தூரம் காதலைக் கொல்கிறது. தூரமின்மையும்கூட.

அலர் காதலைக் கொல்கிறது.

சில சமயம் ஏதுமின்றியே காதல் சாகிறது.

காஹா சத்தசஈ

எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் பத்தாவது நாவலான ‘ஒரு சிறிய விடுமுறைக்கால காதல் கதை’ மதுரை புத்தகத் திருவிழாவில் வெளியானது. எஸ்.ரா.வின் நாவல்கள் உப பாண்டவம் தொடங்கி பதின் வரை எல்லா நாவல்களையும் வாசித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமானவை. காதலை மையங்கொண்ட நாவல்களில் ‘ஒரு சிறிய விடுமுறைக்கால காதல் கதை’க்கும் தனியிடம் உண்டு. இருநூறு பக்க அளவு கொண்ட இந்நாவல் மனதை நெகிழ்வூட்டும் அருமையான காதல் கதை. காதல் என்ற சொல் எப்போதும் பரவசத்தைத் தரக்கூடியதுதானே!

இந்நாவல் இரண்டு காலகட்டங்களில் பயணிக்கிறது. ஒன்று கோடைகால விடுமுறையில் மலரும் பதின்பருவக்காதல். இந்தக் கதை 1980-90களில் நிகழ்கிறது. அருப்புக்கோட்டை அருகேயுள்ள சிறிய கரிசல் கிராமத்திலிருந்து தாத்தா வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வரும் இராமசுப்பிரமணியனுக்கும், சென்னையிலிருந்து தாத்தா வீட்டுக்கு விடுமுறைக்கு வரும் சில்வியாவிற்கும் இடையே கோவில்பட்டியில் மலரும் காதலைச் சொல்லும் கதை.

மற்றொன்று சமகாலத்தில் நிகழும் கதை. இதில் குளிர்காலத்தில் கர்நாடகாவிலுள்ள சித்தாபுரம் என்ற மலைக்கிராமத்தில் வசிக்கும் சில்வியாவுடன் கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடச் சொல்லும் இராமசுப்பிரமணியனுக்குமான அன்பைச் சொல்லும் கதை. இந்நாவலின் கதை சில அத்தியாயங்களிலேயே தெரிந்துவிட்டாலும் முழு நாவலையும் வாசிக்காமல் நூலை கீழே வைக்க முடியாத அளவிற்கு சுவாரசியமாக கதை நம்மை இழுத்துச் செல்கிறது.

எஸ்.ரா.வின் எழுத்தின் வாயிலாக நாம் கோவில்பட்டி வீதிகளில் அலையும் வெயிலையும், சித்தாபுரா எனும் மலைகிராமத்துக் குளிரையும் நாவலை வாசிக்கையில் உணர்கிறோம். கிராமத்திலிருந்து வரும் சுப்பிரமணியனுக்கு சில்வியா இயல்பாய் தொட்டுப் பேசுவதும், அடித்து விளையாடுவதும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. அவளை ஒரு தேவதைப் போல பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறான். சின்னச் சின்னக் குறும்புகளால், துணிச்சலான செயல்களால் நம்மையும் சில்வியா ஈர்க்கிறாள்.

சித்தாபுராவில் கணவன் இறந்து மகளோடு வாழும் சில்வியாவை எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பால் பார்த்துக் கொள்ளும் இடங்களில் இராமசுப்பிரமணியன் ஈர்க்கிறான். இக்கதையில் சில பக்கங்களில் வந்தாலும் தன் தாய்க்கு யாரும் இல்லாத நிலையில் தாயின் முன்னாள் காதலனான இராமசுப்பிரமணியனை சில்வியாவின் மகள் நான்சி ஏற்று புரிந்து கொள்ளுமிடத்தில் அவள் இவர்களிருவரையும் விட உயர்ந்து நிற்கிறாள். பால்யத்தில் வறுமையும், தனிமையும் ஏற்படுத்திய பக்குவம் அது.

சித்தாபுராவில் சில்வியாவும், சுப்பியும் (இப்படித்தான் இராமசுப்பிரமணியனை சில்வியா அழைப்பாள்) சேர்ந்து நிழற்படம் எடுத்துக் கொள்வது அழகான காட்சி. எந்த அலங்காரமும் இல்லாமல் காய்கறிக்கூடையுடன் இயல்பாய் நிழற்படம் எடுப்பதும், இருவரும் ஒருவருக்கு பிடித்த உடையைத் தேடி கிறிஸ்துமஸிற்கு வாங்குவதும், சில்வியாவிற்காக தேவாலயத்திற்கு செல்வதும் கவிதையான காட்சிகள். கோவில்பட்டியில் கதிரேசன் மலையில் அமர்ந்து உரையாடுவதும், சைக்கிளில் பயணிப்பதும், மதுரை வந்து ஜிகர்தண்டா குடிப்பதும் என பதின்பருவக் காட்சிகள் அத்தனை அழகு. இப்போதுபோல அந்தக்காலத்தில் சட்டெனத் தொடர்பு கொள்ள முடியாத சூழலில் இருவரும் பிரிவதும், விதிவசத்தால் மறுபடி சந்திப்பதும் வாழ்வின் தீராத விளையாட்டு.

விடுமுறை எப்படா வருமென்று காத்துக்கிடந்து தாத்தா – பாட்டி வீட்டுக்கு சென்ற நாட்களை, தொட்டி மோட்டரில் குளித்து கும்மாளமிட்டதை, நொங்கு வண்டியோட்டி விளையாடியதை, கரிப்பிடித்த அடுப்படியில் வெல்லம் மணக்க பணியாரம் தின்றதை, கிணற்றடியில் சித்திகளோடு சேர்ந்து கதையடித்ததை, ஓசிக்கஞ்சி என மாமாக்கள் அழைத்த கேலியை எல்லாம் நினைவுக்கு கொண்டு வருகிறது இந்நாவல். அத்தோடு கோடை கால விடுமுறையில் தல்லாகுளம் திருக்கண்ணில் நாலைந்து நாட்கள் தங்கிருந்து ஓடிஓடிப்போய் பார்த்த அழகனின் மீதான காதலை இந்நாவல் ஞாபகமூட்டியது.

கோடை காலத்தை, காதலை மட்டுமல்ல. குடும்பத்தில் நடக்கும் சண்டைகள் பிள்ளைகள் வாழ்க்கையை எவ்வளவு பாதிக்கிறது என்பதையும் சில்வியா வாழ்க்கை வழியாக அறிகிறோம். 8, 9, 10 வகுப்பு விடுமுறைகளுக்கு கோவில்பட்டிக்கு வருகையில் குடும்பப்பிரச்சனை சில்வியாவை ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாற்றியிருப்பதை நாம் அறியலாம். சில்வியாவின் பெற்றோரது எதிர்பாராத அகால மரணம் சில்வியாவையும் அவளது இருசகோதரிகளையும் முடக்கிவிடுகிறது.

1990களில் பத்தாவது படித்தவுடன் பாலிடெக்னிக் படிக்க வைப்பதுதான் அன்று பல பெற்றோர்களின் கனவு. அதற்கு இந்த கதை நாயகனும் என்னைப் போல பலிகெடாவாகிறான். எனக்கு காதல் வரம் கிட்டாவிட்டாலும், இன்றுவரை கோடைகால விடுமுறை வரமாய் கிட்டியிருப்பது மகிழ்ச்சி. மிக அழகான இக்காதல் கதையை தேசாந்திரி பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. இந்நாவலின் விலை 200 ரூபாய்.

Advertisements

ஒரு எளிய, இனிய நிகழ்வு

நாங்கள் தொடுத்த வினாக்கள் (குமிழி மடை உள்ளிட்டவை)

எனது கண்மாய் வினா-விடைப் போட்டியில் மாணவர்கள் எழுதியிருந்தவற்றில் இருந்து சில குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்கள் இதோ:

  • தமிழின் இயல்பான ஒலிநயம் தோன்ற அடுத்தடுத்த சொற்களை இயல்பாகவே அமைத்திருந்தார்கள். எடுத்துக்காட்டாக, பட்டாம்பூச்சிக்கு அடுத்து தும்பி என்றோ வெறும் தட்டான் என்றோ எழுதாமல் ‘பட்டாம்பூச்சி, தட்டான்பூச்சி’ என்று எழுதியிருந்தார்கள். இதுபோலவே ‘மழை விட்டில், மர விட்டில்’;  ‘வண்டுகள், நண்டுகள்’; ‘பொறி வண்டு, பொன் வண்டு’ என்று சொற்றொடர்கள் சந்த நயத்தோடு இருந்தன. ஆங்கிலச் சொற்கள் கலந்து உடைந்து உடைந்து நொறுங்கிச் சிதைந்த மொழியை அன்றாடம் கேட்டு, பார்த்து வருகிற சூழலில் இது மாறுபாடாக இருந்தது.
  • உயிரினங்களைக் குறிக்க இவர்கள் பயன்படுத்தும் பல சொற்கள் இன்னும் பறவையியல் மொழிபெயர்ப்பாளர்களைச் சென்றடையவில்லை. எருமைச்சீயான், முகவண்டு, நட்டுவாக்காலி, ராமக்கோழி, அரிப்பூச்சி, அனாதைப்பூ போன்றவை.
  • மின்மினிப் பூச்சியை எழுதுவது இயல்புதான். கம்பளிப்பூச்சியையும் எழுதியிருந்தார்கள். கொசுவும், தோசிக்கொக்கும் இடம்பெற்றிருந்தன. மஞ்சணத்தி, கனகாம்பரம் இவற்றோடு மழுமட்டைக் குச்சி எனப்படும் காட்டாமணக்குச் செடியின் ரேடியோப் பூவான அனாதைப் பூவுக்கும் இடமிருந்தது.
  • முக்குளிப்பானுக்கு ‘நீர்மூழ்கி வாத்து’ என்று பெயர்சூட்டி இருந்தான் ஒருவன். ‘நீண்ட அலகுகளுடனும், நீண்ட கால்கள், அகலமான இறக்கைகள் கொண்ட வினோதப் பறவை’ என்று நீர்ப்பறவையொன்றை ஒருவன் சுட்டியிருந்தான். ஒரு சிறுமி சித்தெறும்பைச் ‘சிற்றெறும்பு’ என்றெழுதாமல் சிட்டு+எறும்பு= சிட்டெறும்பாகக் கற்பனை செய்து பறக்கவிட்டிருந்தார்.
  • அதிபுனைவில் ஈடுபட்ட ஓரிருவர், நாய்கள் மட்டுமே உலவும் – அதுவும் கார்த்திகையில் மட்டுமே சுறுசுறுப்பாக உலவும் – ஊரில் ‘வெருகு என்னும் காட்டுப்பூனை, நடுநிசியில் ஊளையிடும் நரிகள், ஓநாய்கள், முதலை எல்லாம் இருப்பதாக எழுதியிருந்தார்கள்.
  • கழிவுநீர் என்றால் சாக்கடை என்று பொதுவாக மனதில் பதிவாகிவிட்டது. ஆனால், ஒரு ஊரின் கண்மாய் நிரம்பிய பிறகு மிகையாக உள்ள நீர் என்பதற்கு கழிவுநீர் என்ற சொல்லைத்தான் பயன்படுத்துவது வழக்கம். இதை உள்வாங்கவே சற்று நேரம்பிடித்தது. கழிவுநீர் என்ற சொல்லை சரியாகப் புரிந்துகொள்வதே நீர்மேலாண்மையின் ஒரு பாடம்தான் என்று மாணவர்கள் கற்றுக்கொடுத்ததாகவே எடுத்துக்கொள்கிறோம்.
  • ஊரில் இடப்பெயர்கள் எப்படி மாறியிருக்கின்றன என்பது தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது. மடைகள், நீர்வழிகளின் பெயர்களைச் சொல்லும்போது பழைய பெயர்களான இலுப்பையடி, செம்மங்குளம், சுத்து மருதவள்ளி, தாழம்பூ முனியாண்டி, செட்டிவயல், பூசாரி மானியம் போன்றவற்றோடு புதிதாக முளைத்த பெயர்களான சத்தியா நகர், காய்கறி வணிக வளாகம் போன்றவை சேர்வது ஒரு கால வரைபடத்தை அளிக்கிறது.
  • விடை எழுதி வழங்கிய மாணவர்களின் 37 பெயர்களில் 21 பெயர்களை வடமொழி எழுத்துகள் இல்லாமல் எழுதிவிட முடிந்தது.
  • கவிதைப் பரப்பு பயமூட்டுவதாகத்தான் இருக்கிறது. ‘நீயின்றி ஒரு நொடிகூட வாழாது என் சுவாசம்’ என்று எழுதுவதுதான் கவிதை என்று பலரிடமும் பதிவாகி இருக்கிறது. ‘அன்பே அன்பே எனக்கே யாரும் இல்லையே’ என்றெல்லாம் ஒரு சிறுவன் எழுதியிருந்தான். ‘ஏரிக்கரைப் பூங்காற்றே நீ போறவழி தென்கிழக்கோ’ என்ற திரைப்பாடலை எழுதிவைத்தவனைப் பாராட்டலாம். ‘இறைச்ச கிணறுதான் ஊறும்; இது எங்க ஊரு சொலவடை ஆகும்’ என்று எழுதியவனைக் கோயில்கட்டியே கும்பிடலாம். கைபேசியில் கூகிளைத் திறந்து கவிதை என்று தட்டி வருவதை அப்படியே எழுதிவைக்கிறவர்களை முட்டிக்கு முட்டி தட்டவேண்டும்.
  • காலாங்கரை, வரத்துக்கால், மறுகால், கலிங்கு, மடை, சுழிசு (sluice), சட்ரசு (shutters) என்றெல்லாம் பாசனம் சார்ந்து சொற்கள் புழக்கத்தில் இருக்கவே செய்கின்றன.
  • நீரிடங்களின் பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் பதிவாகி இருந்தது. முளைப்பாரி கரைக்கவும், வினாயகர் சிலையைக் கரைக்கவும் ஊரணி உதவுகிறது என்று எழுதியிருந்தார்கள். ஐப்பசி, கார்த்திகை என்று பெரும்பாலும் தமிழ் மாதப் பெயர்களையே எழுதியிருந்தார்கள்.
  • சில நேர்மையான பதிவுகள் நெகிழ்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தன. ‘இந்தக் கண்மாயில்தான் கீரை, பாகற்காய், வெள்ளரிச் செடிகள் போட்டு விற்பனை செய்கிறோம். அது தாய்போல எங்களுக்கு உதவுகிறது’ என்று ஒரு விடை. ‘எங்கள் கிணற்று நீர் சற்று உவர்ப்பாக இருப்பதால் எதுவும் சரியாக விளைவதில்லை’ என்று ஒரு ஆதங்கம். அணையிலிருந்து வருகிறது, மலையிலிருந்து வருகிறது என்றெல்லாம் புழுகாமல் தான் பார்த்தவரை குடிநீர்த் திட்ட ‘ஆனைக்குழாய்’ கசிவில்தான் நீர் வருகிறது என்றொரு வெளிப்படையான பதில். எந்த மாதம் நீரற்றுப் போகும் என்ற கேள்விக்கு ‘அதுவாக வற்றுவதில்லை. ஏலம் எடுத்தவர்கள் குட்டை குட்டையாக நீரை இறைத்து மீன்களையும் நீரையும் காலிசெய்து விடுவார்கள்’ என்று பளிச்சென்று எழுதியிருந்தார் ஒரு மாணவர்.
  • கரிசனம் இயல்பாக வெளிப்பட்டிருந்தது. ‘மரம் வெட்டுவதாக இருந்தால் சீமைக் கருவேல மரத்தை வெட்டுங்கள், பிளீஸ்’ என்றது ஒரு பிள்ளை. ‘சம்பை ஊரணி கெட்டுப் போய்க்கிடக்கிறது, அதை எப்படியாவது சரிசெய்யவேண்டும்’ என்கிறான் ஒரு பையன்.

அசர் அறிக்கை, அது இதுவென்று ஒரேயடியாகப் பயப்படும் அளவுக்கு எல்லாம் இல்லை கல்வித்தரம், நாம் படித்ததைவிட நன்றாகத்தான் படிக்கிறார்கள் என்று சிற்றறிவுக்குப்படுகிறது.

பகல்வீடு

ஒரு எளிய, இனிய நிகழ்வு

மண்ணும் நீருமாய் பல்லாயிரம் கால்களும் கணுக்களும் கொண்டு நமது நிலமெங்கும் பரந்த பேருடலி ஒன்று மழைநீர் சேகரித்து உயிர்ப்பால் சுரக்கிறது.  அத்தகைய சங்கிலித்தொடர் கண்மாய், கால்களின் உள்ளூர் நிலை பற்றியே எனது கண்மாய் வினா-விடைப் போட்டிவைத்தோம். உள்ளூரின் நீரிடங்கள் சார்ந்து கேள்விகள் கேட்டிருந்தோம். விடைகளை எழுதுவதற்காக தாள்களும் வழங்கியிருந்தோம்.

இலக்கியம் கூறுவதுபோல எட்டாம் நாள் பிறை வடிவில் அமைந்தது எங்கள் கண்மாய். பெரிய மடைக்குப் பின்னே H வடிவில் இரு பெரும்தூண்களும், குறுக்குக் கற்களும் கொண்ட அமைப்பு ஒன்று உள்ளது. அதை அளவுக்கல் என்றே சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம்.

அதில் குறிப்பிட்ட மட்டத்துக்குக் கீழே போனால் மடைவழியே நீர் திறப்பதைக் குறைக்கவேண்டும், அதிகமானால் மிகைநீரை வெளியேற்ற வேண்டும். இவ்வளவுதான் அதன் பயன்பாடு என்று அறிந்திருந்தோம். பின்பு தஞ்சை ஆ. மாதவனின் தொடர் டிவீட்டு ஒன்றின் வழியே அது குமிழி மடை என்று அறிந்தோம்.

ஏரியில் சேரும் வண்டலையும் சகதியையும் ஏரியிலிருந்து வெளியேற்றும் அமைப்புதான் குமிழி என்னும் தொழில்நுட்பம். மடையில் இருந்து கண்மாயின் உட்புறமாக சுமார் 300 அடி தொலைவில் இருக்கும். பெரிய தொட்டி போன்ற அமைப்பில் இயங்கும் குமிழியில் சுரங்கப்பாதை போல ஒன்று இருக்கும். இதன் நுழைவாயில் கண்மாய்க்குள்ளும், வெளிவாயில் கரைக்கு வெளியே பாசனக்கால்வாயிலும் இருக்கும். அதிகமான வண்டல் சேர்ந்தபின் இதைத் திறந்துவிடுவார்கள். குறுக்குக் கல் நடுவே உள்ள துளைகள் வழி செருகப் பட்ட அடைப்புக்கல்லை நீக்கியவுடன் சேறோடித் துளை வழியாக வண்டலும் சேறும் கண்மாய்க்கு வெளியே போய் விழுந்து வயலுக்கு உரமாகும். இது நாளடைவில் வழக்கொழிந்துவிட்டது என்று தெரிந்துகொண்டோம்.

இதுபோலவே எங்கள் ஊரில் உள்ள கலிங்கு தரை மட்டத்தில் வரத்துக்காலில் இருக்கிறது. அடுத்துள்ள கண்மாய்களுக்குத் தேவைப்பட்டால் எங்கள் கண்மாயில் நீர்நிரம்பும் முன்பே திறந்துவிட முடியும். அடுத்துப்போனால் ஆறுதான் என்னுமளவுக்கு கிட்டத்தட்ட கடைப்பகுதியாகவும், ரயில் தண்டவாளத்தை ஒட்டியும் உள்ள விளாங்குடி கண்மாயில் உள்ள கலிங்கானது கண்மாய் நிறைந்தபிறகு மேல்வழிந்தோடி மறுகால் செல்லும்வகையில் அமைந்துள்ளது.

பெரிய கண்மாய் தவிர்த்து, சின்னக் கண்மாய், ஊருணி போன்றவையும், ஓடைகள், வாய்க்கால்கள், கிணறுகளுமாய் செழிப்புற இருந்த ஊர்தான் என்பதால் இன்றளவும் நீரைச் சிறுகப் புழங்கும் பழக்கம் கைவராத ஊர். கரண்டு போனால் கடைசியாக மிஞ்சியிருக்கும் நிலத்தடிநீர் தொட்டியேறாது என்ற இன்றைய நிலையில் இந்த நுட்பங்களைப் பேசத்தான் இதுபோன்ற போட்டிவைத்தோம்.

6 முதல் 8 ஆம் வகுப்புவரை படிக்கும் 43 பேரில் 36 மாணவர்கள் விடையளித்தார்கள். அவர்கள் தந்த பதில்களில் இருந்து நிறையக் கற்றுக்கொண்டோம். அவை அடுத்த பதிவில்.

மனம் கவர்ந்த மாணவர் பதிவுகள்

பகல்வீடு

நாங்கள் பயின்ற எங்க ஊர் அரசுப் பள்ளியில் (மதுரை மேற்கு ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி, கோவில்பாப்பாகுடி) முன்னாள் மாணவர்கள் சிலர் ஒன்றிணைந்து தற்போது பயிலும் மாணவர்களுக்கு நீர்நிலைகள் சார்ந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த ஒரு சிறிய போட்டியொன்றை நடத்தினோம். கண்மாயில் உள்ள குமிழி அமைப்பு, கலிங்கு, மடை படங்களைப் போட்டு அதைக் குறித்து தெரியுமா? அதன் பெயர் என்ன? கண்மாய்க்கு வரும் பறவைகளின் பெயர்கள்? நீர்நிலைகள் சார்ந்த சொலவடைகள், கதைகள் பற்றியெல்லாம் கேட்டிருந்தோம். குறிப்பாக பத்தாவது கேள்வியாக உங்களுக்கு என்ன பரிசு வேண்டுமென கேட்டிருந்தோம்.

மாணவர்களுக்கு வழங்க துணிப்பை, புத்தகங்கள், பறவை போல் ஒலியெழுப்பும் மண்விசில், விளையாட்டு உபகரணங்கள், விதைகள் மற்றும் மாணவர்களுக்கான சிற்றுண்டி போன்றவைகளை ஏற்பாடு செய்ய ‘நீரோடை ஆர்வலர் குழு’ என சிறிய அமைப்பு உருவானது. அதில் ஒவ்வொருவரும் தம் பணிகளை சிறப்பாக செய்தனர். 

விழா 22.7.19 அன்று மதியம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. மேகம் சூழ்ந்து வாழ்த்திய இயற்கைக்கு நன்றி.

தலைமையாசிரியர் தலைமை உரையாற்றி இந்நிகழ்வைத் தொடங்கிவைத்தார். நான் எழுதிய திருவிழாக்களின் தலைநகரம் நூலை பள்ளி மாணவர்களிடம் பெருமையாக அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இந்த போட்டி வைத்ததற்கான காரணத்தையும், மாணவர்கள் எழுதிக் கொடுத்த விடைகளில் தான் கண்ட சுவாரசியங்களையும் விரிவாகப் பகிர்ந்து கொண்டார் முன்னாள் மாணவர்  ப.தமிழ்ச்செல்வம். 

நன்றாக எழுதிய மாணவர்களுக்கு கேடயம் வழங்கப்பட்டது. பங்கேற்ற அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது.பள்ளியில் படிக்கும் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் துணிப்பை, ஆளுக்கு ஒரு புத்தகம், விசில், விதைகள் வழங்கப்பட்டது. புத்தகங்கள் மதுரை வாசல் பதிப்பகம், பாரதி புத்தகாலயம், தும்பி,  நேசனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியீடுகளிலிருந்து மாணவர்களுக்கான புத்தகங்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு வழங்கப்பட்டது.

விழாவின் நிறைவாக அனைவரும் மண்விசிலில் நீரினை நிரப்பி பறவைபோல கீச்சிட அந்த மகிழ்ச்சியொலி ஊரெங்கும் பரவியது. விழா சிறப்பாக நடக்க உதவிய ஆசிரியப் பெருமக்களுக்கும், மாணவச்செல்வங்களுக்கும் நன்றி.

உள்ளூர் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளவும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்கையை பேணிகாக்கவும் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை தொடர்ந்து நடத்த திட்டமிட்டுள்ளோம். ஆர்வலர்கள் இன்னும் அதிகமாகும் பொழுது இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை அடிக்கடி நடத்தலாம்.

நாங்கள் தொடுத்த வினாக்கள் (குமிழி மடை உள்ளிட்டவை)

மனம் கவர்ந்த மாணவர் பதிவுகள்

பகல்வீடு

பால்யத்தில் கதைகளின் வழியாக வளர்ந்தவன் நான். பின் தானே கதை படிக்க விரும்பி படக்கதைகள் வாயிலாக வாசிப்பிற்குள் வந்தேன். கதை படிப்பதைவிட கேட்பது ரொம்பப் பிடிக்கும். ஏனெனில், அப்போதெல்லாம் யாரோ பால்யத்திற்குள் கரம்பிடித்து அழைத்துப் போவதைப் போலிருக்கும். சொல்ல முடிந்த கதைகள் நிறைய, சொல்ல முடியாத கதைகள் நிறைய. ஆனால், ஒரு கதைசொல்லி இந்த இரண்டு எல்லைகளையும் கடந்துவிடுகிறார்.

அப்படி என்னை ஈர்த்த கதைசொல்லிகளில் பவா செல்லத்துரையும் ஒருவர். முதன்முதலாக அவரைப் பார்த்தது 04.09.11 அன்று. வரிச்சூர் குன்னத்தூர் பசுமைநடை முடிந்து அன்று மாலை எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு யாமம் நாவலுக்கு விருது பெற்றதற்கான பாராட்டுவிழா தல்லாகுளம் அருகிலுள்ள தமிழ்நாடு ஹோட்டலில் நடைபெற்றது. அதில் எஸ்.ரா.வின் கதைகளைப் பற்றி பவா பேசவந்தபோதுதான் பார்த்தேன். வண்ணநிலவனின் கதையொன்றையும், எஸ்.ரா.வின் கதையையும் இணைத்துப் பேசினார். திருடனைப் பற்றிய கதையது. அவரது அன்றைய உரை மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதன்பிறகு அவரது வலைப்பூவான டி.எம்.சாரோனிலிருந்துவை தொடர்ந்து வாசித்துவந்தேன். அதில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை தொடரை மிகவும் விரும்பி வாசித்திருக்கிறேன்.

“பவா என்ற கதைசொல்லி” வீடியோவை யூடிபில் பின் பார்த்தேன். அதன்பின் அவர் கதைசொல்லத்தொடங்கிய வீடியோக்களை தரவிறக்கிப் பார்ப்பதும் அந்தக் கதைகளில் மயங்கிக் கிடப்பதும் தொடர்ந்தது. ஜெயகாந்தன், சுந்தர ராமசாமி, பிரபஞ்சன், வண்ணநிலவன் என பலரது கதைகளையும் அவர் சொல்லக் கேட்டு பின் அந்தக் கதைகளைத் தேடி வாசித்தேன். பெரும்பாலான விடுமுறை நாட்களில் பவா கதை சொல்லச்சொல்ல கேட்டபடி கணினி முன்னே அமர்ந்திருப்பது என் வழக்கம்.

பசுமைநடை இன்னீர் மன்றல் விழாவில் அவர் பேசிய கதைகளில் மல்லாட்டை மணம் வீசியதை நுகர முடிந்தது. அதன் பின் அவரது கதையாடல்களைத் தொடர்ந்து கேட்டு வந்தேன். ஜெயகாந்தனின் நாவல் குறித்த பெருங்கதையாடலை நிகழ்த்திய பிறகு அந்த வீடியோ இணையத்தில் தரவேறிய அன்றிரவு அதைத் தரவிறக்கி மறுநாள் விடிகாலை 5 மணிக்கு கேட்டேன். வாசிக்காமல் இருந்த ஜெயகாந்தனின் அந்த நாவலை பவா கதை சொல்ல தேர்ந்தெடுத்த பிறகுதான் தேடி எடுத்து வாசித்தேன்.

மதுரை என்றும் கதைகளின் தாயகம். இந்த ஊரிலுள்ள ஒவ்வொரு கல்லும், மலையும் கதைகளைக் கொண்டவை. இந்த ஊரின் வீதிகளில் திருவிளையாடற் புராணக்கதைகள் இன்னமும் நிகழ்த்திக் காட்டப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அத்தகைய மதுரையில் தொல்லியல் திருவிழாவில் அவரது கதைகள் குறித்து பேசலாம் என்றிருந்த நிலையில் தவிர்க்க இயலாத காரணத்தால் அவர் வர இயலாமல் போனது.

பசுமைநடையும், வம்சி பதிப்பகமும் இணைந்து நடத்தும் பெருங்கதையாடல் மதுரை அரசரடி இறையியற் கல்லூரியில் 23.3.2019 அன்று மாலை நிகழவிருந்தது. தேர்தல் அறிவிப்பினால் அந்த நிகழ்வு தள்ளிப் போனாலும் அன்று அவரைச் சந்திக்க சென்றிருந்த என்னைப் போன்ற ஐம்பது, அறுபது பேருக்காக நான்கைந்து கதைகள் சொன்னார். அன்று சொன்ன சு.வேணுகோபாலின் ‘சொல்ல முடிந்தது’ கதையாகட்டும், சக்கரியாவின் ‘இரண்டாம் குடியேற்றம்’ கதையாகட்டும் பவா சொன்னதும் வாங்கி வாசிக்கத் தோன்றியது.

பவா கதை சொல்லும் போது அந்தக் கதையை அப்படியே சொல்லி விடுவதில்லை. அந்த கதையின் சிகரங்களை நமக்குத் தொட்டுக்காட்டி கதையை நோக்கி நம்மை இழுத்துச் செல்கிறார். மலையடிவாரத்தில் தங்கிவிடாமல் நாமும் மலையேறத்தொடங்குகிறோம். கதைகளில் வரும் எளிய மனிதர்களை, அழகிய தருணங்களை அவரது குரலில் விவரிக்கும் போது ஏற்படும் நெகிழ்ச்சி சொல்லில் அடங்காதது.

வம்சி பதிப்பக வெளியீடாக வந்த தேன் சிறுகதைப் புத்தகத்தை வாங்கினேன். பவா, சைலஜா இணையர்கள் சொல்லியும் அக்கதையை கேட்டிருக்கிறேன். அற்புதமான கதை.

இந்நிலையில் மீண்டும் மதுரையில் அமெரிக்கன் கல்லூரி – பசுமைநடை – வம்சி பதிப்பக ஒருங்கிணைப்பில் திங்களன்று மாலை இடக்கை நாவல் குறித்த பெருங்கதையாடல் நிகழ்ந்தது. வாரத்தின் தொடக்க நாளான அன்று யாரும் யூகிக்க முடியாத வகையில் கிட்டத்தட்ட ஐநூறு பேர் அந்த நிகழ்வில் கலந்து கொண்டனர். இவ்வளவிற்கும் பள்ளி – கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை காலம் வேறு.

எழுத்தாளர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் பவாவின் கதையாடலைக் குறித்த அறிமுகத்தை வழங்கினார். இணையத்தின் வழியாக கதை கேட்டு பலரும் இந்நிகழ்வு தங்களை ஆற்றுப்படுத்தியதாக அனுப்பிய செய்தியைக் கூறினார். இரவு ஏழு மணிக்குத் கதை சொல்லத் தொடங்கிய பவா ஒன்பது மணிவரை கதையைச் சொன்னார். இடக்கை நாவலை அவர் சொல்லச் சொல்ல ஔரங்கசிப்பும், தூமகேதுவும், அஜ்வாவும், சூஃபி ஞானியும் அந்த அரங்கிலிருந்த ஒவ்வொருவர் மனதிலும் நிறைந்திருந்தனர். நாவலின் கோடிட்டு வைக்க கூடிய அற்புதமான வரிகளை வாசித்துக் காட்டினார். பவாவின் வெற்றி என்னவென்று சொன்னால் கூட்டம் நடந்துகொண்டிருக்கையில் அங்கு வம்சி மற்றும் பசுமைநடை வெளியீடுகள் விற்றுக்கொண்டிருந்த இடத்தில் ஓரிருவர் வந்து இடக்கை நாவல் இருக்கிறதா என்று விசாரிக்கத் தொடங்கினர். பவாவின் மகன் வம்சி அரங்கைச் சுற்றிச் சுற்றி ரசித்தபடி படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

சுமித்ரா நாவலை வாசித்தும், அந்தக் கதையை இத்ர மாத்ரம் என்ற மலையாளத் திரைப்படமாகவும் பார்த்திருக்கிறேன். அதைக்குறித்த பதிவொன்றையும் எழுதியிருக்கிறேன். இப்போது பவா வாயிலாக சுமித்ரா கதையை கேட்டபொழுது சொல்வதற்கு கடினமான விசயங்களை பவா எளிமையாக கடந்துசெல்கிறார். நாவலின் பிரமாதமான இடங்களையும், வரிகளையும் சொல்லி புதிய வாசகனை நாவலுக்குள் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடுகிறார்.

ஷ்ருதி டிவியின் வாயிலாக இணையத்தில் இந்த கதைகளை நீங்களும் பார்க்கலாம். நான் கலந்து கொள்ள முடியாத கூட்டங்களில் ஷ்ருதி டி.வி ஒலிபரப்பு செய்தால் முதல்வரிசையில் அமர்ந்திருந்ததைப் போல இணையத்தின் வழியாக பார்த்து மகிழ்வேன். ஷ்ருதி டிவியின் இலக்கியச் சேவைக்கு நெஞ்சார்ந்த நன்றி. (நீங்களும் ஷ்ருதி டி.வி.யை Subscribe பண்ணுங்க. வீடியோக்களுக்கு லைக் பண்ணுங்க)

பெருங்கதையாடல் வழியாக பவா ஒரு சுடரை ஏற்றி வைக்கிறார். ஜெயகாந்தன், ஜானகிராமன் என தமிழின் ஜாம்பவான்கள் தொடங்கி புதிய எழுத்தாளர்களின் கதைகள் மட்டுமல்லாமல் மலையாளத்திலுள்ள புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களையும் நமக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார். பால்சக்காரியாவின் தேர்ந்தெடுத்த கதைகளை வாசிக்கத் தொடங்கியது பவாவின் கதையாடல்களை கேட்கத் தொடங்கியபிறகுதான். பவாவின் இந்தக் கதைகளை நாமும் குடும்பத்தோடு கேட்கலாம். நெடுந்தொடர்களில் ஏன் இதுபோன்ற நல்ல கதைகளை எடுப்பதில்லை என உரையாடலாம். சமூக வலைதளங்களில் நண்பர்களுக்கு பகிரலாம். சுமித்ரா நாவலை மலையாளத்தில் இத்ரமாத்ரம் என அதன் ஆன்மா குறையாமல் திரைப்படமாக்கும் போது நம்ம ஊரில் ஏன் இப்படி நாவல்களை, சிறுகதைகளை படமாக்கமுடிவதில்லை என்ற கேள்வியை எழுப்பலாம்?

வாசிப்பவர்கள் தமக்கு பிடித்த கதைகளை சொல்லி இணையத்தில் பதிவேற்றலாம். நண்பர்களை சந்திக்கும்போதெல்லாம் வாசித்த கதைகளைச் சொல்லி மகிழலாம். கமல்ஹாசன் ஒரு நேர்காணலில் சொன்னது போல கதை சொல்வதற்கென ஒரு ரேடியோ ஒன்று தொடங்கலாம். பள்ளி, கல்லூரிகளில் பாடங்களை கொஞ்சம் கதைகளாகச் சொல்லலாம். இல்லாவிட்டால் பாட இடைவேளைகளிலாவது கதைகளைச் சொல்லலாம். தொலைக்காட்சிகளில் கதை சொல்ல நேரம் ஒதுக்கலாம்.

(படங்கள் – பவா முகநூல் பக்கம் மற்றும் வம்சி)

https://www.youtube.com/user/bavachelladurai

https://www.youtube.com/playlist?list=PLPtYds6_0S7GQNfLK4agmjuQsaDbPRHsB

சரவண பெலகுளா

கர்நாடக மாநிலத்திலுள்ள சரவணபெலகுளாவிலிருந்து ஒரு காலகட்டத்தில் கொங்குப் பகுதி வழியாக சமணம் மதுரைப் பகுதிகளுக்கு வந்தது என சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அப்போதிருந்தே அந்த இடத்தைப் போய் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை மனதில் இருந்து கொண்டேயிருந்தது. நம் நல்விருப்பங்களை நிறைவேற்றத்தானே இப்பிரபஞ்சம் பெருவிருப்பம் கொண்டிருக்கிறது.

நவம்பர் மாதத்தின் இறுதியில் கர்நாடகா மாநிலத்திலுள்ள சரவணபெலகுளா, ஹலேபீடு, பேலூர், மைசூர் அரண்மனை, சாமுண்டி கோயில், பிலோமீனா தேவாலயம் செல்லும் வாய்ப்புகிட்டியது. அதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் திப்புசுல்தானின் கோடை கால மாளிகை மற்றும் தர்ஹாவைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது.

ஹாசன் மாவட்டத்தில் சரவணபெலகுளா அமைந்துள்ளது. செல்லும் வழியெல்லாம் இயற்கை எழில் கொண்ட எளிய கிராமங்கள் மதுரை கிராமங்களை நினைவூட்டியது. பனை மரங்களைத்தான் கர்நாடகத்தின் இந்தப் பகுதியில் பார்க்க முடியவில்லை. மற்றபடி ஓட்டுவீடுகளும், எளிய வாழ்க்கையும் கொண்ட மனிதர்கள்தான்.

ஹாசனிலிருந்து சரவணபெலகுளா நோக்கிச் செல்லும்போதே தொலைவில் மலையும், மலைமீது கோமதீஸ்வரர் சிலையின் தலைப்பகுதியும் தெரிகிறது. ஊரின் மத்தியில் ஒரு பெரிய குளம் உள்ளது. அதன் ஒரு புறம் விந்தியகிரியும், மறுபுறம் சந்திரகிரியும் அமைந்துள்ளது. பெரிய மலையை தொட்டபெட்டா என்றும் சின்னமலையை சிக்கபெட்டா என்றும் சொல்கிறார்கள்.

470 அடி உயரமுள்ள இம்மலை மீது ஏறிச் செல்ல 600க்கும் மேலான படிகள் வெட்டப்பட்டுள்ளன. மலைமீது செருப்பு அணிந்து ஏறக்கூடாது என்பதால் சூடுதாங்க காலுறைகள் வாங்கி மாட்டிக்கொண்டு ஏறத்தொடங்கினோம். கொஞ்சப்படிகள் ஏறியதுமே இதயத்துடிப்பு அதிகமாகிவிட்டது. மதிய உணவுக்குப் பின் கிளம்பியதால் கொஞ்சம் மெல்ல ஏறினேன். அதிலும் ஒரு சௌகர்யம் என்னவென்றால் மெல்லச் செல்லும்போது திரும்பி ஊரை பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

கண்ணுக்கெட்டியவரை தென்னந்தோப்புகள் சூழ்ந்துள்ளன. ஊரிலுள்ள ஓட்டுவீடுகள் மலைமேலிருந்து அழகாகத் தெரிகின்றன. மேலும் மஞ்சள்நிற தண்ணீர்த்தொட்டி பெரும்பாலான மாடிகளில் மையம் கொண்டுள்ளது.

மலையில் முக்கால்வாசிதூரம் கடந்ததும் சமணக்கோவில் ஒன்றுள்ளது. இது, ‘ஒடேகல் பஸ்தி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. மூன்று தீர்த்தரங்கரர் சிற்பங்களைக் கொண்டுள்ளது.

இதன்நடுவில் ஆதிநாதர், இடதுபக்கம் சாந்திநாதரும், வலதுபக்கத்தில் நேமிநாதரும் இருக்கிறார்கள். மூன்று தீர்த்தங்கரர் சிற்பங்களும் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தபடியிருக்கிறது. இதில் ஆதிநாதரின் பின்னால் இரண்டு தேவர்கள் செண்டுடன் சாமரம் வீச இருபக்கமும் நிற்பதை போலுள்ளது.


அங்கிருந்து இறங்கி நடந்தால் பெரிய வாசல் உள்ளது. அதன் இருபக்கமும் தீர்த்தங்கரர் சிற்பங்கள் உள்ள சிறிய கோவில் உள்ளது. மலையில் கொஞ்சம் சமணச் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. பார்த்ததும் கோவில்பட்டி கழுகுமலையின் நினைவு வந்தது. படியேறிச் சென்றால் கோமதீஸ்வரர் ஆலயம் அமைந்துள்ள கோவிலை அடையலாம். முன்மண்டபத்துடன் கூடிய நுழைவாயிலில் இருபுறமும் துவார பாலகர்கள் வரவேற்கிறார்கள். அண்ணாந்து பார்த்து வணங்கக்கூடிய அளவில் 58 அடி உயர கோமதீஸ்வரர் ஒற்றைக்கல் சிலை அமைந்துள்ளது. ஆயிரம் ஆண்டுகளாக நீடிக்கும் தவம்.

Jpeg

கி.பி.981ஆம் ஆண்டில் அரிட்டநேமி எனும் ஸ்தபதியால் தொடங்கப்பட்டு கி.பி.983ல் முடிக்கப்பட்டுள்ளது இச்சிற்பப்பணி. நான்காம் ராஜமல்லாவின் அமைச்சரான சாமுண்டராயாவால் நிர்மாணம் செய்யப்பட்ட இச்சிலை இந்தியாவின் அதிசயங்களுள் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. திக்கையே ஆடையாக கொண்டு நிற்கும் கோமதீஸ்வரரின் சிலையில் பெரிய கொடிகள் சுற்றியபடி தவத்தில் உள்ளபடி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவரின் சகோதரிகளான சுந்தரி, பிராமி சிற்பங்கள் ஆளுயரச் சிற்பங்களாக உள்ளன. ஒரு சமணத்துறவி அங்கு ஆராதனை செய்ய அமர்ந்திருக்கிறார். உட்பிரகாரத்தைச் சுற்றிவரும் வழியில் 24தீர்த்தங்கரர் சிற்பங்கள் உள்ளன. அதில் சில தீர்த்தங்கரர்களுக்கு ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட சிற்பங்கள் உள்ளன. கடைசியில் யட்சியின் சிலை ஒன்றுள்ளது.  வெளிப்பிரகாரத்தைச் சுற்றிவரும் வழியிலுள்ள சிற்பங்கள் பிற்காலத்தவையாக இருக்கலாம். வெளியில் உள்ள தூணில் பெண்யட்சியின் சிற்பம் ஒன்றுள்ளது. ஒடேகல் பஸ்திபோல மலையில் இன்னொரு சமணக்கோவில் ஒன்றுள்ளது.

சமணத்தீர்த்தங்கரர்களில் முதலானவரான ஆதிநாதரின் மகன் கோமதீஸ்வரன். இவரது இன்னொரு பெயர் பாகுபலி. ஆதிநாதர் ராஜ்யத்தை துறந்தபோது அவரது மகன்கள் பரதாவும், பாகுபலியும் கடுமையாக சண்டை புரிகின்றனர். வெற்றி பெற்ற பாகுபலி நாட்டைத் துறந்து துறவறம் செல்கிறார். இந்த கதையின் மையச் சரடை வைத்துதான் சமீபத்தில் வந்த திரைப்படம் புனையப்பட்டுள்ளது.

12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை இச்சிலைக்கு ஆராதனை நடைபெறுகிறது. மஹாமஸ்தகாபிசேகம் என்றழைக்கப்படுகிறது. சென்ற வருடந்தான் இந்த நிகழ்வு முடிந்திருந்தது. கோமதீஸ்வரர் முன்பு சாரமும், பின்னால் பெரிய பெரிய இரும்பு உருளைகளும் கொண்டு பெரிய மேடை அமைத்திருந்ததை பிரித்து எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு வயதான மூதாட்டி கையில் ஒரு மயில் பீலியுடன் மந்திரம் போல ஒன்றை சொல்லியபடி சுற்றி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். பள்ளி-கல்லூரி மாணவ-மாணவிகள், குடும்பத்தோடு வந்தவர்கள் என நிறையப் பேர் நாங்கள் சென்ற சமயத்தில் வந்திருந்தனர்.

இம்மலையிலிருந்து எதிரேயுள்ள சந்திரகிரி மலையில் நேமிநாதருக்காக எடுக்கப்பட்ட கோவில் உள்ளது. அக்கோவில் விமானத்தை இம்மலையிலிருந்து பார்க்க முடிகிறது. மலையடிவாரத்தில் உள்ள பெரிய குளம் கி.பி.17ஆம் நூற்றாண்டில் கிருஷ்ணராஜ உடையாரால் வெட்டப்பெற்றது. பெலகுளா என்றாலே வெண்மையான குளம் என்று பொருளாம். மகாவீரர், பார்சுவநாதர், பாகுபலியின் சின்ன சிற்பங்கள் கொஞ்சம் வாங்கினேன். மற்ற இடங்களில் புத்தர்தான் நிறைந்திருக்கிறார்; இங்குதான் என் வாசிப்பறையில் வைக்க மகாவீரர் சிலையொன்றை வாங்க முடிந்தது.

மலையடிவாரத்தில் நடைபயணமாக வந்த திகம்பர சாமியார்களைப் பார்த்தேன். நிர்வாணமாக இப்படி பயணிக்கும் சமணத்துறவிகளைப் பற்றி எஸ்.ரா. தேசாந்திரியில் எழுதியது நினைவிற்கு வந்தது. ஆண்டுதோறும் பாதயாத்திரையாக நிறையப் பேர் வருவார்களாம். இம்மலை மீது ஏற முடியாதவர்களை தூக்கிச் செல்ல கீழே ஆட்கள் இருக்கிறார்கள்.

சரவணபெலகுளாவில் காணப்படும் சிலைகளும், மதுரை சமணமலையிலுள்ள சிலைகளும் ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்தவையாக உள்ளன. மேலும், சமணமலை உச்சியில் கம்பத்தின் கீழ் கன்னடக் கல்வெட்டு ஒன்றும் காணப்படுகிறது. அதை சரவணபெலகுளாவிலிருந்து வந்தவர்கள் வெட்டியிருப்பார்கள் போல. மதுரை சமணமலையில் “மாதேவிப் பெரும்பள்ளி” என்ற சமணப்பள்ளி அப்போதிருந்த பாண்டிய மன்னனின் ஆதரவுடன் நடந்துள்ளது.

சரவணபெலகுளாவிலிருந்துதான் சமணம் தெற்கே வந்தது என்பதற்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சான்றுகள் எதுவும் இங்கில்லை. மேலும், மதுரையிலுள்ள சமணமலைகளில் உள்ள தமிழிக் கல்வெட்டுகள் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தியவை. அதில் சித்தர்மலைக் கல்வெட்டொன்றில் ‘மதுரை அமணன்’  என்ற வரிகள் வருகிறது. மதுரைக்காஞ்சியில் சமணப்பள்ளிகள் இருந்ததைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது.

சரவணபெலகுளாவிலுள்ள பாகுபலி சிற்பம் இந்தியாவிலுள்ள மிகப்பெரிய சிற்பங்களுள் ஒன்று. அதிலும் ஒற்றைக்கல்லிலான இதை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் இங்கு அமைத்தது பெரும்சாதனைதான். வெகுநாள் ஆசையொன்று நிறைவேறிய மனநிறைவோடு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

திருவிழாக்களின் தலைநகரம் – மதுரை நூல் வெளியீடு, 10 பிப்ரவரி 2019


தொல்லியல் திருவிழாவாக நடைபெற்ற பசுமைநடையின் நூறாவது நடையில் பசுமைநடை வெளியீடாக திருவிழாக்களின் தலைநகரம் – மதுரை என்ற எனது நூல் வெளிவந்ததில் எனக்குப் பெருமகிழ்ச்சி.

திருவிழாக்களின் தலைநகரம் மதுரை
சித்திரவீதிக்காரன்
பசுமைநடை வெளியீடு,
200 பக்கங்கள், விலை – 130ரூ

நன்றி

‘கேளுங்கள் தரப்படும், தட்டுங்கள் திறக்கப்படும்’ என மலைப்பிரசங்கத்தில் இயேசுகிறிஸ்து சொன்னது எத்தனை சத்தியமான வரிகள். கடந்த 9 ஆண்டுகளாக பசுமைநடை மலைவகுப்புகளில் நான் கற்றது ஏராளம். மதுரையில் நடைபெறும் இருபதிற்கும் மேலான திருவிழாக்களில் அலைந்து திரிந்து பார்த்தவைகளை தொகுத்து கட்டுரையாக எழுதியதை பசுமை நடை வெளியீடாக சிறப்பான வடிவமைப்புடன் கொண்டுவந்த பசுமைநடை அமைப்பாளர் தோழர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கும், பசுமைநடை குடும்பத்திற்கும்

பின்னட்டை

திருவிழாக்களின் தலைநகரம் நூலிற்கு வாழ்த்துரை வழங்கிய பண்பாட்டு ஆய்வாளர் தொ.பரமசிவன் அய்யாவிற்கும், தோழர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் அவர்களுக்கும்


இந்த நூலை வெளியிட்ட ஆய்வாளர் தியோடர் பாஸ்கரன்,
ஓவியர் ட்ராஸ்கி மருது , டோக் பெருமாட்டி கல்லூரியின் முதல்வர் முனைவர் கிறிஸ்டியானா சிங் ஆகிய ஆளுமைகளுக்கு

தம் சித்திரங்கள் வாயிலாக எமைக் கவர்ந்த மனோகர் தேவதாஸ் அவர்களுக்கு

வரலாற்று மாணவராக்கிய தொல்லியல் அறிஞர் சொ.சாந்தலிங்கம் அய்யாவிற்கு

வாசிப்பு, அலைதல் மீதான காதலை விதைத்த எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு

இந்நூல் வெளியான அன்றே 200-க்கும் மேலான பிரதிகள் விற்க காரணம் பசுமை நடை வெளியீடாக வந்ததுதான். இந்த நூலை தங்களுடைய நூலாக எடுத்துக் கொண்டாடிய அனைத்து அன்புள்ளங்களுக்கும்

வலைப்பூ எழுதத் தொடங்கியதில் இருந்து இந்தப் பதிவு வரை உறுதுணையாக இருந்துவரும் சகோதரர் ப.தமிழ்ச்செல்வத்திற்கு

திருவிழாக்களின் தலைநகரம் நூலிற்காக படங்களை கேட்டதும் கொடுத்து உதவிய நிழற்படக் கலைஞர் ஒவ்வொருவருக்கும்

இந்த நிகழ்வை சிறப்பாக  ஒலிஒளிப் பதிவு செய்த ஷ்ருதி டி.வி.க்கும், நிழற்படக்கலைஞர்கள் அனைவருக்கும்

தொல்லியல் திருவிழா செய்திகளை பகிர்ந்த ஊடகங்களுக்கு

திருவிழாக்களில் தொடர்ந்து பயணிக்க உந்துதலாக இருக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும்

எனைக் காக்கும் மதுரைக்கும், தமிழுக்கும் நன்றி.

பசுமைநடை வெளியீடான மதுர வரலாறு மற்றும் திருவிழாக்களின் தலைநகரம் மதுரை ஆகிய நூல்கள் மதுரை ரயில்வே நிலையம் எதிரே அமைந்துள்ள மல்லிகைப் புத்தக நிலையத்திலும், சர்வோதய இலக்கியப்பண்ணையிலும், கீழஆவணிமூலவீதியிலுள்ள ஜெயம் புத்தகநிலையத்திலும் கிடைக்கின்றன. இணையம் வாயிலாக உலகெங்கிருந்தும் டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வழியாக வாங்கலாம்.

படங்கள் – பிரசாத் ஜெயராம், அருண், ரகுநாத்