் கண்டுள்ளபடி, வீரணக் கோனார் இயற்றிய நூல்கள் மூன்று வகையின:

  • புராண தமிழ் நாடகங்கள்: சங்கீத கோவலன், அல்லியரசாணி, சுபத்ரா திருமணம், சந்தானு கங்கா, ஸ்ரீகிருஷ்ணலீலா, சிசுபாலவதம், சௌ சௌ ஐந்து சரித்திரங்கள் ஆகியன. ஒவ்வொரு நூலும் நாலணா விலை கொண்டவை. சங்கீத கோவலன் இரண்டு பாகங்கள் கொண்டது.
  • நவீன நாடகங்கள்: விஜயேந்திரன், ரமணாகரன், சௌந்தரகாந்தா. முன்னிரண்டும் பன்னிரண்டணா விலை கொண்டவை. பின்னது பத்தணா விலையினது.
  • பகவத் பக்திரச நூல்கள்: ஸ்ரீபாலகிருஷ்ண பஜனார்ஜிதம் என்னும் அமிர்தகானம் (இரண்டு பாகங்கள், தலா ஐந்தணா), கீதநவநீத கிருஷ்ணகானம் (இரண்டணா), பாலகிருஷ்ண பாமாலை என்னும் செய்யுள் தொகுப்பு (இரண்டணா)

1930-இல் வெளிவந்த ஸ்ரீவள்ளி திருமணம் நூலின் பின்னட்டையில் சந்தானு கங்கா, ஸ்ரீகிருஷ்ணலீலா, சிசுபாலவதம், விஜயேந்திரன், ரமணாகரன், சௌந்தரகாந்தா, கீதநவநீத கிருஷ்ணகானம், பாலகிருஷ்ண பாமாலை ஆகியவை குறிப்பிடப்படவில்லை. ஸ்ரீவள்ளி திருமணம் இரண்டு பாகங்களும் சேர்ந்து ஒரே நூலாக ஆறணா விலை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் முன்னட்டையிலோ ஐந்தணா என்றே விலை உள்ளது. கோவலன் சரித்திரத்தின் அட்டையில் ஸ்ரீபாலகிருஷ்ண பஜனார்ஜிதம் என்று குறிக்கப்படும் நூல் வள்ளி திருமணத்தின் அட்டையில் பஜனாமிர்தம் என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது.  இந்நூல் இரண்டு பாகங்கள் உடையதாகக் கோவலன் சரித்திரம் அட்டையில் இருக்க, வள்ளி திருமண அட்டையில் அவ்வாறு கூறப்படவில்லை.

இவைபோக, தேவகோட்டை கே. எஸ். சுப்பையாப் பத்தர் இயற்றி மதுரை மனோன்மணி விலாசம் அச்சியந்திரசாலையில் 1934-இல் பதிப்பிக்கப்பெற்ற பக்தியானந்தமெனும் பஜனாமிர்த கானம் என்ற நூலுக்கு சாற்றுக் கவியாக ஒரு வெண்பாவை வீரணக் கோனார் வழங்கியுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

இந்த நூல்களிலிருந்து பிற கலைஞர்கள் பெயரையும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஸ்ரீவள்ளி திருமணம் நாடகத்தை ‘புதிய பிளேட் சங்கீத ரத்தினங்கள்’ எஸ்.வி. சுப்பையா பாகவதர், ஆரியகான கே.எஸ். செல்லப்பா ஐயர், அனந்தநாராயண ஐயர், பி.எஸ். வேல் நாயர், எம். எஸ். தாமோதர ராவ், கே.பி. சுந்தராம்பாள், எஸ்.ஜி. கிட்டப்பா ஆகியோர் பாடி வருவதாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.  அந்நூலின் பின்னட்டையில் கிராமபோன் புதிய பிளேட் விகட ரத்தினங்கள் என்னும் பபூன் பாட்டுக்களைப் பற்றிய விளம்பரம் உள்ளது. இவை ‘படிக்கப்படிக்க ஓயாசிறிப்பை தரக்கூடிய நூதனபாடல்கள்’ என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவற்றைப் பாடியவர்கள் மதுரை பபூன் என். எஸ். ஷண்முகம், ஏ. எம். கார்மேக ஆச்சாரி, ஆரியகான எம். எஸ். இராமச்சந்திர அய்யர், எஸ். எஸ். மணி அய்யர், எம். சாரங்கபாணி நாயுடு, பி. எஸ். பிச்சுமணி அய்யர், ஏ. நடராஜ ஆச்சாரி, மனமோகன எம். இரங்கசாமி நாயுடு, ராமாராவ், ஆலந்தூர் மிஸ்டர் ஆத்மலிங்கம் பிள்ளை ஆகிய ‘விகட சிகாமணி’களாவர். ஆனால் குறிப்பிட்ட ‘நாடகக் கம்பெனியார்’ பெயர் எதுவுமில்லை. மதுரை எம். இ. எம். பாஸ்கரசாமி இயற்றிய பாஞ்சாலங்குறிச்சி கட்டபொம்மு துரை சரித்திர கதை (இரண்டு பாகங்கள்) பற்றிய விளம்பரமும் இருக்கிறது.

சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் தொடங்கிவைத்த அலையின் தொடர்ச்சியாகக் கருதத்தக்க இத்தகைய புராணநாடகங்களை ‘இயற்றுவது’ என்பதன் உண்மைப்பொருளை ‘கட்டபொம்மு துரை’ நூலுக்கு அந்நூலை இயற்றிய எம்.இ.எம். பாஸ்கரசாமி வழங்கியுள்ள முன்னுரைப் பகுதியிலிருந்து அறியலாம்: “பாஞ்சாலங்குரிச்சி நாட்டை அரசாட்சி செய்த கட்டபொம்மு ஊமத்துரையவர்களின் ஜீவிய சரித்திரத்தை பண்டைக்கால வித்வசிரோன்மணியாகிய மணிமுத்துப் புலவரவர்கள் எழுதிய ஏட்டுப்பிரதி வசனகாவியத்திலிருந்து மொழிபெயர்த்து என் சிற்றறிவிற்கெட்டியவரையில் சிலவிதமான தன்னன சந்தங்களாகவும், பலவிதமான வர்ணமெட்டுகளில் பாடல்களையமைத்தும், நாடகரூபமாக நடிப்பவர்களுக்கும், கதாபிரசங்கம் செய்பவர்களுக்கும், ஏனையோர்களும் சுலபமாக படித்தறிந்துகொள்ளும்படி எளிய நடையில், இரண்டு பாகங்களாக எழுதி முடித்திருக்கிறேன்.”

வீரணக்கோனார் அவர்தம் முத்திரையை தாம் இயற்றிய நூல்களில் இடம்பெறச்செய்யத் தவறுதில்லை. கோவலன் சரித்திரத்தில் ‘இருதாரம் ஒருநாளும் கொள்ள வேண்டாம்’ என்ற ‘நல்லுபதேசப் பொன்னுரை’க்கு முன்பாக ஓரடியில் “வீரண காவிய வீக்ஷ்ணயமே சாலும்” என்று வருகிறது. வள்ளி திருமணத்தில் வள்ளியம்மை பிரவேசத்துக்குமுன் கன்னிகா மாடத்தில் முருகனைத் துதித்துப்பாடப்படும் பாடலின் ஈற்றடியில் “வீரணதுதி கொள் காரணனே” என்று வருகிறது.

 கோவலன் சரித்திர அட்டையில் ‘கோபாலகுலதிலக ஸ்ரீமான்’ என்று வீரணக்கோனார் குறிப்பிடப்படுகிறார். கண்ணன் மீதான பஜனைகள், செய்யுள்களைப் பாடியதோடு, முகவரியில் தமது இல்லத்தை ‘ஸ்ரீபாலகிருஷ்ண விலாசம்’ என்றே குறித்துள்ளார். மதுரைக்குள் சிலம்பு விற்கச் செல்லுமுன் கண்ணகியை யார்வீட்டில் விட்டுச்செல்வதென்று கோவலனும் கண்ணகியும் ஆலோசிக்கிறார்கள். வேதியர் வாழும் தெருவில் இருக்கலாமென்றால் “பிராமண வர்க்கத்தினப் பெருமான் பெருமாட்டிகளோ தமிழர்களை மிகவும் கேவலமாக நினைப்பவர்கள். தன்னலங் கருதும் கன்னெஞ்சப் பார்ப்பனர் கருணை யென்பதே திரணமும் இல்லாக் கடுஞ்சித்தமுடைய கொடுஞ்சினக்கோபிகள். ஆதாலால் அன்னவர்களின் அன்பில்லா அகத்தில் தரிக்க என்னகம் பின்னடைகிறது” என்று மறுத்துவிடுகிறாள். இவ்வாறே உத்தம குணமிருந்தாலும் அதிகாரத் திமிர் இருக்குமென்பதால் க்ஷத்திரியர் வீடுகளையும், சொந்த இனத்தவர்களிடம் வறிய நிலையில் செல்ல மனங்கூசி வைசிய வீடுகளையும் கண்ணகி தவிர்த்துவிடுகிறாள். ஆனால் யாதவர்களின் ஆதரவுதன்னில் இரு என்றவுடன் உடனே ஒப்புக்கொள்கிறாள். இவ்விடத்தை நீட்டிச்செல்லும் வீரணக்கோனார் கண்ணகி கூற்றாக யாதவர் பெருமைகள் பலவற்றைச் சொல்கிறார். யாதவர்கள் பசித்தார் முகங்கண்டு பால் தயிர் ஈய்ந்து பராமரிக்கும் பரமதயாகுண பரிதர்கள். ‘அமுதர்’, ‘பொதுவர்’, ‘இடையர்’, ‘கோன்’ என்றெல்லாம் சிறப்புப் பெயர்கள் பெற்றவர்கள். ஆய்ச்சியர் அகத்தில் கண்ணகியும் கோவலனும் அடைக்கலம் பெறுவது, அங்கு நடக்கும் விருந்தோம்பல் ஆகியவை இன்னும் சில பக்கங்களுக்கு நீள்கின்றன.

காட்டுவழியில் தாகத்துக்குத் தண்ணீர் எடுத்துவர கோவலன் சென்றுவிடுகிறான். கண்ணகி தனித்திருக்கிறாள். அப்போது திருடர்கள் வருகிறார்கள். அவர்கள் “ஏ குட்டீ, பொம்ப்லே. சர்த்தாங் நீ ஆரு, எங்கே வந்தே?” என்றும் “அடே அண்ணாத்தே! இந்தப் பொம்ப்லே என்னா அயகாத்தாங் இரக்கிறாங்றேங் பாரேங்” என்று கொச்சை மொழியில் பேசுகிறார்கள். அவர்கள் தொல்லை மிகவே அவர்களைக் கண்ணகி கல்லாகச் சபித்துவிடுகிறாள். திரும்பி வந்த கோவலன் இவர்கள் ‘குட்சிவாதை’யின் (வயிற்றுப்பாடு) பொருட்டே திருடவந்திருப்பர் என்று நன்மொழி சொல்லி எல்லாரையும் முன்போலாக்கு என்கிறான். அவர்களும் “ஆத்தா யீஸ்பரீ, கும்பிடுரோம்” என்று சொல்லி திருந்திச்செல்கிறார்கள்.

இவ்விரு நூல்களில் பயன்பட்டுள்ள வர்ணமெட்டுகளில் சில வருமாறு:

  • சுதேச முகமதலி (இந்துஸ்தானி தோடி)
  • ராசவிசுவாசலாலா
  • ஆறுமோ ஐயோ நான்
  • மான்குச்சரியா
  • கடுக்கன் மோதிரம்
  • கருவினுருவாகிவந்து
  • பழனிநாதன் பரப்ரமாதன்
  • மானேய வனந்தலங்கை என்ற கண்டிராஜா நாடக வர்ணமெட்டு (பியாகு ராகம்)
  • ஒப்பேனென்றவள் சொன்னாளா என்ற கண்டிராஜா நாடக வர்ணமெட்டு
  • வீடலால வாயிலாய் என்ற தேவார வர்ணமெட்டு
  • தசரதராஜ குமாரா என்ற தசாவதார நாடக வர்ணமெட்டு
  • அம்பா ளென்பால்
  • தயவிலாததென வஞ்சம்
  • தில்லாலங்குடி தில்லாலங்குடி (கள்வர் வருகையின்போது)
  • பச்சமலை பவளமலை
  • மகாஸ்தலமும் அதோ தெரியுது
  • காட்சி கண்காட்சியே என்ற வர்ணமெட்டில் சேர்க்கை
  • மஞ்சுநிகர் குந்தளமின்னே
  • ஆறுமுகவடிவேலவனே கலியாணமும்
  • வெள்ளிமலை யொத்தபலமேடை

அரைக்கண்ணித் தத்ககம் போன்ற இசைவடிவங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவற்றைத் தேடிச் சுவைப்பது பயன் தரும்.

தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் எண்ம நூலகத்திலேயே மேலும் நான்கு வள்ளி திருமணப் பனுவல்கள் கிடைக்கின்றன. இவற்றை ஒப்பிடுவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

அம்பலத்தாடியில் அவரது வாரிசுகளை, வாழ்ந்த வீட்டைக் காணச்சென்றோம். பலரும் பெயரை அறிந்திருக்கிறார்களேயன்றி அவரைப் பற்றிய தகவல்கள் அதிகம் கிட்டவில்லை.  அவரது பெயரரிடம் பேசினோம்.  வீரணரின் படங்களோ, நூல்களோ இல்லையென்றார். அவருக்குப் பெண்ணடி வாரிசுகளே உண்டென்றும், கடைசிக் காலத்தில் ஏதோ குடும்பப் பிணக்கென்றும், அருகிலுள்ள நெடுங்குளத்தில் வாழ்ந்துமறைந்தார் என்றும் சொன்னார்கள். வீரணக்கோனார் புத்தகங்களில் இடம்பெற்ற ‘பாலகிருஷ்ண விலாசம்’ எங்கேயென்று கேட்டோம். சீமைக் கருவேலம் மண்டி ஓரிரு கல்லுக்கால்களும் உளுத்த உத்திரக்கட்டை எச்சங்களும் மிஞ்சியிருந்த ஒரு சிதிலத்தைக் கைகாட்டினார்கள்.

எங்கள் ஊரில் ஒரு பெரியவரிடம் கேட்டோம். அம்பலத்தாடி வீரணக்கோனார் என்றதும் அவர் வீரநாதக் கோனார் என்று திருத்தினார். வீரணக்கோனார் என்ற இயற்பெயரும் வீரநாதக் கோவலனார் என்ற புனைபெயரும் முயங்கி வீரநாதக் கோனாராக அவர் மனதில் பதிவாகி இருந்தது.

  • சித்திரவீதிக்காரன் & ப. தமிழ்ச்செல்வம்