17190812_10210678483789723_1383421333775565590_n

இளம்பிராயத்தில் சிலப்பதிகாரம் கதை கேட்டதிலிருந்தே எனக்கு கண்ணகியைப் பிடிக்காது. ஏனெனில் கண்ணகி மதுரையை எரித்தாள் என்ற கதையால். பின்னாளில் ஜெயமோகன் எழுதிய கொற்றவை வாசித்த போது அக்கால மதுரைச் சூழலும், கண்ணகி மதுரையை எரித்த காரணமும் அறிந்த பின் சாந்தமானேன். மதுரையில் சிலப்பதிகாரத்தோடு தொடர்புடைய இடங்கள் பல உள. அதில் செல்லத்தம்மன் கோயிலும், கோவலன் பொட்டலும் முக்கியமான இடங்கள். கண்ணகியின் சிற்பம் உள்ள செல்லத்தம்மன் கோயிலுக்கு பசுமைநடையாக முன்பொரு முறை சென்றிருக்கிறோம். வெகுநாட்களாக பார்க்க வேண்டுமென்றிருந்த கோவலன் பொட்டலுக்கு 5.3.2017 அன்று சென்றோம்.

17757485_10210880174711870_5649541695805347157_n

எல்லோரும் பெரியார் பேருந்து நிலையம் அருகிலுள்ள பாண்டியன் அங்காடித்தெரு முனையில் கூடினோம். (சிலப்பதிகாரத்தில் அக்காலத்தில் மதுரையில் இருந்த அல்லங்காடி, நாளங்காடி பற்றி விரிவாக இளங்கோவடிகள் கூறுகிறார். அதைக்குறித்து தனிப்பதிவே எழுதலாம்) அங்கிருந்து அவரவர் வாகனங்களில் பழங்காநத்தம் நோக்கி சென்றோம். பழங்காநத்தத்திலிருந்து டி.வி.எஸ் நகர் செல்லும் சுரங்கபாலத்திற்கு அடியில் சென்று வலது புறம் திரும்பியதும் அதுதான் கோவலன் பொட்டல் என வண்டியை நிறுத்தியதும் சொன்னார்கள்.

பொட்டல் என்ற சொல் என் நினைவில் பெரிய திடலாக மனதில் பதிந்திருந்தது. கோவலன் பொட்டல் என்ற இடத்தின் பெயரையும் பெரிய திடலாகத்தான் நினைத்திருந்தேன். அந்தக் காலத்தில் கோவலனை வெட்டிய இடம் இன்று சீமைக்கருவேல மரங்கள் மண்டிக் கிடக்கும் என நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அது மரங்கள் அடர்ந்த கல்லறைத் தோட்டமாகயிருக்கும் என நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. தேவேந்திர குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அந்த இடத்தை சுடுகாடாக பயன்படுத்தி வருகின்றனர். மரங்களுக்கடியில் இறந்தவர்களை புதைத்திருந்தனர். சுடுகாட்டின் நடுவே ஒரு சிறிய கட்டிடத்தின் உள்ளே மூன்று சிலைகள் உள்ளது. அதை கோவலன், கண்ணகி, மாதவி எனக் கூறுகின்றனர். சிலைகள் மிகச் சிறியதாக உள்ளதால் பகுத்துணர முடியவில்லை.

17191352_10210678511670420_5914690612762751590_n

எல்லோரும் அந்த இடத்தில் கூடினோம். பசுமைநடை அமைப்பாளர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் தொடக்க உரை ஆற்றினார். பழங்காநத்தத்திற்கும், டி.வி.எஸ் நகருக்கும் இடையிலான பாலம் எதற்காக கட்டினார்கள் என்றே தெரியவில்லை. பலகோடி செலவளித்துக் கட்டிய பாலம் மக்கள் நடைபயிற்சி செய்வதற்குத்தான் இப்போது காலை வேளைகளில் பயன்படுகிறது என்றார். மேலும், டி.வி.எஸ். பள்ளியில் படிக்கும் போது இப்பகுதி வழியாக நடந்து செல்லும் போது சுடுகாடு இருந்ததால் வேகமாக கடந்துவிடுவோம். அப்போது இப்பகுதியில் ஒரு ஊருணி ஒன்று இருந்தது என தன் பள்ளிப்பருவ நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

17201191_10210678486269785_5460121395905849501_n.jpg

தொல்லியல் அறிஞர் சாந்தலிங்கம் அய்யா அந்த இடத்தின் வரலாறு, தனக்கும் அந்த இடத்துக்குமான தொடர்பு குறித்து பேசினார்.

“1981-ல் உலகத்தமிழ் மாநாடு நிகழ்ந்த போது, இந்த கோவலன் பொட்டல் பகுதியை அகழாய்வு செய்ய திட்டமிடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டது. மூன்று அகழாய்வுக் குழிகள் மட்டும் அப்போது இடப்பட்டு அகழாய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. இங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கருப்பு சிவப்பு பானை ஓடுகள், தாழிகள் போன்றவற்றை காலக்கணிப்பு செய்த போது 2300 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வாழ்விடப் பகுதியாகவும்; இறந்தவர்களை புதைக்கிற இடுகாடாகவும் இருந்திருப்பதை உறுதிசெய்தோம். இதேபோல தற்சமயம் கீழடியில் செய்த அகழாய்வில் கிடைத்த தொல்பொருட்களின் வயது 2200 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது என்பதை கரிம பகுப்பாய்வு மூலம் ஆய்வாளர்கள் உறுதி செய்துள்ளனர்.

பழங்காநத்தம் என்கிற பெயர் கூட பழங்கால நத்தம் எனும் சொல்லின் திரிபுதான். நத்தம் என்பதற்கு குடியிருப்பு என்பது பொருள். பழங்கால அல்லது பழைய குடியிருப்பு பகுதி என காலம் காலமாக வழங்கிவருகிறோம். எனவே இங்கு மக்கள் பல காலமாக இங்கு வசித்துவருகிறார்கள் என்பதை அறியமுடிகிறது. கோவலன் பொட்டல் என்பதற்கான பெயர் காரணம் சிலப்பதிகாரத்தின் தாக்கமாக இருக்குமே தவிர; இங்குதான் கோவலன் கொல்லப்பட்டான் என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்றுகள் நமக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

இங்கு அகழாய்வு செய்த போது இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஆண்மகனது முழுமையான எலும்புகள் கிடைத்தன. அந்த ஆணின் இடது கை முழங்கையில் இருந்து இல்லாமல் இருந்தது. அவன் ஊனமுற்ற மனிதனா அல்லது கை வெட்டுப்பட்ட மனிதனா என்பது தெரியவில்லை. இது போக மக்கள் வழிபாட்டுக்காக பயன்படுத்திய புதிய கற்கால கைக்கோடரி ஒன்றின் சிதைந்த பகுதியும்; மீன் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட சங்கப்பாண்டியர் காலச் செப்புக் காசு ஒன்றும்; சில செப்புக்காசுகளும் கிடைத்தன. வரலாற்றில் நெடுங்காலமாக மக்களின் வாழ்விடப்பகுதியாக இப்பகுதி விளங்கியுள்ளதை இங்கு கிடைத்த தொல்பொருட்கள் உறுதிசெய்கின்றன.” என்றார் தொல்லியல் அறிஞர் சாந்தலிங்கம் ஐயா. மேலும், தனக்கு இந்த இடத்தோடு 55 ஆண்டுகால உறவு. நான் ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது எங்கப்பாவுடன் ஒரு திருமணத்திற்கு ஜெய்ஹிந்த்புரம் வந்தேன். அப்போது இப்பகுதி எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். மீனாட்சி நூற்பாலைக்கு முன்பாக ரயில்வே கேட் இருந்தது, அப்போது பாலம் கட்டவில்லை. திருமணத்திற்கு வந்தவர்களுக்கு காலைக்கடன்களை கழிக்க இப்பகுதிக்கு போகச் சொல்லி அப்போது அனுப்பினார்கள். அப்போதும் இதன் பெயர் கோவலன் பொட்டல்தான்” என்றார்.

17190910_10210678482789698_6364544683537357998_n

பேராசிரியர் சுந்தர்காளி அவர்கள் கோவலன் பொட்டல் குறித்து, சிலப்பதிகாரம் குறித்து, அகழாய்வு குறித்தெல்லாம் விரிவாகப் பேசினார்.

“வரலாறு என்பது அங்காங்கே நாம் புழங்குகிற இடங்களில் எல்லாம் புதைந்து கிடக்கிறது. அதுவும் மதுரை போன்ற மிகப் பழைய நகரங்களில் எங்கு நோக்கினும் ஆயிரம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய விசயங்கள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நாகரீக காலத்தில் நாம் நமது ஓட்டத்தை சற்று நிறுத்தி ஒரு புள்ளியில் நின்று பார்த்தால் அந்த வரலாற்றை உணர முடியும்.

இங்கு நிகழ்த்தப்பட்ட அகழாய்வே மூன்று அடுக்காக தொல் பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன. அகழாய்வு குழிகளின் அடிப்பகுதியில் இரும்புக்கால மண் அடுக்கு; அதற்கு மேலே உள்ள அடுக்கு சங்க காலத்தை சேர்ந்த அடுக்கு; அதற்கும் மேலே பாண்டியர் கால செப்புகாசுகள் கிடைத்திருப்பதால் அது இடைக்கால அடுக்கு என அறியப்படுகிறது. இங்கு தாழிகள் கிடைக்கபட்டுள்ளன என்பதை எப்படி பார்க்கிறோம் என்றால், தென் தமிழகத்தில்தான் அதிகமாக தாழிகள் காணக் கிடைக்கின்றன. எனவே இந்த பகுதிகளில்தான் தாழிகளில் புதைக்கிற பழக்கம் இருந்திருக்கிறது. வட தமிழ்நாட்டிலோ மேற்கிலோ கற்பதுக்கைகளும், கற்திட்டைகளும் மட்டுமே காணப்படுகின்றன. வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கற்பதுக்கைகளை தான் அதிக வயதுள்ளதாக கூறிவந்தனர். ஆனால் சமீப கால ஆய்வுகளுக்கு பிறகு தாழிகளில் புதைக்கப்படுகிற பழக்கம்தான் தொன்மையானது என்பதை ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். கற்பதுக்கைகளை நான்கு காலகட்டமாக பார்க்கலாம். பள்ளம் தோண்டி கற்களை அடுக்கி அதற்குள் புதைத்து கற்களால் மூடுவது பழைய பழக்கம். அதன் பிறகு மேல் பரப்பில் கற்களை அடுக்கி புதைத்து அதன்மேல் கற்களை கொண்டு மூடுவது கற்திட்டை முறை. நெடுங்கற்கள் என்று பெரிய அளவிளான கற்களை நடுவது மூன்றாம் கட்டமாகவும் அதில் இருந்து சிறிய கற்களை நடுகற்களாக நடுவதுமாக காலத்தில் மாற்றம் அடைந்து வந்துள்ளன. இவ்வாறு கிமு.1300 ஆண்டில் இருந்து சங்க காலத்தின் இறுதி காலமான கிமு.5-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்த பெருங்கற்காலச் சின்னங்கள் மாறிவந்துள்ளன.

கோவலன் என்கிற மனிதன் இருந்தானா, சிலப்பதிகாரம் நடந்த சம்பவமா என்று விவாதங்கள் எழுகின்றன. நடந்த ஒரு கதை மெல்ல மெல்ல வளர்ச்சி பெற்றிருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால், சிலப்பதிகாரத்தை இளங்கோ எழுதும் முன்னமே மக்கள் மத்தியில் இந்த கதை புழங்கி வந்திருக்கிறது. சங்க இலக்கியங்களிலேயே ‘ஒரு முலை அறுத்த திருமாவுண்ணி’ என்கிற பெண்ணை பார்க்கிறோம். பேகன் என்கிற மன்னனுடைய மனைவி கண்ணகியினுடைய கதையை பார்க்கிறோம்.. அவர்கள் இருவரும் பிரிந்து வாழ்ந்த கதையை பார்க்கிறோம். சிலப்பதிகாரத்தின் பதிகத்தை பார்த்தாலே, சேரன் செங்குட்டுவனோடு இளங்கோ காட்டிற்கு செல்கையில் மலைவாழ் மக்கள் அந்த கதையை சொல்வதாகதான் வருகிறது. எனவே ஒரு நிகழ்ந்த சம்பவம், மரபுக் கதையாக மக்களிடம் புழங்கிவந்து படிப்படியாக வளர்ந்து தொன்மமாக மாறி பிறகு சிலப்பதிகார காப்பியமாகியிருப்பதாக தான் அறிய முடிகிறது.

தமிழகம், கேரளா மட்டுமல்லாது, இலங்கையில் தமிழர்கள் வாழும் பகுதியிலும் சிங்களர்கள் வாழும் பகுதியிலும் கூட இந்த கதை புழங்கி வருகிறது. இலங்கையில் கண்ணகிக்கு பல இடங்களில் கோயில்கள் உள்ளன. பல கூத்துகள் பாடல்கள் இந்த கதையில் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. பத்தினிதெய்வோ என்று இலங்கையில் மக்கள் கண்ணகியை தெய்வமாக வழிபடுகின்றனர்.

17201309_10210678495070005_4911996144100358032_n.jpg

சுந்தர்காளியின் உரைக்கு பிறகு ஓவியர் பாபு அந்த இடம் குறித்து பேசினார். அகழாய்வுகள் காலக்கணிப்புகளைத் தாண்டி தான் கதைகளை மிகவும் விரும்புவதாகச் சொன்னார். ஏனென்றால், இந்த கார்பன் டேட்டிங் போன்ற விசயங்கள் இதன் காலத்தை சமீபத்தில் காட்டுகிறது. எனக்கெல்லாம் இந்த இடம் 50,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்ற நம்பிக்கைதான் பிடித்திருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் இப்பகுதியில் ஒரு குழாயில் வென்னீர் ஊற்று வந்ததாகச் சொன்னார்.

பசுமைநடை ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவரான உதயகுமார் முதன்முதலில் தன்னுடைய பிரச்சனைக்காக பொதுச்சொத்தை சேதப்படுத்தியது கண்ணகிதான் எனக்கூற அதை சாந்தலிங்கம் அய்யா மறுத்து கண்ணகி நல்லவர்களை ஒன்றும் அப்போது எரிக்கச் சொல்லவில்லை என சிலப்பதிகார வரிகளை மேற்கோள் காட்டினார்.

பார்ப்பார் அறவோர் பசு பத்தினிப் பெண்டிர்
மூத்தோர் குழவிஎனும் இவரைக் கைவிட்டு
தீத்திறத்தார் பக்கமே சேர்கென்று காய்த்திய
பொற்றொடி ஏவப் புகை அழல் மண்டிற்றே
நற்றேரான் கூடல்நகர்.

17202798_10210678496710046_4672592595240284209_n

சிலப்பதிகாரம் நூலில் கோவலன் கொலைசெய்யப்பட்டது குறித்து தேடியபோது அதில் இந்த இடத்தில்தான் வெட்டப்பட்டான் என்ற குறிப்பு எதுவும் இல்லை. மக்களின் நம்பிக்கைதான் இதை கோவலன் பொட்டல் என வெகுநாட்களாய் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறது.

உரியது ஒன்று உரைமின் உறு படையீர் என
கல்லாக் களிமகன் ஒருவன் கையில்
வெள்வாள் எறிந்தனன் விலங்கூடு அறுந்தது
புண்ணுமிழ் குருதி பொழிந்துடன் பரப்ப
மண்ணக மடந்தை வான்துயர் கூரக்
காவலன் செங்கோல் வளைஇய வீழ்ந்தனன்
கோவலன் பண்டை ஊழ்வினை உருத்துஎன்

  • சிலப்பதிகாரம், கொலைக்களக்காதை 211 – 217

17191390_10210678500670145_2235684531358895000_n.jpg

பன்னீர் செல்வம் அய்யா எழுதிய ‘தேயிலைப் பூக்கள்’ என்ற நூல் வெளியிடப்பட்டது. இலங்கை மலையகத் தமிழர்களின் வலியைச் சொல்லும் இந்நூல் இந்த இடத்தில் வெளியிடப்படுவது பொருத்தமானது என நூலாசிரியர் கூறினார். அற்புதமான நிகழ்வு, மறக்கமுடியாத நாள்.

படங்கள் உதவி – பிரசாத்

ஏப்ரல் 13 எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் பிறந்தநாள். வாழ்த்துக்கள்.

This slideshow requires JavaScript.

CIMG1989

கிராமங்களில் அறுவடை காலங்களை கொண்டாட்டமான நாட்கள் எனலாம். வயல்களில் நெற்கதிர்கள் முற்றி சாய்ந்து அறுவடைக்கு தயாராய் நிற்கும். தை மாதத்திற்கு பிறகு சூரியனும் தன் பங்கிற்கு பொன்னிற ஒளியைப் பாய்ச்ச ஊரே மஞ்சள் பூசியது போல பொன்னிறமாக மாறியிருக்கும். ஊரெல்லாம் களமாக, தெருவெல்லாம் வைக்கோல் இழைஇழையாக கிடக்கும்.

CIMG1904

மந்தையிலும், மேற்கே சோனையா கோயில் தாண்டியும் சிமெண்ட் களம் ஒன்றிருந்தது. மற்றபடி ஒரே நாளில் நிறைய அறுவடையாகும் போது அய்யனார்கோயில் கிட்ட, வன்னிமரம் பிள்ளையார்கோயில் முன்னாடி, கீழஅய்யனார் கோயில்கிட்ட, சுடுகாட்டு முக்குல புதிய களங்கள் உருவாகும். களம் என்றால் நல்லா கூட்டி சாணி தெளிச்சு சுத்தமா வச்சுருப்பாங்க. கருதுகட்ட கொண்டுவந்து ஒண்ணுமேல ஒண்ணா அடைவாங்க.

CIMG1996

கருதடிக்க பச்சைக்கலர்ல ஒரு மிஷினோடு கூடிய வண்டி வரும். அது மேல ஏறி ஒருத்தர் உட்கார்ந்து கருதுகட்ட அவுத்து மிஷினுக்குள்ள விடுவாரு. வைக்கோல் பின்னாடியும் நெல்லு ஒரு பக்கமும் வரும். வைக்கல பிரிச்சு காயப்போடுவாங்க. நெல்ல மொத்தமா குமிச்சு தூத்துவாங்க. காத்தடிக்கும் திசையில சண்டெல்லாம் பறக்கும். கருக்காயெல்லாம் ஒரு பக்கம் குமிஞ்சு கிடக்கும். வயதான பாட்டிகள் குவிந்து கிடக்கும் கருக்காயை அள்ளி, புடைத்து, தூற்றி ஒரு படி நெல் பார்த்துவிடுவார்கள். கதிர் அறுக்கும்போது பாம்பை பார்த்துவிட்டால் அதை அடித்து அது சென்ற தூரம் வரையிலான கதிர்களை தனியாக கட்டி எடுத்து வைத்துக்கொள்வார்கள்.

மரக்கால் என்ற அளவையில்தான் கூலி கொடுப்பார்கள். ஒவ்வொரு குழுவும் கொத்து என்று அழைப்பார்கள். காவல்தெய்வங்களின் பெயரில் அல்லது அந்தக் கொத்தனாரின் பெயரில் கொத்து அழைக்கப்படும். பள்ளிக்கூடங்களில் கதிரறுப்பு நாட்களில் சில மாணவர்கள் விடுமுறை எடுத்து வயல்வேளைகளுக்கு போய்விடுவார்கள். மந்தைக் களம் முழுக்க நெல்கட்டுக்கட்டாக கிடக்கும். காயப்போட்ட வைக்கோலில் நடப்பது, வைக்கோல் போரில் ஏறி விளையாடுவது கொண்டாட்டமான விசயம். டீக்கடைகளில் மொச்சை, சுண்டல் மசால் சேர்த்து விற்பார்கள். பழைய சோத்துக்கு தொட்டுச் சாப்பிட்டா சுவையாருக்கும்.

CIMG2021.JPG

மந்தைக்களத்தில் கதிரடிக்கும் போது அந்த வண்டி இரைச்சலும், நெல்லிலிருந்து வரும் தூசியும் வெளியெங்கும் பரவும். அதனால் வகுப்பறை சன்னல்களை அடைத்துவிடுவோம். ஐஸ்வண்டிக்காரர்கள் மந்தையில் உலவுவார்கள். கைவைத்த பனியன் போட்டு பனையோலையில் செய்த வட்டத் தொப்பி போட்டு இடுப்பில் துண்டி கட்டிய வயதான ஐஸ் வண்டித் தாத்தா வருவார். அவரிடம் நெல்லைப் போட்டு ஐஸ்வாங்குவார்கள். பிராந்திபாட்டில் 50 பைசாவிலிருந்து 75 பைசா வரை போகும். ஒரு ஐஸ் வாங்கலாம். அவர் வண்டியில் பஸ் ஹாரன் பழசு ஒன்றை பொருத்தி இருப்பார். மேலும், சைக்கிளுக்கு காத்தடிக்கும் பம்பை வண்டியிலேயே கட்டியிருப்பார். அவருடைய பெயர் தெரியவில்லை. கருப்பான அவரது முகம் நினைவில் நிற்கிறது.

P_20160403_102324.jpg

ஒரு முறை கதிரடித்து கருக்காய் கொட்டிக் கிடந்ததில் ஊர்த்திருவிழாவையொட்டி தீ வைத்திருந்தார்கள். (எருதுகட்டிற்காக களத்து பகுதிகளை சுத்தமாக்க). என்னுடைய நண்பர்கள் எருதுகட்டு விழாவிற்கு ஊரிலுள்ள பெரிய ரசிகர் மன்ற ஆட்களை போல தாங்களும் போஸ்டரை  பரிட்சை பேப்பரில் தயார் செய்து கலர் ஸ்கெட்சில் எழுதி ஆங்காங்கே ஒட்டினார்கள். நான் கமல் ரசிகரானாலும் நண்பர்களுடன் சென்றேன்.  என்னுடைய நண்பனான எங்க மாமா பையன் கருக்காய் எரிந்து கிடந்ததில் சாம்பல் என நடந்து போய்விட்டான். அதில் அனல் இருந்திருக்கிறது. காலில் பட்டு புண்ணாகி நடக்க முடியாமல் ஆக ரசிகர் மன்றத்தினர் ஓடிவிட்டனர். நான் அவனை கைத்தாங்கலாக பிடித்து கூட்டுட்டு போனேன். அவனும் ரஜினி ரசிகர் இல்லை, விஜயகாந்த் ரசிகர். மறக்க முடியாத நினைவுகள். இன்று ஊரில் எதற்கெடுத்தாலும் ப்ளக்ஸ் வைக்கிறார்கள்.

CIMG1992.JPG

எங்க அம்மாச்சி ஒருமுறை களத்துமேட்டில் கரும்புக்கு காவலாக இரவில் தங்கியிருந்த போது எங்க தாத்தா டிராக்டர் வரவில்லையெனத் தேடி ஊருக்குள் வந்திருக்கிறார். கரும்புக்கு காவலாய் இருந்த ஆச்சி நடுநிசியில் சோனையா கோயிலிலிருந்து மேலே ஒளிவெள்ளமாக வெண்புரவியில் சலங்கை ஒலிக்க சோனையா வானத்தில் பறந்து சென்றதாக கூறினார். புனைவா அல்லது அவரது கனவா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் கிராமத்து மக்களின் மனநிலையில் அது நடந்த காட்சிதான். இது போன்ற நிறைய கதைகள் வகுப்பில் உலவும். நெல்லைச் சுற்றி சாம்பக்கோடு போடுவார்கள் ஒரு குறியீடு போல. ஒரு முறை அமானுஷ்ய கதையொன்று எங்க பள்ளி மாணவர்களிடையே பரவியது. அம்பாரமாய் குவித்து வைத்த நெல் மேலிருந்து கீழாக குறைந்து யாரோ ஒருவருடைய வீட்டில் போய் விழுந்ததாக சொன்னார்கள். அப்படி வரவைக்க வேண்டுமானால் மந்திரவாதியிடம் போய் மாந்திரீகம் கற்று இரவில் பன்றியாய் மாறி கண்மாயில் மலத்தை தின்று அந்த சக்தி பெற்றதாக கூறுவர். அந்தக் கதையை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது படுசுவாரசியமாக இருக்கிறது.

CIMG3486

அறுவடைக்காலங்களில் பள்ளிவிட்டதும் கதிர் பிறக்கப் போவார்கள். கதிர் அறுத்துச் சென்ற வயல்களில் உள்ள உதிரிகளை பொறுக்கி எடுத்து வீட்டில் வந்து கொடுத்து நெல்லை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வார்கள். நான் ஒருமுறை கதிர்பொறுக்கி அதில் கிடைத்த நெல்லை கடையில் போட்டு கலர் வாங்கிக் குடித்திருக்கிறேன். நெல் அளந்து கூலிபோட்ட பிறகு ஏகாளி, குடிமகன்ககளுக்கு ஓரிரு மரக்கால் நெல் போடுவார்கள். இறுதிப் பயணத்தன்று முன்னின்று வருபவர்களல்லவா?

P_20160326_080422

வயக்காட்டுக்கு தாத்தாக்கு சோறு கொண்டு போனது, வைக்கோல் போரில் ஏறிவிளையாடியது, நெல்லு அவிக்கிறத வேடிக்கை பார்த்தது எல்லாம் கடந்தகாலமாகிவிட்டது. திருவிழாக்காலங்களில் சாமிக்கு விதைப்பு போடுவாங்க. மந்தைக்கு கொண்டு வந்து சாமிமேல் போடும் நெல் அவரது கழுத்து வரை இருந்த காலம் போய் இன்று காலடியையே தொடத் திணறுகிறது.

P_20160403_100121_1

இன்று ஊரில் முன்னைப் போல விவசாயம் இல்லை. கதிரடிக்க பெரிய வண்டி வந்து வயலிலேயே இறங்கி விடுகிறது. அடிப்பகுதி நிலத்துக்கு, நடுப்பகுதி மாட்டுக்கு, நுனிப்பகுதி மனிதனுக்கு என்று இருந்த நிலை மாறிவிட்டது. ந.முருகேசபாண்டியனின்  “கிராமத்து தெருக்களின் வழியே” என்ற நூலின் வாயிலாக நானும் பார்த்த நினைவுகளைத் தொகுத்து வைக்க எழுதிய பதிவு. நன்றி.

CIMG1987.JPG

(பதிவிலுள்ள கோயில்பாப்பாகுடி கிராமப் படங்கள் கடந்த 5 ஆண்டுகளுக்குள் எடுத்தவை)

Theppakulam.jpg

2016ல் பசுமைநடையாக மையமண்டபம் சென்ற போது அதன் உட்சென்று உச்சி மாடம் வரைப் பார்த்தது மறக்க முடியாத அனுபவம். தெப்பக்குளத்தின் நடுவே அழகிய தீவு போல மையமண்டபம் அமைந்துள்ளது. அதன் நான்கு மூலைகளிலும் சிறிய மண்டபங்களும், நடுவே பெரிய குவிமாடங்களுடன் கூடிய கோபுரம் அமைந்துள்ளது. மையமண்டபம் பார்ப்பதற்கு பல்லவர்கட்டிடக்கலையில் எழுந்த மாமல்லபுரம் கடலோர கோயில் போல உள்ளதாக மனோகர் தேவதாஸ் ‘எனது மதுரை நினைவுகள்’ நூலில் கூறுகிறார்.

மையமண்டபத்தின்CIMG0314 நான்கு வாயில்களிலும் யானைச் சிற்பங்களை இருபுறமும் கொண்ட படிகள், நடுவே உள்ள மண்டபத்தூண்களில் நாலுபக்கமும் அரசனும் அரசியும் வணங்கியபடி நிற்கும் சிலைகள், அதன் ஒரு மூலையில் மேலே ஏறிச் செல்வதற்கு படிக்கட்டுகள் உள்ளன.

மொகலாயக் கட்டிடக் கலை அமைப்பில்
மாடங்கள் அமைந்துள்ளன.

CIMG0305தமிழகத்தின் மிகப்பெரிய தெப்பக்குளங்களுள் மதுரை தெப்பக்குளமும் ஒன்று. திருவாரூர், மன்னார்குடி தெப்பக்குளங்களைவிட பரப்பளவில் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தாலும் மதுரை தெப்பக்குளத்தின் மையமண்டப எழில் தமிழகத்தில் வேறு எந்த தெப்பக்குளங்களுக்கும் இல்லை. தென்வடலாக 1000 அடியும், கீழ்மேலாக 950 அடியும் உள்ளது. ஏறத்தாழ மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்கு நிகரான பரப்பளவைக் கொண்டது. 20 அடி ஆழமும், 115 கன அடி கொள்ளளவும் கொண்டது இத்தெப்பக்குளம். பக்கத்திற்கு மூன்று படித்துறைகளைக் கொண்டு மொத்தம் பனிரெண்டு படித்துறைகளை இத்தெப்பக்குளம் கொண்டுள்ளது. மேற்கே முக்தீஸ்வரர் கோயிலும், வடக்கே மாரியம்மன் கோயிலும் உள்ளன. இது ‘மாரியம்மன்’ தெப்பக்குளம் என்றும் அழைக்கப்பட்டாலும், மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் தெப்பத்திருவிழாவிற்கு எழுந்தருள திருமலைநாயக்கரால் கட்டப்பட்டது. மீனாட்சியம்மன் கோயிலிலிருந்து நாலு கிலோமீட்டர் தொலைவில் கிழக்கே அமைந்துள்ளது.

Theppakulam maadangal 4.jpg

இறைவனை நீர்நிலைகளுக்கு எடுத்துச் சென்று ஆறாட்டு விழா, தெப்பத்திருவிழா நடத்துவது நம் முன்னோர் மரபு. அதிலும் அவ்விழாக்கள் முழுநிலவு பொழியும் பௌர்ணமி நாட்களையொட்டி வருவது இன்னும் சிறப்பு. திருமலைநாயக்கர் பிறந்த தை பூசத்தன்று மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் தெப்பத்திருவிழாவிற்கு இக்குளத்திற்கு எழுந்தருளுகின்றனர். முக்குறுணி பிள்ளையார் இந்த தெப்பக்குளம் தோண்டும் போது கிடைத்ததாகவும், இங்கு மண் எடுத்து திருமலைநாயக்கர் அரண்மனை கட்டியதாகவும் கதை உலவுகிறது.

பசுமைநடையாக இரண்டுமுறை தெப்பக்குளம் சென்றிருக்கிறோம். ஒரு முறை சென்ற போது தெப்பத்திருவிழாவிற்காக நீர் நிரப்பத் தொடங்கியதால் மையமண்டபம் செல்ல முடியாமல் படித்துறையிலேயே ‘காற்றின் சிற்பங்கள்’ நூலை வெளியிட்டு வந்தோம். அச்சமயம் தொல்லியல் அறிஞர் சாந்தலிங்கம் அய்யா பேசிய உரையிலிருந்து சிறுபகுதி.

Theppakulam maadangal.jpg

வண்டியூர் தெப்பக்குளம் என இத்தெப்பக்குளம் அழைக்கப்படுகிறது. வண்டியூர் என்ற பெயர் அழகர்கோயில் கல்வெட்டில் காணப்படுகிறது. கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் அழகர்கோயில் தேரோட்டத்திற்கு தானமாக வழங்கிய ஊர்களில் வண்டியூருக்கும் மதிச்சயத்திற்கும் இடையிலுள்ள சாத்தமங்கலமும் ஒன்று. முத்துப்பட்டியில் உள்ள தமிழ்பிராமிக் கல்வெட்டொன்றில் விந்தையூர் சையளன் என்ற வரி உள்ளது. இதில் உள்ள விந்தையூர் வண்டியூரைக் குறிக்கலாம் என்பது வரலாற்று அறிஞர்களின் யூகமாகும்.

Theppakulam maadangal 3.jpgதிருமலைநாயக்கர் அரண்மனை கட்ட தோண்டிய இடத்தில் இத்தெப்பத்தை வெட்டியதாகக் கூறுவர். திருமலைநாயக்கர் பிறந்த தைமாதம் பூச நட்சத்திரத்தன்று மீனாட்சிசுந்தரேஸ்வரருக்கு தெப்பத்திருவிழா நடத்தினார். அந்நாளில் தெப்பத்தேரில் மீனாட்சிசுந்தரேஸ்வரர் மூன்றுமுறை தெப்பத்தை வலம் வருவர். ஆண்டுதோறும் தெப்பத்திருவிழா நடத்த தானமாக திடியன்புத்தூர் என்ற ஊரை வழங்கியுள்ளார். மேட்டுப்பட்டி சித்தர்மலையில் உள்ள தமிழ்பிராமிக்கல்வெட்டில் காணப்படும் திடியில் என்ற ஊர்தான் திடியன்புத்தூர்.

Theppakulam maadangal 2.jpg

அக்காலத்தில் தெப்பக்குளங்கள் நீராதாரத்திற்காக வெட்டப்பட்டன. கோயில்களில் தினந்தோறும் இறைவனுக்கு திருமஞ்சனம் செய்ய நீர் எடுக்க கோயில்களுக்கு உள்ளேயே தெப்பக்குளங்களை வெட்டினர். பொதுவாக சிவன் கோயில்களில் உள்ள தெப்பத்திற்கு சிவகங்கை என்றும், பெருமாள் கோயில்களில் உள்ள தெப்பத்திற்கு புஷ்கரணி என்றும் பெயர். மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் உள்ள தெப்பக்குளத்திற்கு பொற்றாமரைக் குளம் எனப் பெயர். தெப்பக்குளங்கள் வெட்டப்படுவதற்கு முன்பு கோயிலில் ஈசான மூலையில் கிணறு இருக்கும். ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் பெருமாளுக்கு சாற்றும் மாலையை சூடி கோயில் கிணற்றில்தான் அழகு பார்த்ததாக கூறப்படுகிறது. தஞ்சாவூரில் இறைவனை வைகாசி பிரம்மோத்ஸவத்திற்கு ஆற்றங்கரைகளுக்கு கொண்டுவந்து ஒருநாள் இரவு தங்க வைத்து விழா எடுத்து சிறப்புசெய்வர்.

முக்தீஸ்வரர் ஆலயம் தெப்பக்குளத்தின் மேற்குகரையில் அமைந்துள்ளது. ஐராவதேஸ்வரர் கோயில் என்றழைக்கப்படும் இக்கோயிலின் பெயராலேயே அருகிலுள்ள ஊர் ஐராவதநல்லூர் என்றழைக்கப்படுகிறது. ஐராவதம் இந்திரனின் வெள்ளையானையைக் குறிக்கும். காந்திஜெயந்தியன்று காந்திமண்டபத்தில் சூரிய ஒளி விழும்படி கட்டியுள்ளனர். இக்கோயிலில் மார்ச் மற்றும் செப்டம்பர் மாதத்தில் சிவலிங்கம்மேல் சூரிய ஒளி படும்படி கட்டியுள்ளது குறிப்பிடத்தகுந்தது.

நான் தியாகராஜர் கல்லூரியில் 73-75ல் முதுகலைப் படிப்பு படித்தபோது மழைநீரால் இத்தெப்பம் நிரம்புவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். கீழவாசல் பகுதியில் பெய்யும் மழைநீரெல்லாம் இத்தெப்பத்திற்குள் வந்து விழும்படி அமைத்திருக்கிறார்கள். யாளி, சிம்மம் என அழகாக அந்த தண்ணீர் விழும் தூம்பை வடிவமைத்திருக்கிறார்கள். இப்போது வைகையிலிருந்து நீர் கொண்டு வரப்படுகிறது.

இரண்டாவது முறை போனபோதுதான் மைய மண்டபத்தின் உச்சிக்குப் போனது. அப்போது பேராசிரியர் சுந்தர்காளி அந்த இடம் குறித்த வரலாற்றுத் தகவல்களையும், திருவிழாக்கள் பற்றியும் உரையாற்றினார். பசுமைநடை அமைப்பாளர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் தெப்பக்குளத்தை பாதுகாப்பதன் அவசியம் குறித்து எடுத்துரைத்தார்.

Theppakulam Maiyamandapam.jpg

இந்தாண்டு (2017) தெப்பத்திருவிழாவின் போது குளத்தினுள்ளே நீர் இல்லாததால் தங்கு தெப்பமாக அமைந்தது. திருவிழாப் பார்க்க வந்த மக்கள் தெப்பத்திற்குள் இறங்கி புற்தரைகளில் குடும்பம், குடும்பாக அமர்வது, பின் அங்கிருந்து மையமண்டபம் சென்று ஒருமுறை சுற்றிப் பார்ப்பது என அலைந்து கொண்டிருந்தனர். மையமண்டபத்தைச் சுற்றி நடைபாதை மட்டும் விட்டு கம்பி வேலி போட்டுள்ளனர்.

Theppakulam No Water.jpg

மதுரையிலுள்ள எல்லாக்கோயில்களிலும் தெப்பக்குளம் இருந்தாலும் தெப்பக்குளம் என்றாலே இந்தத் தெப்பக்குளத்தைத்தான் எல்லோரும் சொல்லுவர். மதுரையின் அடையாளங்களுள் ஒன்றாக இத்தெப்பக்குளம் திரைப்படங்களில் தொடர்ந்து காட்டப்பட்டு வருகிறது. அந்தத் தெப்பக்குளத்தோடான எனது நினைவுகள் பால்யத்திலிருந்து தொடர்கிறது. எங்கப்பா அருகிலுள்ள மாடல் ஹைஸ்கூலில் படித்திருக்கிறார். பாதிநாள் பள்ளிக்கூடம் போகாமல் தெப்பக்குளம் மையமண்டபத்தைச் சுற்றி விளையாடித் திரிந்ததை கூறுவார். தெப்பக்குளத்திலிருந்து அனுப்பானடி செல்லும் வழியில் எங்க சித்தப்பா வீடு இருந்தது. விடுமுறைக்கு செல்லும் போதெல்லாம் மாலை நேரங்களில் முக்தீஸ்வரர் கோயிலுக்கு செல்வதும், தெப்பக்குள சுற்று சுவரில் அவ்வப்போது அமர்ந்து வேடிக்கை பார்ப்பதும் வழக்கம். தம்பியுடன் ஓரிரு முறை மையமண்டபம் சென்றிருக்கிறேன். அடிகுண்டு விளையாடுபவர்கள், சும்மா வெட்டிப் பொழுது போக்குபவர்கள் என ஒரு கூட்டமே அங்கு இருக்கும்.

100CASIO

பாலிடெக்னிக் படிக்கும்போது சிலைமானிற்கு தெப்பக்குளம் வழியாகத்தான் பேருந்து செல்லும். அப்போதெல்லாம் தெப்பக்குள மையமண்டபத்தை பார்த்துக் கொண்டே செல்வது வழக்கம். கணிதப்பாடத்தை உடன்படித்த நண்பன் அழகுபாண்டிக்கு மையமண்டபத்தில் வைத்து ஒருமுறை சொல்லிக்கொடுத்தேன். அதன்பின் கல்லூரியில் உடன்பணிபுரியும் நண்பர்களுடன் தெப்பக்குளத்தில் படகுசவாரி ஏற்பாடு செய்திருந்த போது அதில் ஏறி மூன்று முறை வலம் வந்தது மறக்க முடியாத நினைவு.

பசுமைநடையாக சென்ற போது தெப்பக்குளத்தை சுற்றி வருகையில் சாந்தலிங்கம் அய்யா சொன்ன விசயம் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. வெளிநாட்டிற்கு சென்ற அவரது நண்பர் அந்த ஊரின் பழமையான இடத்தைப் பார்க்க பணம் கட்டி சென்றிருக்கிறார். அவர்கள் ஓரிடத்திற்கு கூட்டிப்போய் காட்டிய போது நமது தெப்பக்குளத்தைவிட சுமாரான அமைப்பிலிருந்த குளத்தைத்தான் காட்டினார்களாம். இதைத்தான் இவ்வளவு பணம் கட்டி வந்து பார்த்தோமா என நொந்துபோனாராம் அந்த நண்பர்.

ஆனால், இத்தனை அழகு கொண்ட தெப்பக்குளங்களை நாம் எந்தளவு பராமரிக்கிறோம்? பாதுகாக்கிறோம்?

தெப்பத்திருவிழா

வைகை மையமண்டபம்

காற்றின் சிற்பங்கள்

Front Cover Sottangalநாலாபக்கமும் கண்ணாடி பொருத்தப்பட்ட அறைக்குள் நுழைந்தால் நாமே அறை முழுவதும் வியாபித்திருப்பது போன்ற உணர்வு தோன்றும். அதுபோலத்தான் சொட்டாங்கல் நாவலை வாசிக்கையில் தோன்றியது. கதையில் வரும் எல்லா இடங்களிலும் நானும் நிறைந்திருப்பது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. கதையில் வரும் சில பக்களினூடாகத்தான் தினந்தோறும் பயணிப்பதால் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் வாசிக்கையில் நானே நின்று வேடிக்கை பார்த்தபடி செல்வது போலிருந்தது. இந்நாவல் என்னை ஈர்த்த விதத்தை கொஞ்சம் பத்திகளில் சொல்ல முயல்கிறேன்.

மீனாட்சியம்மன் கோயிலைச் சுற்றி மதுரை மாநகரம் நாலாபக்கமும் வளர்ந்ததைப் போல வைகையின் வடகரையில் கோரிப்பாளையம் தர்ஹாவைச் சுற்றி வளர்ந்த ஊர்களின் கதையைச் சொல்கிறது. மதங்கடந்து மனிதநேயத்தை வளர்த்த இறைநேசரின் தர்ஹாவில் தொடங்கும் கதை அதைச் சுற்றிய மக்களின் கதையாகி அவுலியாவின் சந்தனக்கூடு விழாவோடு முடிகிறது. மதுரை கோரிப்பாளையம் தர்ஹா பாண்டியர் காலந்தொட்டே புகழ்பெற்றது. அரண்மனை மராமரத்துக்கு கொண்டு சென்ற கல் கோரிப்பாளையத்தைவிட்டு நகர மறுக்கிறது. அவுலியாவின் விதானக்கல்லுக்கு அதை அவரே தேர்வு செய்த கதையெல்லாம் நாவலில் வருகிறது.

18512_805820796171521_973933649478453124_n

Kuthiraiஓவியர் ட்ராட்ஸ்கி மருதுவின் சித்திரங்களில் குதிரையை பல விதமாய் வரைந்திருக்கிறார். வேளார்தெருவில் குதிரைகள் செய்வதை இளம்பிராயத்தில் பார்த்த நினைவுகளை ஒரு நேர்காணலில் ஓவியர்  கூறியிருக்கிறார். அந்த வேளார் தெரு எப்படி உருவானது என்பதையெல்லாம் சொட்டாங்கல் கூறிச் செல்கிறது. அய்யங்கோட்டை கிராமத்தில் வாழும் ஆகாசம்பிள்ளையின் கனவில் வந்த கருப்புசாமி சாயபுமார் எல்லைக்கு போகச் சொல்கிறார். ஆகாசம்பிள்ளை வந்து விசயம் சொன்னதும் அவர் எங்க சீயான்ல என சாயபுமார்கள் அவரை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். அதேபோல கோயில்காசை ஆட்டைய போட்ட சந்தனத்தேவரும் இப்பகுதி வந்து சேர்ந்து ஓர் ஆட்டை அடித்துப் போட்டு அழிந்து போகிறார். ஒவ்வொரு சமூகமும் கோரிப்பாளையம் தர்ஹாவை சுற்றி வந்து சேர்கிறது. கோயிலுக்கு சற்று தொலைவில் வேதக்காரப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு மேற்கே கதீட்ரல் தேவாலயம் உருவாகிறது.

CIMG5079

சையத் சிராஜ்தீன் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் வட்டார வளர்ச்சி அதிகாரியாக இருந்தவர். அவர் வைத்திருக்கும் அரசமரஸ்டோர் மஞ்சப்பையில் எவ்வளவு நினைக்குறாரோ அவ்வளவு பணம் நிரப்புவதில் வல்லவர். ஆனால், அவரது இரு மகன்களும் அதை அனுபவிக்க முடியாமல் செய்து விடுகிறது காலம். மூத்த மகன் ரப்யூத்தின் இளமையில் வீட்டைவிட்டு போய் டெல்லியில் பெரிய அதிகாரியாகிவிடுகிறார். இன்னொரு மகன் காஜா படிக்கையில் சல்லித்தனம் செய்து ‘காட்டுப்பய’ என அழைக்கும் தொனியில் காட்டுவா’வாகி விடுகிறான். சிராஜ்தீனின் வீடிருந்த இடத்தை அமைச்சரின் அடியாள் கைப்பற்றி விடுகிறான். தாத்தா சேர்த்ததை பேரன் அழிப்பான் என்பார்கள். இங்கே மகன்கள் சரியில்லாததால் சேர்த்தவரோடே போய்விடுகிறது.

ஒரு திரைப்படம் வெளியாகும் போதே அந்த நடிகருக்கு ரசிகர் மன்றம் தொடங்கும் மதுரையில், கமலும் ரஜினியும் உச்சத்திலிருந்த 80களின் காட்சியை அழகாய் படம்பிடிக்கிறார். அப்போதெல்லாம் படம் வெளியாகும் போது திரைப்பட போஸ்டர்களை வரைவார்கள். முதல்நாள் முதல்காட்சி பார்ப்பது அப்போதெல்லாம் பெரிய சாகசம். இப்போது போல டீசர் டிரைலரெல்லாம் இல்லாத காலம். கமல் ரசிகரான காஜா தன் நண்பனோடு தலைவரின் போஸ்டர் பார்க்கப் போக அங்கு வரும் ரஜினி ரசிகர்களுடன் கைகலப்பாகிறது. கடைசியில் கமல் மன்றம் தீப்பிடிக்க, ரஜினி ரசிகர்களை சிறைபிடிக்க தலைவர் படத்தை முதல்காட்சி பார்க்கமுடியாததால் அவர்களுக்கு துக்க தீபாவளி-ரம்ஜானாகிறது அந்நாள்.

A_still_from_rescue_operations_in_Maduraiமதுரையில் 1994ல் வந்த பெருவெள்ளத்தில் வைகைக் கரையோரம் இருந்த குடிசைகள் மற்றும் செல்லூர் பகுதி பலத்த சேதமடைந்தது. அப்போது கண்மாய்கள் எல்லாம் நிரம்பி வைகையை நோக்கி வந்தன. வயிற்றுமலை பக்கமிருந்து வந்த வெள்ள நீர் கூடல்நகர் வழியாக செல்லூர் கண்மாயை அடைந்து உடைந்து ஊரே நீர் சூழ்ந்து விட்டது. அதில் மாட்டியதை எல்லாம் எங்கள் உறவினர்கள் சொல்ல கதையாய் கேட்டிருக்கிறேன். வெள்ளம் போன்ற பேரழிவுக்காலங்களில் மனிதர்களுக்குள் மனிதம் துளிர்ப்பதை நாவலில் அழகாய் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

Sottankal Back Coverமதுரை போன்ற தென்மாவட்டங்களைச் சூழ்ந்த பெருவியாதி சாதி. இவிங்ஙளுக்கு அவிங்களப் பிடிக்காது. அவிங்களுக்கு இவிங்ஙளப் பிடிக்காது. ஆனாலும், இது ஒட்டு மொத்த மனநிலை இல்லை என்பதை நாவலில் ஓரிடத்தில் பதிவு செய்கிறார். அவங்ங ரொம்ப பாசக்காரங்ங என இன்னொரு சாதிக்காரர் சொல்வது முக்கியமான இடம். இதே எண்ணத்தோடு உள்ள நாவலின் முக்கிய கதாபாத்திரமான காஜாவை ஒரு சிலர் மாற்றி சல்லித்தனம் செய்ய வைக்கிறார்கள். கடைசியில் செய்யாத கொலைக்கு போலீஸ் தேட மறைந்து இருந்து வாழ்க்கை வீணாகிறது.

காட்டுவா(காஜா) தேன்மொழி காதல் அத்யாயம் அத்தனை அழகு. அழகை ஆராதிக்கத் தெரியாத கணவனிடம் காலங்கழிக்கும் தேன்மொழி, பிள்ளைகள் வளர்ந்த சூழலிலும் காட்டுவாவின் காதலில் வீழ்கிறாள். அழகை கொண்டாடும் காட்டுவாவின் பின்னால் வர அவள் தயாராய் இருக்கும் சூழலில் காட்டுவா மறைந்துவாழும் சூழல் வருகிறது. நாவலின் கடைசி அத்தியாயங்களில் தேன்மொழியின் துர்மரணத்தை  சில வரிகளில் சொல்லிச் சென்றாலும் தாங்க முடியாத சோகத்தைத் தந்தது.

அரசியலின் சமகாலக் காட்சிகள் நாவலின் இறுதிப் பகுதியில் வருகிறது. ஒரே சமூகமாய் இருந்தாலும் யார் அமைச்சருக்கு அருகில் என்ற போட்டியின் இறுதியில் ஒருவரையொருவர் போட்டுக்கொள்கிறார்கள். கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினர் கூட ஆகாமல் சாதி – பணம் போன்ற விசயங்களைக் கொண்டு தலைமையை நெருங்கும் சமகால சூழலை அருமையாய் சொல்லிச் செல்கிறார்.

வட்டிக்கு பணம் கொடுக்கும் சாதியினரின் வளர்ச்சி மற்றவர்களை உறுத்துகிறது. அவர்கள் நடத்தும் மொய்விருந்தில் லட்சக்கணக்கில் மொய் வருகிறது. அதைக் கொண்டு அவர்கள் மேம்படுகிறார்கள். இந்தப் பகுதி அண்ணாநகரில் நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டு உரிமையாளர்களை நினைவுறுத்தியது. அவர்கள் வட்டிக்கு விடுவார்கள். ஆனால், பழகியவர்களோடு அத்தனை அன்பாய் இருப்பார்கள். இந்தக் கதையில் வரும் தண்டட்டி பாட்டி போல அந்த வீட்டிலிருந்த பாட்டி எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். தண்டட்டி பாட்டி(வேலுத்தேவர் மனைவி) அச்சமூகப் பெண்களின் மன உறுதியை, அவர்களின் துணிச்சலை பிரதிபலிக்கிறது. தண்டட்டி பாட்டி இறக்கும்போது வரும் காட்சிகள் ‘மக்க கலங்குதப்பா’ போன்ற பாடல் களத்திற்குள் நம்மை இழுத்துச் செல்கிறது.

சமீபத்திய கூலிப்படைகள் போல அக்கால ரவுடிகள் இல்லை. கலக்குமுட்டி போன்ற சரக்குகளை குடித்து தெருவில் சளம்பினாலும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளைக் கண்டால் அமைதியாகிறார்கள். அவர்களிடையே ஒரு அறம் இருந்ததை கதையினூடாக காண முடிகிறது. தர்ஹா பகுதியில் குடியேறிய பிற சாதியினர் குலதெய்வக்கோயில்களை கட்ட முயல இப்ப பெரிய கோயில் எதற்கு தர்ஹா இருக்குள்ள என ரவுடியென ஊரால் அழைக்கப்படுபவர் சொல்வது அதில் குறிப்பிடத்தகுந்த காட்சி.

சில நாவல்கள் நம்மை புதிய பிரதேசங்களுக்குள் அழைத்துச் சென்று நம்மை கிறங்கடிக்கும். அதுவொரு வகை. ஆனால், சில நாவல்கள் நாம் வாழும் பகுதியின் மீதே புத்தொளி பாய்ச்சும். அப்படிப்பட்ட நாவல்தான் சொட்டாங்கல். நான் தினசரி பயணிக்கும், பார்க்கும் இடங்களின் பின்னால் ஒளிந்து நிற்கும் கதைகளை எடுத்துச் சொல்கிறது. நாவலை வாசித்த பிறகு நரிமேடு சோனையா கோயில் தெருமுனையில் நிற்கும் கட்டிடத் தொழிலாளர்களைப் பார்க்கும்போது நாவலின் பக்கத்தினூடாக நானும் நிற்பது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. முப்பரிமாணக்காட்சி போல என்னுள் பதிந்த நாவல்.

சோனையா கோயில் தெருவின் ஒருமுனையில் நாவலாசிரியரை சந்தித்து அவ்வப்போது உரையாடுவேன். இந்த நாவல் குறித்து ‘இருண்ட பக்கங்களை புரட்டும் வெளிச்சப்புள்ளி’ என்ற தலைப்பில் அற்புதமான பதிவை இரா.முருகவேள் எழுதியிருக்கிறார். இந்நாவல் எழுதத்தூண்டிய நினைவுகளை ‘புழுதிபோர்த்திய வெண்மை’யென அர்ஷியா அவர்கள் எழுதியிருக்கிறார். இப்பகுதியை அவர் வாசித்துக் கேட்கும் பாக்கியமும் எனக்கு நாவல் வெளிவருவதற்கு முன்பே கிட்டியது. அவரின் அன்பிற்கு நன்றி. இந்நாவலை சென்னை புத்தகத்திருவிழாவில் வாங்கி வந்த அண்ணனுக்கு நன்றி.

IMG-20170226-WA0015

ஒரு கிராமத்தை வளமான கிராமம் என்று சொல்வதற்கு ஆதாரமாக அங்குள்ள நீர்நிலையைச் சொல்லலாம். கண்மாய், குளம், ஊருணி, பொய்கை, ஏந்தல், ஏரி, தாங்கல், ஓடை போன்ற நீர்நிலைகள்தான் கிராமங்களின் உயிர்நாடி. மதுரைக்கு அருகிலுள்ள எங்கள் கோயில்பாப்பாகுடி கிராமத்தில் ஒரு பெரிய கண்மாயும், ஒரு சின்னக்கண்மாயும் உள்ளன. காளியம்மன் கோயில் அருகே ஒரு ஊருணியும் உள்ளது. பெரிய கண்மாயின் கலிங்கிலிருந்து வெளியேறும் நீர் ஓடையாகச் செல்கிறது.

IMG-20170226-WA0004

எங்க ஊர் கண்மாய் நிரம்புவதற்கு வயிற்றுமலையிலிருந்து வரும் நீரும், மழைநீரும்தான் காரணிகள். ஆடிமாதத்தில் வைகையிலிருந்து பாசனத்திற்கு நீர் திறந்துவிடும்போது அலங்காநல்லூரிலிருந்து கால்வாய் வழியாக எங்கள் பகுதிக்கும் தண்ணீர் வரும். கண்மாயில் நீர்வரத் தொடங்கினாலே ஊருக்குள் உற்சாகம் வரத்தொடங்கிவிடும். தண்ணி எங்ஙன வருது? எனப் பார்க்கும் நபர்களிடம் விசாரித்துக் கொள்வார்கள். விடியலில் எழுந்து போய் கண்மாயைப் பார்த்து அந்த வெட்டுப் பள்ளம் தாண்டிருச்சு, பெரிய மடை வந்துருச்சு, இனிச்சபுளி வந்துருச்சு என பேசிக்கொள்வார்கள். பாளம்பாளமாக விரிந்து காய்ந்து கிடந்த கண்மாயில் புதுவெள்ளம் வரும் போது ஊரே மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் திளைக்கும்.

கண்மாயில் தண்ணி வந்துவிட்டால் பள்ளிக்கூடப் பசங்களுக்கு ஒரே கொண்டாட்டமாய் இருக்கும். கிணற்றில், மோட்டரில் குளிப்பதைவிட்டு கண்மாயில் குளிப்பார்கள் என்று சொல்வதைவிட கும்மாளம் அடிப்பார்கள் என்று சொல்லலாம். நகர்புறத்திலிருந்து கிராமத்திற்கு சென்றதால் எனக்கு நீச்சல் தெரியாது. புளியமரத்திலேறி தாவிக் குளிப்பவர்களை பொறாமையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். கண்மாயில் தண்ணீர் வந்தவுடன் வயக்காட்டில் விதைத்தவர்கள் முறை வைத்து தண்ணீர் பாய்ச்சுவார்கள். மடை வழியே பாயும் நீரில் நிறையப் பேர் குளிப்பார்கள், கொஞ்சப்பேர் துவைப்பார்கள்.

IMG-20170226-WA0008

தண்ணீர் நிரம்பி எங்க ஊர் கண்மாய் எல்லையான வரிசைப் பனையைத் தொட்டால் பார்க்க கடல்மாதிரி தெரியும். கரையை வந்து தழுவும் அலைகளைப் பார்த்துகொண்டே அமர்ந்திருப்பது எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். நான் பள்ளியில் படிக்கும் காலங்களில் எங்க ஊர் கண்மாயின் நடுவே நிறைய நாட்டுக்கருவேல மரங்கள் நிறைந்திருந்தன. வேடந்தாங்கல் போல மாலை நேரங்களில் கொக்குகள் அக்கருவேலமரங்களில் பூப்போல வீற்றிருக்கும். கூடடையும் பறவைகளின் ஒலி நீரலைகளில் வந்து நம் காதை வருடும். பெரிய நாரை, கொக்கு, மடையான், பாம்புதாரா போன்ற பறவைகள் நிறைய வரும். ஆட்காட்டி குருவியும் கண்மாய்க்குள் நாம் வருவதைப் பார்த்து டிட்டிட்ரீட் என கத்திக் கொண்டே திரியும். அப்போதெல்லாம் ஒருசிலர் கவட்டை வாரில் மண்ணுருண்டைகளை வைத்து கண்மாய்க்கரைகளில் மறைந்திருந்து அடைய வரும் பறவைகளை நோக்கி வீசுவர். அவர்கள் குறியில் சிக்கிய பறவைகளை பிடித்து அங்கேயே சுட்டுத்தின்றுவிட்டு கிளம்புவர்.

கல்லுத்துறைப்புளி என்ற இடத்தில் முன்பு படித்துறை இருந்திருக்கிறது. இன்று அந்தப் பெயர் மட்டும்தான் அங்கிருக்கிறது. அதுபோல துணி துவைப்பதற்கான துறையும் ஒன்றிருந்திருக்கிறது. இப்போது கண்மாய் இருப்பதே மகிழ்வாய் இருக்கிறது. மதுரையில் பல கண்மாய்கள் அரசு – தனியார் ஆக்கிரப்பில் போய்விட்டது. எங்க ஊர் தண்ணீர் குடிக்க மிகவும் இனிதாக இருக்கும். நாங்கள் தங்கியிருந்த கூரைவீட்டிற்குள் ஒரு கிணறு இருந்தது. கண்மாய்க்கரையை ஒட்டி அமைந்திருந்ததால் தண்ணி வரும் போது மூன்று உறை, நாலு உறை எட்டி மோக்கும் அளவிற்கு நிரம்பிநிற்கும். மார்கழி முடிய விவசாயப் பணிகளும் குறைய, தை-மாசியில் நீர் வற்றத் தொடங்கிவிடும். மீன் குத்தகைக்கு எடுத்தவர்கள் தண்ணீரை மாற்றி மாற்றி மீன்களைப் பிடிக்கத் தொடங்குவர். கண்மாய்கரைகளில் உள்ள மரத்தடிகளில் மீன் வாங்க வெளியூரிலிருந்தெல்லாம் ஆட்கள் வரத் தொடங்குவர்.

IMG_20160925_172620.jpg

கண்மாயில் நீர் வற்றத் தொடங்கியதும் கண்மாய்க்குள் செடி போட ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். கண்மாயில் காத்துப்போட்ட இடங்களில் வெள்ளரி, பாகற்காய், கீரை வகைகளை போடுவார்கள். அவர்கள் காத்துவைத்த எல்லைக்குள்ளேயே சின்னக்கிணறு தோண்டி ஏற்றம் அமைத்து நீர் இறைப்பார்கள். ஆடு, மாடுகளை கண்மாய்க்குள் மேய்ப்பார்கள். புல் முழங்கால் உயரத்திற்கு வளர்ந்துநிற்கும். கண்மாய் பார்ப்பதற்கு பெரிய விளையாட்டு மைதானம் போலிருக்கும். பள்ளி மாணவர்கள் நிறையப் பேர் கிரிக்கெட் விளையாடுவார்கள். நானும் கொஞ்சகாலம் போய் விளையாடினேன். பிறகு, அந்த விளையாட்டு நமக்கு சேராததால் விட்டுவிட்டேன்.

என்னுடைய நெருங்கிய நண்பன் வீட்டில் ஆடுகள் இருந்தன. அதை மேய்க்க அவன் கண்மாய்க்குள் செல்லும் போது மாலை வேளைகளில் நானும் அவனுடன் செல்வேன். இரண்டு பேரும் பேசிக்கொண்டே மேற்கேயிருந்து கிழக்கு நோக்கி ஆடுகளோடு வருவோம். வெள்ளாடுகள் வெளையாட்டு பிடித்தவை. திடீரென அங்கிட்டு இங்கிட்டு ஓடும். என் நண்பன் ஓடிப்போய் பத்தி அவைகளை ஒரு வழிக்கு கொண்டு வருவான். கருவேல மரத்தடியில் படுத்துக் கிடப்பது, செடியில் பறித்த வெள்ளரிக்காய்களைத் தின்பதெல்லாம் சுகமான நினைவுகள்.

IMG_20160925_170305.jpg

ஒருமுறை என்னுடன் படித்த நண்பர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து கண்மாய்க்குள் கூட்டாஞ்சோறு ஆக்கினோம். ஆளுக்கு கொஞ்சம் காசு போட்டு பொருட்களை வாங்கினோம். சிலபேர் சமைக்க, சிலபேர் வெட்டியாய் சுற்றித் திரிந்தோம். அன்று என் நண்பன் வைத்த சாம்பார் அத்தனை ருசி. இன்று அவன் பெரிய சமையல் கலைஞனாகிவிட்டான். நாட்டுக்கருவேல மரங்களை வெட்டினார்கள். கண்மாய் பொலிவிழந்துவிட்டது. அதன்பிறகு பறவைகள் வரத்தும் குறைந்தது.

எங்க பள்ளிக்கூடத்திற்கு அருகில்தான் சின்னக்கண்மாய் இருந்தது. வெங்காயத்தாமரைச் செடிகளாக முளைத்துக் கிடக்கும். பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கண்மாய் சிறிதாகி சின்னக்கண்மாய் தெரு என்றாகிவிட்டது. காளியம்மன் கோயில் அருகே உள்ள குளம் (ஊருணி) மழை பெய்தால் நிரம்புகிறது. இல்லாவிட்டால் வானம் பார்த்துக் கிடக்கிறது. நாங்கள் பள்ளியில் படித்த நாட்களில் அக்குளத்தின் கரையிலிருந்த வேப்ப மரத்தின் வேர்களில் அமர்ந்துதான் கதையடித்துக் கொண்டிருப்போம். அதெல்லாம் இப்பொழுது கனவுக்காட்சிகளாகிவிட்டது.

IMG_20160925_164833.jpg

எங்க ஊர் திருவிழாவிற்கு சாமி செய்ய பிடிமண் கொடுப்பதற்கு ஊர் மடையிலிருந்து கைப்பிடி மண் எடுத்து கொடுப்பார்கள். அதேபோல திருவிழாவின் மூன்றாம் நாள் எருதுகட்டு விழா நடைபெறும். மாடுகளை வைக்கோலில் சுற்றிய வடத்தில் கட்டி விளையாட விடுவார்கள். சல்லிக்கட்டு போல ஏறுதழுவதலாய் இல்லாமல் மாடோடு ஒரு விளையாட்டாய் இருக்கும். அப்போது வடம் காய்ந்து போனால் அதை கண்மாய் நீரில் முக்கி எடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள். சில வருடங்களாக எருதுகட்டும் சல்லிக்கட்டுத் தடையால் நடைபெறவில்லை. கண்மாயில் நீரும் வரவில்லை.

எங்க கிராமத்திற்கு அருகிலுள்ள அதலைக் கிராமத்தில் சித்திரைத் திருவிழாவையொட்டி அங்குள்ள இராமலிங்கசாமி கோயிலில் திருவிழா நடக்கும். அதைப் பார்ப்பதற்கு கண்மாய்க்குள் இறங்கி நடந்துபோவோம். ஓடையைத்தாண்டி அதலை சென்று சாமி கும்பிட்டு அரும்பு, உப்பு வாங்கிப் போட்டுட்டு பொரி வாங்கித் தின்று கொண்டே வருவோம். இப்போது ஷேர் ஆட்டோக்கள் ஆட்களை அள்ளிப்போட்டு செல்கிறது. கண்மாயில் கொண்டு வந்து பாத்திரம் கழுவியதாக எங்கம்மா சொன்ன இடங்கள் என்னுடைய காலத்தில் பீக்காடாகிவிட்டது. கழிப்பிட வசதி அப்போது எல்லா வீடுகளிலும் இல்லாத காலம்.

IMG-20170226-WA0014

நிறைய கிராமங்களில் வயக்காடுகள் எல்லாம் வீட்டடி மனைகளாகிவிட்டது. அதனால் தண்ணீரை கொண்டு வர எல்லோரும் முயற்சிப்பதில்லை. இப்போது தண்ணீர் வந்தால் மகிழ்ச்சி அவ்வளவுதான் என்றாகிவிட்டது. முன்னைப்போல கொண்டாட்டங்கள் குறைந்துவிட்டது. சமீபகாலமாக வயல்வெளிகள் – கண்மாய் பகுதிகளில் வேலை பார்ப்பவர்கள் கடைகளிலிருந்து தேனீரை பிளாஸ்டிக் கவர்களில் வாங்கி வருவதோடு, ஊற்றிக் குடிப்பதற்கு பிளாஸ்டிக் கப்பும் பயன்படுத்தி அதை அங்கேயே போட்டுவிட்டு செல்கின்றனர். அதோடு கண்மாய்கரைகளில் உள்ள கொஞ்ச மரத்தடிகளிலும் குடிமகன்கள் பாட்டில்களையும், பிளாஸ்டிக் கப்புகளையும் போட்டு போகின்றனர். மின்சார இணைப்புகளுக்கான வயர்களை கொண்டுவந்து ஆளரவமற்ற கண்மாய்க்கரைகளில் எரித்து செம்புக்கம்பியை எடுக்கின்றனர். வெளியூரிலிருந்து வரும் இளவட்டங்கள் பறவைகளை சுடுவதற்கு துப்பாக்கியோடு வருகின்றனர். இதுபோன்ற சில மோசமான சம்பவங்கள் எங்கள் ஊரில் மட்டுமல்ல, சுற்றியுள்ள எல்லா கிராமங்களிலும் நடக்கிறது.

IMG_20160116_183218.jpg

1990களிலிருந்து இன்றைய நிலைவரை நான் பார்த்தவைகளை இக்கட்டுரையில் பதிவு செய்திருக்கிறேன். என்னைவிட கண்மாய் தண்ணீரில் கண்சிவக்க ஆடியவர்களிடம் கேட்டால் இன்னும் ஆயிரம் கதைகள் இருக்கும். நாட்டுப்புறக்கலைகளின் முடிவில் பாடுவதுபோல பாடி முடிக்கிறேன். நாடு செழிக்க வேண்டும். நல்ல மழை பெய்ய வேண்டும். கண்மாய் கழனியெல்லாம் நிறைய வேண்டும். மக்கள் மனம் மகிழ வாழ வேண்டும்.

நன்றி: கிராமத்துத் தெருக்களின் வழியே, ந. முருகேச பாண்டியன்

படங்கள் – கோவில்பாப்பாகுடி கண்மாய், மதுரை மாவட்டம்

இதைப் படித்துவிட்டு அதே ஊரைச் சேர்ந்த நண்பர் ஒருவர் பகிர்ந்துகொண்ட நினைவுகள்:

கூட்டாஞ்சோறும் குட்டாணிப் பிஞ்சுகளும்

கண்மாய்க்கரைக் கதைகளைப் படித்தபிறகு எனக்கும் சிலவற்றைச் சொல்லவேண்டும் என்று தோன்றிவிட்டது. சிறுபிள்ளைகளாக இருந்த நாங்கள் கதைகள் கேட்டதே இந்தக் கண்மாயில்தான்.  காத்துப்போட்ட இடத்தில் செடி போட்டிருக்கும் அம்மாச்சிக்கு களை வெட்ட, காய் பிடுங்க, கால்நடைகளிடமிருந்து காவல் காக்க உதவியாக இருக்குமென்று கூடச் செல்வோம். தூக்குப் போணியில் கொண்டு சென்ற தண்ணிச்சோறையும் வெஞ்சனத்தையும் சாப்பிட்டுவிட்டு நீச்சத்தண்ணியை குடித்துவிட்டு உட்காரும்போது கதை சொல்லச் சொல்லி ஆச்சியிடம் நச்சரிப்போம். “தேவதைக்” கதைகள் எல்லாம் நமக்கு அந்நியம். பேய்க்கதையோ, சாமி கதையோ சொல்லும். ராசா ராணி கதைகளும்தான். சில சமயங்களில் பாண்டிச் சாமியைப் பற்றியோ, இராக்காயி, பேச்சி பற்றியோ சொல்லும்போது அருள் இறங்கிவிடும். பயமாக இருக்கும்.

IMG-20170226-WA0013

கண்மாயில் நீர் வற்றும்போது அவரவர் காத்துப்போட்ட இடத்தில் போடப்படும் தோட்டம்தான் ‘செடி’.  அநாதிக் குச்சி, மழுமட்டைச் செடி என்று இகழ்ச்சியாகவும், ரேடியோப்பூச் செடி என்று செல்லமாகவும், நெய்வேலிக் காட்டாமணக்கு என்று பகட்டாகவும் அழைக்கப்படும் செடிகளால் இருபுறமும் எல்லை. கரையை ஒட்டியவாறு நீர் கடைசியாக வற்றி கரம்பை களியாக இருக்கும் இடத்தில் அம்மாசி மாமாவையோ கூசல் மாமாவையோ வைத்து ஒரு கிணறு. கடப்பாரையால் நான்கைந்து குத்துக் குத்தி நான்கடி பள்ளம் தோண்டினால் தண்ணீர் சுரந்துவிடும். அதுதான் கிணறு.  அதை ஒட்டி அரைக்கீரை, தண்டங்கீரை, சீமைப் பொன்னாங்கண்ணி என்று கீரைப்பாத்திகள். அதற்கு வடக்கே படர இடம் விட்டு சிறு குழி பறித்து இடப்பட்ட வெள்ளரி, பாகற்காய்ச் செடிகள். (பாகற்காயில் கசப்பே இல்லை என்று கொண்டாடுவதும், பாம்பேறிய வெள்ளரிப்பிஞ்சு கசக்கிறது என்று துப்புவதும் எங்கள் வழக்கம்). அதற்கும் மேலே தக்காளி, வெண்டை, தட்டாம் பயிறு. இடை இடையே ஆமணக்குச் செடிகள். கிழக்கு மேற்காக இருந்த ஒரு கால் குறுக்கத்தில் எள் விதைப்பதும் உண்டு. நிழலுக்கு ஒரு நாட்டுக் கருவேலமரத்தடி. பள்ளி இல்லாத கோடைப் பகல்கள் எங்களுக்கு இங்குதான் கழியும்.

செடியைப் பாதிக்காமல் களையை வெட்டுவதற்கென்று சிறிய அளவில் இருக்கும் கொட்டுவானை கொட்டு மண்வெட்டி என்று சொல்வோம். நறுக்கென்று ஆழமாக எதையும் வெட்டாது. சும்மா கொத்திக் கிளறிவிடுவதோடு சரி. ஒரு நாளில் எத்தனை முறை எதிர்ப்பட்டாலும் “மாப்ள, மாப்ள..எப்படி இருக்கீங்க” என்று மட்டுமே கேட்கும் மாமா ஒருவருக்கும் கொட்டு மம்பட்டி என்றுதான் பட்டப்பெயர்.

தண்ணீர் பிடித்து செடிகளுக்கு ஊற்றிவிட்டு, காய்கள் பிடுங்கிவிட்டு, களை வெட்டிவிட்டு உட்கார்ந்திருந்த ஒரு முன் பகலில்,  பதற்றமாக ஓடிவந்த சித்தி, “நம்ம குட்டாணி செத்துப்போயிட்டானாம்” என்று அழுதுகொண்டே சொன்னது. ஆச்சியின் தம்பிக்கு மகள் வயிற்றுப் பெயரன். வயிற்றுப்போக்கு. அது இருக்கட்டும். குட்டாணி என்பது வளனையாக நீளமாக வடிவாக இல்லாது கொழுக் மொழுக்கென்று இருக்கும் வெள்ளரிப்பிஞ்சின் பெயர். அந்தப்பயலும் அப்படித்தான் இருந்தான். என்ன செய்ய? சென்னையில் நீளமாக வடிவாக இருக்கும் வெள்ளரி சப்பென்று இருக்கிறது. நமது பகுதியில் குழம்புக்குப் போடும் குட்டாணிக் காய்களே அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும். மண் வாகோ, நீர் வாகோ, யார் கண்டது?

வெள்ளரியின் பிஞ்சையும், காய்களையும் விட பழமே கவர்ச்சியானது. வெடித்த வெள்ளரிப் பழத்தின் கலப்படமில்லாத வெள்ளையில் பனைவெல்லத்தையோ, நாட்டுச் சர்க்கரையையோ தூவி நானும் அப்பாவும் பங்கு பிரித்துச் சாப்பிடுவோம். மற்றவர்களுக்கு அவ்வளவு விருப்பமில்லை. இந்த வெள்ளையைப் போலவே இன்னொரு கவர்ச்சியான நிறமும் கண்மாயில் உண்டு.  ஆடுகளுக்குப் பிரியமான கருவேல நெற்றுக்களின் வெளிர்மஞ்சள் பொன்னிறம். ஓடு உலர்ந்து கருஞ்சிவப்பாகவும் உள்ளே கூழ்ம நிலையில் மரகதப்பச்சையாகவும் இருக்கும் வேலம்பிசினும் கவர்ச்சியானதே.

ஆடு மாடுகளுக்குத்தான் கண்மாய் முதல் உரிமை. அவற்றை மேய விட்டுவிட்டு உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டே ஒட்டுப்புல்லை எடுத்து அடுத்தவன்(ள்) தலையில் தேய்த்துவிட்டால் அதன் சீப்பு போன்ற பற்களில் முடி சிக்கி எடுக்கவே வராது. இல்லாவிட்டால் பொடுதலைச் செடியின் இலையைப் பறித்து மறைவாக தலையில் வைத்து முறித்தால் பேன் குத்துவது போன்றே சத்தம் வரும். நன்றாக ஏமாற்றி விளையாடலாம். இங்கு ஒரு தகவல்: பொடுதலைக் குழம்பு சாப்பிட்டால் வயிற்றுப்போக்கு ‘கப்’பென்று நின்றுவிடும்.

கொஞ்சம் வளர்ந்துவிட்டால்தான் நாமே கதை பேச ஆரம்பித்துவிடுவோமே! அதிலும் பாலியல் கதைகளில்தான் ஈர்ப்பு. எட்டணாவுக்கு மட்டை ஊறுகாய் வாங்கி சுற்றி உட்கார்ந்து நக்கிக்கொண்டே ‘அன்று அந்தப் பொம்பளை கரையில் போனாள், கொஞ்சம்விட்டு இந்த ஆள் தரையில் போனான்’ என்று  கிசுகிசு பேச ஆரம்பித்துவிடுவோம். சில நாட்களில் ஊறுகாய்க்குப் பதிலாக உப்பு வைத்து அரைத்த புளியம்பிஞ்சுத் துவையல் அல்லது ஆட்டையைப் போட்ட பள்ளிக்கூடத்து அரிசியையும், கடைக்கொன்றாய் சுட்டுவந்த காய்கறிகளையும் போட்டுக் கூட்டாஞ்சோறு. பனம்பழம் சுடுவதும் உண்டு. ஏழு ஊருக்கு மணக்கும் பனம்பழத்தை பச்சையாகத் தின்றால் தலைவலி வரும் என்று பயம்.  கண்மாய்களின் பாலியல் கதைகளில் காதல் கதைகள், கட்டுக்கதைகள், சில மீறல்கள் மட்டுமில்லாமல் சில கடுமையான குற்றங்களும் நிகழ்ந்ததுண்டு என்பதை உணர முடிகிறது. கன்னத்தில் விழும் குழியைக் குறிப்பதற்கு இன்று திரைப்படங்களில் ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் அல்லவா? அதைத்தான் நாங்கள் ஆணும் பெண்ணும் சேர்வதைக் குறிக்கப் பயன்படுத்துவோம். வட்டாரத்திலேயே வழக்கிழந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

நாட்டுக் கருவேல மரங்களுக்கு இடையே கிளை பிரியும் ஒற்றையடிப் பாதைகளில் வண்டியோட்டி விளையாடுவோம்.  அப்போதுதான் ஊருக்குள் நுழையத் தொடங்கியிருந்த தொலைக்காட்சியின் தயவில் கிரிக்கெட் பித்து பிடித்துக்கொண்டது. பார்த்தது கொஞ்சம், தினத்தந்தியில் படித்தது கொஞ்சம், வானொலி வருணனையில் கேட்டது கொஞ்சம் என்று கற்றுக்கொண்டோம்.  என்னதான் கபில்தேவின் தீவிர வெறியன் என்றாலும் எல்.பி.டபிள்யூவுக்கு இன்றுவரை சரியான விதி தெரியாது. ஜிம்பாப்வேயில் இருந்த ஒரு வீரரை ஹாட்டன் என்றும் ஹவுட்டன் என்றும் எழுதுவார்கள். அவரது பெயராலான அடிமுறை பிரபலமாக இருந்தது. மால்கம் மார்ஷல், அம்புரோஸ், வால்ஷ், பேட்டர்சன் போன்ற வேகப்பந்து வேதாளங்கள் வீராவேசமாக பந்து வீசிக்கொண்டிருந்த உணர்ச்சிமயமான நாட்கள். மழுமட்டைக் குச்சியை வைத்து கண்மாயில் ஹாக்கியே விளையாடியிருக்கிறோம். தன்ராஜ் பிள்ளை என்ற பெயரைத் தவிர எதுவும் தெரியாது.

இப்படி பொறுப்பில்லாமல் சுற்றிக் கொண்டே திரிய நாம் என்ன கௌதம் வாசுதேவ் மேனோன் பட நாயகர்களா? விறகு யார் சேகரிப்பது? இந்தக் கருவேல மரங்கள் எல்லாம் அரசுக்குச் சொந்தம். வெட்டினால் வனக்காவலர் அரிவாளைப் பிடுங்கிக்கொண்டு சென்றுவிடுவார் – அது உரித்த வாழைப்பழத்தை ஒன்பது வெட்டு வெட்டும் பதத்தில் இருந்தாலும்.  ஆடுகளுக்காக சில கொப்புகளை வாங்கரிவாள் கொண்டு முறித்துப் போடுவார்கள். அது காய்ந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். அதை வெட்டிக்கொள்ளலாம். ஏற்கனவே வெட்டப்பட்ட மரத்தின் முண்டுகளையும் வெட்டிக்கொள்ளலாம்.  சாணம் அள்ளி சண்டு போட்டுப் பிரட்டி சரிவான பகுதியில் எருவாட்டி தட்டி வைக்கலாம்.

சரி, கரைக்கு வருவோம்.  ‘கரையெல்லாம் செண்பகப் பூ’ என்பார்கள். எனக்கு கடைசி வார்த்தையில் ‘ப’வுடன் ‘ஈ’காரம் சேர்வதே சரியென்று படுகிறது.  ஊரை ஒட்டிய கரையின் ஒரு சிறிய பகுதிதான் பெண்களுக்கான பொதுக்கழிப்பிடம். பொருத்தமாக பெரிய பீநாறி மரம் ஒன்று இருந்தது. இளக்காரமாகச் சொன்னால் தீக்குச்சி இதிலிருந்துதான் செய்கிறார்கள் என்று வக்காலத்து வாங்குவார்கள். ஆனாலும் மதிய நேரத்தில் தனியே போக முடியாத அந்த மரம் அமானுஷ்ய தன்மை கொண்டிருந்தது.  ஒரு வேளை அப்போதுதான் எண்டமூரி கதைகளைத் திருடிப் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேனோ என்னவோ? கரையில் ஆங்காங்கே பெருமரங்கள் உண்டு. வடகிழக்கு மூலையில் அத்தி மரம். அளவில் இல்லாவிட்டாலும் அரிதாக இருப்பதால் பெருமரம். இனிச்ச புளி, கல்துறைப் புளி, வடந்தாங்கிப் புளி என வயதேறிய ஜீவன்கள். இனிச்ச புளி வெறும் வாயில் தின்பதற்கென்றே படைக்கப்பட்டது. ஒருமுறை பச்சைப்பாம்பு ஒன்று பிடிபட்டது. பறந்து கண்ணைக்கொத்திவிடும் என்ற எண்ணத்தில் அடிபட்டது. அதன் நீளத்தைக் காட்ட இந்த இனிச்ச புளியின் அடிமரத்தைச் சுற்றித்தான் கட்டிவைத்திருந்தார்கள். நமது சித்தப்பாக்களுள் ஒருவர் நாண்டு கொண்டு செத்துப்போன அந்த இன்னொரு புளியை விட்டுவிடுவோம். இந்த வடந்தாங்கிப் புளி இருக்கிறதே. ஈரத்தில் நனைத்த எருதுகட்டு வடத்துக்கு இடம் கொடுத்ததேயன்றி என்ன தவறு செய்தது? அதற்கு ஏன் தீ வைத்தார்கள்?

கரையிலேயே நடப்பது சிரமந்தான். கொட்டம் இல்லாதவர்கள் ஆடுமாடு கட்டி வைத்திருப்பார்கள். குப்பையும் சாணமும் கொட்டிவைத்திருப்பார்கள். எருமைத் தட்டான், எம்.ஜி.ஆர் தட்டான், இரயில் தட்டான் பூச்சிகளையும், பொன்வண்டுகளையும், வண்ணப் பாப்பாத்திகளையும் பார்த்துக்கொண்டே  எண்ணைய்க் காய்ச்சிச் செடிகளையும், செந்தட்டிச் செடிகளையும் தவிர்த்து, சில டொப்பிப் பழங்களையும், பூனைப் புடுக்குச் செடியின் பூக்களையும் பறித்து விளையாடிக்கொண்டே குருநாங்ங்கோயில் தோப்புக்கு வந்துவிடலாம். சுக்குக் காய்ச்சி மாங்காய், செவ்வண்ணப் புரசைப் பூ இவையெல்லாம் கவரலாம். ஆனால் நல்லவையான நாகங்களும், கண்டங்கருவலைகளும் ஒருநேரம் போல் ஒரு நேரம் இருக்காது. ஆவாரம் பூ புடுங்கவோ, கூரைப் பூ புடுங்கவோ வந்திருந்தால் வந்த சோலியைப் பார்த்துவிட்டு சீக்கிரம் திரும்பிவிடவேண்டும்.  அதிலும் குமரி இருட்டான விடிகாலையில் அவை வயல்களில் இருந்து கண்மாய்க்குள் போகும். செங்கமங்கலான அந்தி நேரத்தில் கண்மாய்க்குள் இருந்து வயல்புதர்களுக்குத் திரும்பும்.

கரையின் அருமை வெள்ளம் வரும்போது தெரியும். செல்லூர் பகுதியின் கைத்தறி நெசவை காணாமல் போக்கிய வெள்ளம் ஒன்று 90களில் வந்ததல்லவா? அப்போது கரைகளில் திரைமோதி இப்பவோ அப்பவோ ஊருக்குள் புகுந்துவிடுவேன் என்று மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது. ஆங்காங்கே கிராய் வெட்டிப்போட்டு உயரமாக்கியும் வேலைக்கு ஆகவில்லை. ஊருக்கு வெளியே கரையை வெட்டிவிடுவதென்று முடிவாயிற்று.  ஒரு சிறிய  திறப்புதான். சற்றைக்கெல்லாம் பிளந்து பெருக்கெடுத்து நான்கு பனைகளைச் சாய்த்து வளர்ந்த நெற்பெயரை வண்டல் மேவப் பாய்ந்து சூழ்ந்தது.

IMG_20160115_080813.jpg

கலிங்கு வரை செல்வதெல்லாம் கொஞ்சம் வயதான பிறகுதான் வாய்த்தது. இது அடுத்த கண்மாயில் இருப்பதுபோல கண்மாய் நிரம்பியபிறகு மறுகால் வழியும் தடுப்பணைக் கலிங்கு அல்ல. நீர் நுழையும் இடத்திலேயே  ஓடையில் திருப்பிவிடும் தரைமட்டக் கலிங்கு. இந்தக் கண்மாய் நிரம்பினால்தான் அடுத்தக் கண்மாய்க்குத் தண்ணீர் என்ற அடாவடி அல்ல.  சங்கிலித் தொடரின் அடுத்த கண்மாய்க்கும் சமமாகப் பகிரும் நியாய வடிவம்.

கண்மாயைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்து இப்போதுதான் நீருக்கே வருகிறோம். பொதுப்பணித்துறை புள்ளிவிவரம் இந்தக் கண்மாய் ஐந்து கோடியே நாற்பது லட்சம் லிட்டர் நீர் கொள்ளும் என்கிறது. முன்னூற்றுச் சொச்சம் ஏக்கருக்குப் பாசன வசதி. மடைகள், மதகுகள், வாய்க்கால்கள் என்று ஊரே நீர்நாளங்களாலான பேருடல்.  கண்ணகியின் கால்தடத்தில் வந்துசேரும் மேற்கு மலைத் தொடரின் கொடை.

IMG-20170226-WA0006

நுரைத்து வரும் முதல் நீர் குளியலாடத் தகுந்ததன்று. கொஞ்ச நாள் சென்றால் இளநீச்சல், முங்குநீச்சல் போட்டு விளையாடலாம். புளியமரத்தின் உச்சிக்கொப்பிலிருந்து ‘சொர்க்’ பாயலாம். வாழைமரத்தைப் போட்டு களைப்பின்றி அக்கரைக்குப் போகலாம். சிவந்த கண்களை வைத்தோ, அரைஞாண் கயிற்றின் ஈரத்தை வைத்தோ வாத்தியார் கண்டுபிடித்தால் அடிவாங்கலாம். நீச்சல் தெரியாமல் ஓரிரு முறை பள்ளத்தில் விழுந்து வாயைப் பொளந்த நாமே இவ்வளவு சொன்னால் சலிக்கச் சலிக்க விளையாடியவர்கள் எவ்வளவு சொல்வார்கள்?

முக்குளிப்பான்களையும், முகவண்டுகளையும், வக்கா, நீர்க்காகங்களையும், அரிவாள் மூக்கன்களையும், கூழைக்கடாக்களையும் விருந்தோம்பும்  கண்மாய் அரிப்புழுக்களையும், அட்டைப் பூச்சிகளையும் நம்ம பக்கம் அனுப்பிவிடும். நமது வீட்டு கனகாம்பரம், சந்தனப்பிச்சிச் செடிகளையும், அவரை, புடலைக் கொடிகளையும் சாம்பல் தூவிக் காக்கவேண்டும்.

IMG_20160925_165038.jpg

இதெல்லாம் இன்று யாருக்கும் தேவையில்லை. நிறையும் வரை விளையும்; விளையும் வரை நிலங்களை விலைபேச முடியாது.   பொருளாதாரக் கணக்கு வழக்குகளின் நியாயத்தைப் புறந்தள்ள முடியாது. நிலத்தடி நீரை வைத்து நடக்கும் வேளாண்மை வாய்க்கால் வழி ஓடி புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியவெல்லாம் விடாது. சிந்தாமல் சிதறாமல் செடியின் வேருக்கே குழாய் வழி கொண்டு செல்வதுதான் அறிவியல். அதுவும் எத்தனை நாளோ? இன்றைக்குத் தேவையெல்லாம் நூறு நாள் வேலை கொடுக்க பொதுவான ஒரு இடம். புடுங்கிய ஆணியையே புடுங்கினால் போதும். ஒதுக்குப்புறமான ஒரு திறந்தவெளி மதுபானக் கூடம். அபாயகரமான கழிவுகளை கண்ணில் படாமல் அப்புறப்படுத்த ஒரு மூலை. ஆண்டுக்காண்டு அதிக தொகைக்கு மீன் ஏலம் விடவேண்டியிருக்கிறது. திலேப்பியா குஞ்சுகளுக்கு உணவாக ஏதோ கழிவுகளைக் கொண்டுவந்து கொட்ட வேண்டியிருக்கிறது. பானைப்பொறியோ, தூண்டில் கம்போ அண்டாமல் காவல் காக்க வேண்டியிருக்கிறது. போட்ட காசை எடுக்க தண்ணீரை வீணில் வற்றடித்து ஒருபோல வளர்ந்த கெண்டைகளைப் பிடிக்கவேண்டி இருக்கிறது.

IMG-20170226-WA0007.jpg

சில மாதங்களுக்கு முன்பு இராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த ஒருவரின் உரையைக் கேட்டேன். அங்குள்ள வறண்ட மலைகளில் தடுப்பணை கட்டி மழைநீர் சேகரித்து பசுமையாக்கிய தமது சாதனைகளைச் சொன்னார். அதில் “anicut” என்ற ஆங்கில வார்த்தை வந்தது. அது ‘அணைக்கட்டு’ என்ற தமிழ்ச் சொல்லில் இருந்து ஆங்கிலம் சென்றது. அது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. அது வேளாண்பொறியியல் சார்ந்த ஒரு கலைச்சொல் என்று விளக்கினார்.   இன்னும் சில வருடங்கள் வழித்து நீர் மேலாண்மையின் அதிநுட்பமாக “Kanmoi” என்பதை பிறநாட்டார் கண்டுபிடிப்பார்கள். என்னவென்றே தெரியாமல் நமது சந்ததிகள் பாடங்களில் படிப்பார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

62

மதுரை ரயில்நிலையம் திருவிழாப் போல களைகட்டியிருந்தது. அவரை வழியனுப்ப ஏராளமானோர் வந்திருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் பெண்கள்.  அவரை அறியாதவர்கள் கூட கேட்டறிந்து வந்து வணங்கி நின்றார்கள். நீலநிற கவுனும், பழுப்புநிற சிகையும், கண்ணாடிக்கு உள்ளிருந்து தீர்க்கமான பார்வையும், உதட்டில் புன்சிரிப்புமாய் தன்னை நோக்கி வருபவர்களின் கரம் பற்றி நெகிழ்வோடு விடை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். அமெரிக்காவின் கனெக்டிகட் மாகாணத்தில் பிறந்து பெண் கல்விக்காக தம் வாழ்வை அர்பணித்த கேட்டிவில்காக்ஸ் அம்மையார்தான் அவர். ரயில் புறப்படும் போது வாசலருகே வந்து நின்று கேட்டி அம்மையார் கையசைத்த போது அவரது பிரிவை எண்ணி எல்லோர் கண்களிலும் நீர் துளிர்த்தது.

ரயிலில் சன்னலோரம் அமர்ந்து நகரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வந்தார். நாற்பதாண்டு கால மதுரை வாழ்க்கை அவரையும் இந்நகரோடு நெருக்கமாக்கியிருந்தது. ரயில் மெல்ல நகர்ந்து செல்லச் செல்ல ஹார்வி(மதுரா) மில், கேப்ரன்ஹால் பள்ளி, வைகையாறு, செல்லூர் கண்மாய் அதைத் தாண்டி தொலைவில் தெரிந்த பனந்தோப்பையும் பார்த்துக் கொண்டே சென்றார். அந்த இடங்களுக்கும் அவருக்குமான தொடர்பு சொல்லுக்கடங்காது. ரயில் கரிசல்குளத்தைக் கடக்கும் போது பாத்திமா கல்லூரியைப் பார்த்த போது மதுரையில் பெண் கல்வி நன்றாக வேரூன்றிவிட்டதாக உணர்ந்தார்.

ரயில் முன்னே செல்லச்செல்ல அவர் நினைவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பின்னோக்கி நகர 1915இல் கார்த்திகை மாதத்தில் முதன்முதலாக மதுரைக்கு வந்த காட்சிகள் நினைவிற்கு வந்தன. மதுரையை நெருங்கும் போது கூடவே நாகம் போல நீண்டு தெரிந்த மலை, நீர்நிறைந்த கண்மாய்கள், வயலில் களை பறித்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள், பெருக்கெடுத்து ஓடிய வைகைக் காட்சிகள் மெல்ல, மெல்ல நினைவுக்கு வந்தன. ஆற்றுப்பாளையம் பகுதியிலிருந்த பள்ளி நோக்கி சென்ற வழியில் பார்த்த வீடுகளிலெல்லாம் விளக்கேற்றி வைத்திருந்தார்கள். இரயிலை விட்டிறங்கி காரை வீடுகளிலிருந்து கூரை வீடுகள் வரை; வாசல், கிணற்றடி, மாட்டுக்கொட்டம், மரத்தடி வரை; வெண்கல விளக்குகளிலிருந்து மண்குழியாஞ்சுட்டி வரை விதவிதமான விளக்குகளை பார்த்துக்கொண்டே வந்தார். உடன்வந்த ஆசிரியையிடம் யார், என்ன என்று விசாரித்த பாட்டி ஒன்று கைகளை தூக்கி கேட்டியின் முகத்தருகே கொண்டு சென்று நெட்டி முறித்து ‘தாயி! மகராசியா இரும்மா!’ என வாழ்த்தியதையும், மொழி புரியாவிட்டாலும் மேல்முழுக்க சுருக்கங்களோடு பொக்கைவாய் சிரிப்போடு வாழ்த்திய பாட்டியின் கைகளை அன்போடு பிடித்துக் கொண்டதையும் நினைவுகூர்ந்தார் கேட்டி.

அச்சமயம் ரயில் மதுரையைக் கடந்திருந்தது. அருகிலிருந்த சகபயணியொருவர் ஆனந்தவிகடனை பக்கத்திலிருந்தவரிடம் காட்டி சில்பி வரைந்த சித்திரத்தைக் சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தார்.

30.jpg

லேடிடோக் கல்லூரியிலிருந்து அவருக்கு கொடுத்த நினைவுப்பரிசை எடுத்து பிரித்துப்பார்த்தார். அதில் அவரே ஆச்சர்யப்படும்படி அவரது பல நிழற்படங்களும், அதற்குப் பக்கத்தில் அவரைக் குறித்த பலரது நினைவுகளும் எழுதப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு பக்கமாக திருப்பிப் பார்க்கும் போதும் காலம் கரைந்து ரயிலைவிட வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மேரிநாய்ஸ் உடன் கேட்டி எடுத்த நிழற்படத்தைப் பார்த்ததும் கேட்டி கேப்ரன்ஹால் பள்ளிக்கு முதல்முதலாக சென்ற நாளுக்குள் நுழைந்தார். அப்போது அப்பள்ளி முதல்வராகயிருந்த சகோதரி மேரிநாய்ஸ் அவரை ஓடிவந்து கட்டிப்பிடித்து வரவேற்றதோடு, கடவுள் அனுப்பி வைத்த தேவதை எனச் சொன்னதையும் மறக்கமுடியுமா என்ன? கடவுளின் குரலை ஏற்று மிஷினரிக்கு சேவை செய்யத் தொடங்கி நாற்பதுக்கும் மேலான ஆண்டுகளை கடந்து பயணித்துக் கொண்டிருந்தார். ரயில் செல்லச் செல்ல வெயில் மெல்ல ஏறிக் கொண்டே வந்தது.

68_1.jpg

ஒவ்வொரு படங்களுக்கு பக்கத்திலும் அவரைப் பற்றி எழுதப்பட்ட வரிகளை வாசித்தார். ஆங்கிலத்தையும், கணிதத்தையும் கதைபோல, விளையாட்டு போல சொல்லிக்கொடுத்த அவரது கல்வி முறையால் அப்பாடங்கள் மீது விருப்பம் வந்ததை எழுதியிருந்தார் கேப்ரன்ஹால் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவியொருவர். அதேபள்ளியின் ஆசிரியையொருவர் கேட்டியைப் பார்த்துத்தான் சேரிகளுக்கு சென்று சமூகசேவை செய்துவருவதாக எழுதியிருந்தார். கேட்டியிடம் பியானோ கற்ற ஓ.சி.பி.எம்.பள்ளி ஆசிரியை தனக்கிருந்த மனக்குழப்பத்தை அந்த இசை மீட்டதை குறிப்பிட்டிருந்தார். மதுரையில் முதன்முதலாக பள்ளிப் பேருந்தை கொண்டு வந்ததை பெருமையாக குறிப்பிட்டுருந்தார் நாய்ஸ் பள்ளி ஆசிரியையொருவர். பூனை போன்ற விலங்குகள் மீதான கேட்டியின் பாசம் தங்களையும் தொற்றிக் கொண்டதாக லேடிடோக் கல்லூரி மாணவி எழுதியதைப் படித்து மெல்ல புன்னகைத்துக் கொண்டார்.

63.jpg

ரயில் தடக்தடக்கென திருச்சி காவிரியாற்றைக் கடந்து கொண்டிருந்தது. ஆற்றங்கரையில் ஏதோ விழா போல மக்கள் கூடியிருந்ததைப் பார்த்தார். வைகையாற்றங்கரையில் புட்டுத்திருவிழா காட்சிகள் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தன. கேப்ரன்ஹால் பள்ளிக்கு சற்றுத்தொலைவில்தான் புட்டுத்தோப்பு மண்டபம் இருந்தது. அதைநோக்கி தம்பட்டமாடு, கோயில்யானை முன்செல்ல கைலாய வாத்தியம் இசைத்து அடியவர்கள் ஆடிவர சாமி உலாப்போவதைப் பார்த்ததுண்டு. அதைக்குறித்து மாணவிகளிடம் உரையாடியபோது புட்டுத்திருவிழா கதையை சொன்னார்கள். வைகையில் வெள்ளம் வந்து கரையடைக்க வந்த சிவனின் கதையை ரசித்துக் கேட்டார். அவருக்கு நாடகம், நடிப்பு இவைகளில் எல்லாம் விருப்பம் அதிகம். அதேவேளையில் ஆற்றில் வெள்ளம் வந்தால் அக்கரையில் உள்ள மாணவிகள் பள்ளிக்கு எப்படி வருவார்கள் என்ற அக்கறையும் மனதில் உதித்தது அப்போதுதான்.

ரயிலில் எதிரேயிருந்த ஒருவர் அருகிலிருந்தவரிடம் எம்.ஜி.ஆரின் அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும், மதுரை வீரimg-20170209-wa0001ன் படங்களின் வெற்றியை பற்றி மகிழ்வாக பேசியபடி வந்தார். இந்த ஊர் மக்கள் நடிகர்கள் மீதும், திரைப்படங்கள் மீதும் கொண்டிருந்த அபிமானத்தை வியந்து பார்த்தார்.வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்த கேட்டியின் நாசியில் மெல்ல பனங்கிழங்கு வாசம் அடித்தது. அந்த வாசம் அவரை தல்லாகுளம் அருகிலுள்ள பனந்தோப்பிற்குள் கொண்டு சென்றது.

மேரி நாய்ஸூம், கேட்டியும் கோரிப்பாளையம் வரை டி.வி.எஸ் பேருந்தில் சென்றது, அங்கிருந்து இறங்கி குதிரை ஜட்கா வண்டியில் ஜம்புரோபுரம் பகுதியை அடைந்தது, அப்பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களிடம் உரையாடியது, மெல்ல பனந்தோப்பினூடாக நடந்து வந்து சொக்கிகுளம் கண்மாய்கரை அரசமரத்தடியில் அமர்ந்தது எல்லாம் அவர் நினைவிற்கு வந்தன. அங்கு வைத்துதான் அவர்கள் ஆற்றுக்கு வடபுறம் கட்ட வேண்டிய பள்ளி கல்லூரி குறித்து திட்டமிட்டார்கள். எதிர்பாராத விதமாக சில வருடங்கழித்து மேரிநாய்ஸ் காலமாக, கேட்டி வில்காக்ஸ் கேப்ரன்ஹால் பள்ளி தலைமைப் பொறுப்பேற்றார். தங்கள் கூட்டுக்கனவான பள்ளி கட்ட நிதி திரட்டப் பெரும்பாடு பட்டார். அமெரிக்காவிலிருந்து நிதி வருவதிலும் நிறைய சிக்கல்கள் இருந்ததால் பெரும் செல்வந்தர்களிலிருந்து முன்னாள் மாணவிகள் வரை தேடிச் சென்று சந்தித்து நிதி திரட்டிய நாட்கள் நினைவிற்கு வந்தன. ஓ.சி.பி.எம் பள்ளியை ஏற்படுத்தியதும், அதன்பின் ஆங்கிலவழியில் கற்க ஒரு மேலும் ஒரு பள்ளியையும் கட்டி அதற்கு சகோதரி நாய்ஸ் பெயரை வைத்ததுமான நினைவுகள் நிறைவை அளித்தன.

ரயிலில் கூட்டம், கூட்டமாக வேலைக்கு செல்பவர்கள் ஏறத் தொடங்கினர். அவர்களைப் பார்த்தபோது வேலை பார்க்கும் இடத்திற்கே ரயிலில் தொழிலாளர்களை அழைத்து வந்த மதுரை ஹார்விமில் நினைவு எழுந்தது. அக்காலத்தில் ஹார்வி மில் மதுரையில் சிறப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. பணியாளர்கள் வசிக்க திருப்பரங்குன்றம் அருகே ஹார்வி பட்டி உருவாகி அவர்கள் வந்து போக வசதியாக ரயிலும் ஓடியது. அங்குதான் கல்லூரிகட்ட பெருநிதி அளித்த ஜேம்ஸ்டோக் – ஹெலன் டோக் தம்பதிகளை சந்தித்து உரையாடுவார்.

88

ரயிலில் சன்னலோரம் வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்த கேட்டி ஊர்தோறும் கம்பங்களில் பல வண்ணங்களில் கட்சிக் கொடிகள் பறப்பதைப் பார்த்தார். அந்தக் கொடிகளைப் போல அவர் நினைவும் 1948ற்கு பறந்தது. இந்தியாவின் முதலாவது சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டமும், லேடிடோக் கல்லூரி தொடங்கி ஒரு மாத நிறைவும் ஒன்றாக வந்த காலமது. மாணவியர் பல்வேறுவிதமான கலைநிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினர். பாரதியின் ஆடுவோமே பள்ளுப்பாடுவோமே போன்ற பாடல்களை பாடி ஆடினர். அதைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்த கேட்டி தமிழகத்திற்கு முதன்முதலாக பாரதியின் பிறந்த தினத்தன்று வந்தது, காந்தி மதுரையில் அரையாடைக்கு மாறியது அக்கால பள்ளி மாணவிகளிடம் உரையாடியது, கேப்ரன்ஹால் பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள திலகர் திடலில் தலைவர்கள் உரைவீச்சு நிகழ்ந்தெல்லாம் ஞாபகம் வந்தது. அவர் மாணவிகளிடம் உரையாற்றும்img-20170212-wa0018 போது சுதந்திரம் என்பது எல்லோருக்கும் சமமாய் விளங்க வேண்டும். பெண்களுக்கு கல்வி, சமத்துவமாய் அமைய வேண்டும் என்றார். எண்பது மாணவிகளும் அவர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக விளங்கும் கேட்டியின் உரைக்கு எழுந்து நின்று கரவொலியெழுப்பினர். அவர் நினைவைக் கலைக்கும் விதமாக ரயிலைப் பார்த்து கையசைத்து பள்ளிச் சிறுவர்கள் ஆரவாரம் செய்ததைப் பார்த்தார். காமராசர் முதல்வரான பிறகு ஏராளமானோர் பள்ளிக்கூடங்களுக்கு செல்லத்துவங்கிய காலம்.

121.jpg

மேற்கே சூரியன் ஆரஞ்சு பழம் போல கனிந்து நின்றது அவர் நினைவுகளைப் போல. லேடிடோக் கல்லூரியின் காலேஜ் ஹால் மேல்தளத்தில் நின்றபடி மாலை வேளைகளில் தொலைவில் மலைகளினூடாக மறையும் சூரியனை, கதீட்ரல் தேவாலயத்தின் சிலுவையை, சொக்கிகுளம் கண்மாயில் கூடடைய வரும் பட்சிகளின் அரவத்தை, குவிமாடங்களுடன் கோட்டை போன்ற ஓ.சி.பி.எம் பள்ளியின் மேல்தளத்தை பார்த்து ரசிப்பார். “பொன்னைவிட ஞானத்தைப் பெறுவதே மேல்; வெள்ளியைவிட உணர்வைப் பெறுவதே மேல்” என்ற விவிலிய நீதியின் புதிய விளக்கமாய், தமது பொன்னையும் வெள்ளியையும்  இல்லாதவர் ஞானமும் கல்வியும் பெற செலவழிப்பதே வாழ்க்கையின் பொருள் என்பதாக உணர்ந்தார்.

img-20170209-wa0002

ரயில் சென்னைப் பட்டினத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் உறைந்த தொன்மமும், உயிர்ப்பின் துடிப்புமாய் இருந்தாலும் பழுத்த நிதானத்துடன் இயங்கும் மதுரை தமக்குள்ளும் ஏறிவிட்டதாகவே தோன்ற ஏக்க உணர்வும் எழுந்தது. மேற்கிலிருந்து வந்து கிழக்கில் சுடரேற்றி மீண்டும் மேற்குத் திசை ஏகிக் கொண்டிருந்தது செம்பரிதி

[Miss Katie wilcox – An Inspiration (Biography of the Founder) நூலில் உள்ள தகவல்களைத் தழுவி]

படங்கள் உதவி: மாதவன்