மரணத்தில் கூட ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பேதமிருக்கவே செய்கிறது. அழுகையின் கதியும் மாறுபடுகின்றன. பெண் இறப்பின் போது, மண்சுவரில் பெய்யும் மழை போல நினைவுகளைக் கரைத்துக் கொண்டு ஓடுகிறது அழுகை. அதுவே, ஆணின் மரணத்தில் தகரத்தில் பெய்யும் மழை போல உரத்த ஒப்பாரி, ஓங்கிய அழுகை. அங்கே நினைவுகள் கரைவதில்லை, மாறாகத் தெறித்து விழுகின்றன. மயானம் பெண்களின் காலடி படாத உலகம்.

– எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

மலையாளத்தில் கல்பட்டா நாராயணன் எழுதிய ‘இத்ர மாத்ரம்’ என்ற நாவலை கே.வி.ஷைலஜா அவர்கள் மொழிபெயர்ப்பில் சுமித்ரா என தமிழில் வந்ததை பொங்கல் விடுமுறையில் செங்கோட்டை பேசஞ்சரில் வாசித்தபடி சென்றேன். சிறிய நாவலானாலும் என்றும் மனதில் நிற்கும் நாவலாகயிருந்தது அதன் கதை. அதற்கு எஸ்.ரா. எழுதிய முன்னுரையை தனிப்பதிவாகவே போடலாம். அத்தனை சிறப்பு. இத்ர மாத்ரம் என்ற பெயரில் இந்நாவல் மலையாளப் படமாக வந்துள்ளதை அறிந்து அதைத் தரவிறக்கிப் பார்த்தேன். ஸ்வேதா மேனன் சுமித்ராவாக சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். இந்நாவலை மீண்டும் எடுத்து வாசிக்க காரணம் மரணம். ஆம், சகோதரியொருவரின் அகால மரணமே மீண்டும் இந்நாவலை வாசிக்கத் தூண்டியது. இந்நாவல் 38 வயதான சுமித்ரா மரணத்திலிருந்து தொடங்குகிறது. மரண வீட்டிற்கு வரும் மனிதர்கள் வாயிலாக சுமித்ராவின் வாழ்க்கை உயிர்பெறுகிறது.

sumithra rapper

சுமித்ரா நாவல் கேரளாவின் வயநாட்டு கிராமமொன்றின் சித்திரமாக திகழ்கிறது. அங்கு விளையும் பயிர், அங்குள்ள வீடுகளின் அமைப்பு, அங்கு வாழும் மலைவாழ் மக்களான பணியர்களின் வாழ்க்கை என ஒவ்வொன்றையும் வாசிக்கும்போது நம்மையும் அப்பகுதிக்கே அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறது கல்பட்டா நாராயணின் எழுத்து. அவர் கவிஞராக இருந்து எழுதிய முதல் நாவல். ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் கவித்துவமான வரிகள் நிரம்பிக்கிடக்கிறது. இந்நாவலை படமாக எடுக்கையிலும் ஒவ்வொரு அத்யாயம் போல பெயர் போடுவது சிறப்பு. ஒரு நாவலை படமாக்கும் கலையை அறிய இத்ர மாத்ரம் படம் பார்த்தால் போதும். அந்நாவலின் ஆன்மா குலையாமல் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். கல்பட்டாவும் அப்படத்தில் பணியாற்றியிருக்கிறார்.

swethamenon

மரண வீட்டிற்கு வரும் ஒவ்வொருவரும் சுமித்ராவுடனான நினைவுகளை எண்ணிப் பார்க்கிறார்கள். தன்னை சிறுவயதிலிருந்து வளர்த்து கல்லூரி நாட்களில் தன் காதல் குறித்தெல்லாம் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு தாயாக, தோழியாக இருந்த சுமித்ரா குறித்த புருஷோத்தமனின் நினைவு, சுமித்ரா இறப்பதற்கு முதல்நாள் தன் குடிகார கணவனிடமிருந்து பாதுகாக்க யாருக்கும் தெரியாமல் நகையைக் கொடுத்து வைத்த மரியாக்காவின் பதற்றம், எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும் சுமித்ராவின் மகள் அனுசுயா அம்மா உடலைக் கண்டு கதறி அழுது கட்டிப்பிடித்து முத்தமிடுவது, சுமித்ராவிடம் தன் வாழ்க்கையை கடிதங்கள் வாயிலாக பகிர்ந்து கொள்ளும் தோழி கீதா தனக்கு இனி இறந்த காலமே இல்லையென எண்ணுமளவிற்கான அவளது வாழ்க்கை, சுமித்ராவோடும் கீதாவோடும் படித்த சுபைதா என பலர் வருகிறார்கள். ஒவ்வொருவர் வருகையிலும் சுமித்ரா பழங்கலத்திலிருந்து உயிர்பெற்று வந்துகொண்டேயிருக்கிறாள்.

ithramathram

வீட்டில் தனிமையில் வாழும் பெரியவருக்கு ஆறுதலாக, அவர் பசி போக்க உப்புமா கிண்டிக் கொடுக்கும் மகளாக இருக்கும் சுமித்ராவிற்கு அவர் சொன்ன ஆருடம் பொய்த்து போனதை கண்டு கலங்குகிறார். அந்த ஊரில் உள்ள பெண்களிடமெல்லாம் உரிமையாக பழகும் தாசன் கதாபாத்திரம் நம்மை ஈர்க்கிறது. தாயின் பயணத்திற்கு பிறகு தேசாந்திரியாய் வாழும் தாசன் எப்போதாவது ஊருக்கு வருகிறான். வரும்போது அங்குள்ள மனிதர்களிடம் வாஞ்சையாய் நடந்து கொள்கிறான். இரவு சர்க்கஸ் பார்க்கச் செல்வதென்றாலும் தாசனின் கரம்பிடித்து தைரியமாய் நடந்து செல்லலாம் பெண்கள். பணிச்சி இனப்பெண்ணாக வரும் கருப்பி, துணிதுவைக்கும் மாதவனின் மனைவியான மாதவி. இவர்களெல்லாம் சுமித்ராவின் தோழிகள்.

இராசாயன உரங்கள் போட்டதால் வயல்களில் நண்டுகள் இல்லாமல் போய், வயநாட்டில் நரிகள் கூட இல்லாமல் போய்விட்டதை நாவலின் வாயிலாக அறிய முடிகிறது. பல்துலக்காவிட்டாலும் பளீறிடும் பற்கள் கொண்ட கருப்பியை டூத்பேஸ்ட் விளம்பரங்களுக்கெதிராய் சுமித்ரா எண்ணுவாள். பிற்பாடு இராசயன உரங்களால் அவர்களது பற்களும் மஞ்சள் படிந்து உடைவதைப் பார்க்கிறாள். இதெல்லாம் தனியாக துருத்தித் தெரியாமல் நாவலினூடாக வருகிறது. கேரள கிராமங்களில் வீட்டையொட்டி நெல் குதிர்கள், உரல் வைக்கப் பயன்படும் அறைதான், பழங்கலம். சுமித்ரா திருமணமாகி வந்ததலிருந்து பெரும்பாலான நேரங்களைக் கழிப்பது அந்த இடத்தில்தான். நம் ஊர் பெண்களுக்கான கிணற்றடிபோல. (இப்போது கிணறுகள் இல்லையென்பது தனிசோகம்).

ஜனவரி மாத இறுதியில் திருநெல்வேலி நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது வந்த அலைபேசிச் செய்தி வாயிலாக என்னோடு முன்பு பணியாற்றிய சகோதரியொருவர் மரணமடைந்துவிட்டார் என்றதைக் கேட்டதை மனம் அதிரத் தொடங்கியது. அவர் வாழ்க்கை போராட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாய் ஒரு பக்கம் தோன்றினாலும் மனது மிகவும் கனத்துக்கிடந்தது. என்னைவிட மூத்தவரானாலும் என்னை ‘அண்ணே’ என்றே அழைப்பார். மிகவும் பாசமானவர். ஏராளமான பிரச்சனைகளோடு இருந்தாலும் எப்போதும் சிரித்தபடி அதை சமாளித்து வந்தார். உடலில் புதிதாய் ஒரு நோய் வந்தது. அதற்கும் பெரிய மருத்துவமனைகளில் கடன் வாங்கி சிகிச்சை அளித்து வந்தார். இந்நிலையில் பேரதியசமாக அரசுப்பணி லஞ்சம் ஏதும் இல்லாமல் தகுதி அடிப்படையில் அவருக்கு கிடைத்து வெளியூர் சென்றார். சென்ற கொஞ்ச நாட்களில் மீண்டும் அந்த நோய் முற்றி மரணத்தோடு போராடி விடைபெற்றார். இத்ர மாத்ரம் என்ற நாவலின் நாயகியைப் போல ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் மகளை விட்டு நாற்பது வயதிற்குள்ளாக காலமானார். அச்சகோதரியின் நினைவு இந்நாவலோடு எனக்குள் நிறைந்துவிட்டது.

title

Advertisements

அர்ஷியா-1.png

படம்  —  Posted: ஏப்ரல் 8, 2018 in பார்வைகள், பகிர்வுகள்

 

sankar.jpg

நாற்றங்கால் பள்ளி தொட்டு சமணப்பள்ளி வரை நான் கற்ற பள்ளிகள் ஏராளம். அதில் குறிப்பிட்டு சொல்லக்கூடிய பள்ளி புனித பிரிட்டோ மேனிலைப் பள்ளி. அங்கு இடம் கிடைப்பதே மிகச் சிரமம். அந்தப் பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பும், பத்தாம் வகுப்பும் படித்தேன். 50-வது பொன்விழா ஆண்டையொட்டி தொடர்ந்து பள்ளியில் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்று வருகிறது. போகிபண்டிகையன்று (13.01.2018) ஒளிரும் நட்சத்திரங்கள் என்ற நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. பிரிட்டோ பள்ளியில் படித்து சாதனைபடைத்த மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், அரசு அதிகாரிகள், தொழிலதிபர்கள், கலைஞர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் என பல்துறை சார்ந்தவர்களை கௌரவிக்கும் விழா நடைபெற்றது.

பள்ளிக்கு நான் என் சகோதரர்களோடு சென்றேன். என்னுடன் வந்த தமிழ்ச்செல்வ அண்ணன் 1998ல் அங்கு பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பொதுத்தேர்வில் பிரிட்டோ பள்ளியில் அதிகமதிப்பெண் பெற்ற மாணவர். பள்ளியில் நுழையும் போது உரையாற்றிக் கொண்டிருந்த குரல் மிகவும் நெருக்கமாகத் தோன்ற, நாங்கள் படித்த போது எங்கள் கதாநாயகனாய் திகழ்ந்த லூயிஸ் அமல்ராஜ் சார் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எங்களுக்கு அறிவியல் ஆசிரியராய் இருந்த லூயிஸ் சார்தான் இப்போது பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் எனும்போது பெருமகிழ்வாய் இருந்தது.

பள்ளியின் மையத்தில் போட்டிருந்த அரங்கு மிகப்பெரிதாய், புதிதாய் இருந்தது. நாங்கள் படித்தபோது அங்கு மேற்கூரை எதுவும் இல்லை. திங்கள்கிழமைதோறும் பிரேயரின்போது மேடையை நோக்கி மாணவர்கள் வந்து நிற்பதை மேலிருந்து பார்த்தால் சிலுவை போலிருக்கும். உட்கார்ந்து நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க மனம் முழுக்க படித்த நாட்களை நோக்கி பின்சென்றது.

painting.jpgபெத்தானியாபுரத்தில் இறங்கி பாபுசங்கர் கல்யாண மண்டபம் வழியாக இறங்கி நடந்து செல்வோம். பள்ளியில் நிறைய புதுநண்பர்கள் கிடைத்தனர். கடைசிபெஞ்ச் என்பதால் ஏற்கனவே ஒன்பதாம் வகுப்பை படித்துவிட்டு மீண்டும் ஒருமுறை எங்களோடு படிக்க வந்த நண்பர்களோடு பழக்கமானது. ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் பாடத்தை நடத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல் ஒழுக்கம், வாழ்க்கை என மேம்பட உதவினார்கள் என்றால் அது மிகையாகாது.

நான் பிரிட்டோ பள்ளியில் படித்தபோது எங்களுக்கு வகுப்பாசிரியராக இருந்த தமிழாசிரியர் சுப்பிரமணிய ஐயா, பிரிட்டோ ரொட்ரிகோ(ஆங்கிலம்), எஸ்.ஆர்.ஏ (கணிதம்), லூயிஸ் அமல்ராஜ்(அறிவியல்), திவ்யானந்தம்(சமூக அறிவியல்), ஜீவானந்தம் (உடற்கல்வி) என எடுத்தனர். பத்தாம் வகுப்பில் ஜி.இருதயராஜ் சார் ஆங்கிலமும், சமூக அறிவியலும் எடுத்தார். மற்றவர்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பில் எடுத்தவர்களே. யாகப்பன் ஐயாதான் தலைமையாசிரியராக இருந்தார். மிகவும் கண்டிப்பானவர்.

prasanna.jpgவெள்ளை சட்டை, செர்ரி வண்ண காற்சட்டையும் யூனிபார்ம். கண்டிப்பாக உடற்கல்வி பாடவேளையில் அரைகாற்சட்டையும் பள்ளி இலட்சினை பொறித்த பனியனும் போட்டு வர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் உடற்கல்வி ஆசிரியர்கள் பூசை வைப்பார்கள். அதிலும் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒன்-டூ, ஒன்-டூ என்று சொல்லி இரண்டு குழுக்களாக பிரியும்போது சிலநேரம் யாராவது ஒருத்தன் குழப்பினாலும் மொத்தமாக மொத்துவிழும். ஆனாலும், குறிப்பிட வேண்டிய விசயம் என்னவென்றால் மறுநாள் முழுப்பரிட்சையே இருந்தாலும், கடைசிப்பாடவேளை உடற்கல்வி என்றால் விளையாடத்தான் செல்ல வேண்டும். கூடைப்பந்தாட்டமும், கைப்பந்தும், பேஸ்பாலும் சிறப்பாக விளையாடும் வீரர்கள் பிரிட்டோவில் இருந்தனர். பள்ளிக்கும் வீட்டுக்குமான தொலைவு அதிகமென்பதால் கூடைப்பந்தில் சேர முடியவில்லை.

with MJD.jpg

நிகழ்ச்சியின் இடைவேளையில் எல்லோருக்கும் பொங்கல் வழங்கினார்கள். என்.சி.சி. ஆசிரியராக இருந்த தன்ராஜ் சார், சுப்பிரமணிய அய்யாவை நானும் அண்ணனும் பார்த்து பேசினோம். கிறிஸ்டோபர் சாரைப் பார்த்தேன். நான் படித்தபோது என்னோடு படித்த நண்பர்கள் யாரும் வரவில்லை. பத்தாம் வகுப்பு படித்த கட்டிடத்தருகே நிழற்படம் எடுத்துக்கொண்டோம். அங்கு படிக்கும் நாட்களில் படம் எதுவும் எடுக்கவில்லை, ஹால்டிக்கெட்டுக்கு தவிர. பத்தாம் வகுப்பு முழுப்பரிட்சைக்கு முன்பு ஓரியூரில் உள்ள அருளானந்தர் தேவாலயத்திற்கும், ராமேஸ்வரத்திற்கும் அழைத்துச்சென்றனர். தேர்வு எழுதும் கலையை கற்றது பிரிட்டோ பள்ளியில்தான்.

karumbu juice vendor.jpg

பள்ளியிலிருந்து வரும்போது கரும்புச்சாறு வாங்கிக் குடித்தோம். அந்தக் கரும்புவண்டிக்காரர் நான் படித்தபோதிருந்தே கரும்புச்சாறு விற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். அவரிடம் கேட்டபோது 20 வருடங்களுக்கு மேலே இருக்கும் என்றார். நான் 1998ல் இருந்து 2018 வரையிலான நாட்களில்  அந்த வீதி வழியாக செல்லும் நாட்களில் அவரிடம் கரும்புச்சாறு வாங்கிக்குடித்து பழைய நினைவுகளுக்குள் செல்வது வழக்கம். ஆம், நண்பர்களே! கரும்புச்சாறின் ஒரு மிடறு நம்மை 20 வருடங்களுக்கு முன் கொண்டு செல்லும் ஆற்றல் கொண்டது.

பி.கு: “நீதியும் அன்பும் நிலைத்திடவே” என்பது இப்பள்ளியின் குறிக்கோள் சொற்றொடர். வசீகரமிக்க கிறித்துவத் தமிழில் சொன்னால் “விருதுவாக்கு”

ecstasyபாண்டிகோயிலில் கெடாவெட்டி எட்டு புத்தகங்கள் வெளியிட்ட சரவணன் சந்திரன் எழுதிய புத்தகங்களில் எக்ஸ்டஸியும் ஒன்று. புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு நானும், சகோதரரும் சென்றிருந்தோம். சோ.தர்மன், எஸ்.அர்ஷியா, முருகேசபாண்டியன் போன்ற ஆளுமைகள் பலர் கலந்து கொண்டு அவ்விழாவில் பேசினர். புத்தகங்களைக் குறித்து சரணவன் சந்திரன் பேசக்கூடாது என்பதை பேசிய அனைவரும் பேசினர். சிறப்பாக நடந்த இவ்விழா மதிய உணவோடு நிறைவடைந்தது.

சரவணன் சந்திரன் பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு மனிதர். ஹாக்கி விளையாட்டுவீரர், ஊடகவியலாளர், எழுத்தாளர்,மீன் அங்காடியாளர், விவசாயி. ஜி தமிழ் தொலைக்காட்சியில் வந்த சொல்வதெல்லாம் உண்மை என்ற நிகழ்ச்சி தொடங்கியவரும் இவரே. வெளிநாடுகளில் வேலை பார்த்திருக்கிறார். இப்போது பழனி அருகே கொய்யாத்தோப்பு வாங்கி விவசாயம் செய்து வருகிறார். சரவணன் சந்திரன் ஓராண்டில் எழுதிய நூற்றுக்கணக்கான கட்டுரைகளில் 84 கட்டுரைகளை தேர்வு செய்து நூலாகத் தொகுத்திருப்பவர் மதுரையைச் சேர்ந்த இளங்கோவன் முத்தையா.

புத்தகவெளியீடு

அன்றாட நிகழ்வுகளைக் குறித்த கட்டுரைகள் என்றாலும் அவரது அனுபவங்கள், மனித வாசிப்பு இவையே இக்கட்டுரைகளுக்கு உயிரூட்டுகிறது. இதிலுள்ள பல கட்டுரைகள் நான் அறியாத பல செய்திகளை தந்தது. நான் சமீபமாக தொலைக்காட்சி, நாளிதழ் போன்ற ஊடகங்களுக்கு அப்பால் போய்விட்டதால் நிறைய புதிய தகவல்களாகத் தெரிந்தது. எக்ஸ்டஸி தொகுப்பிலிருந்து ஒரு சில கட்டுரைகளை குறித்து இப்பதிவில் காணலாம். மேலும் அறிந்து கொள்ள கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியீட்டுள்ள இந்நூலை வாங்கி வாசியுங்கள்.

மழை பொய்த்து பூமியின் அடிவரை போர்வெல் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் கர்நாடகாவில் 20,000க்கும் மேலான ஆழ்துளைக் கிணறுகளை ரீசார்ஜ் செய்ததை குறித்து அறியும் போது நம் தமிழகத்திலும் இதுபோன்ற முயற்சிகள் நடக்காதா என்ற இவரது அவா நம்மையும் தொற்றிக் கொள்கிறது. குளங்கள், ஏரிகளில் படிந்த வண்டல் மண்ணை விவசாயிகள் அள்ளிக் கொள்ளலாம் என்ற தமிழக அரசின் அறிவிப்பு நல்ல விசயம் என்கிறார். அதேபோல் ஆழ்துளைக் கிணறு ரீசார்ஜ் செய்ய அரசு உதவினால் நன்றாகயிருக்கும். வயிற்றில் பால் வார்ப்பார்களா?

சமையலறையில் உலவும் போலிகள் என்ற கட்டுரை வாசித்ததும் நாம் எதை வாங்குகிறோம் என்ற பயம் வந்துவிட்டது. கிராமப்புறங்கள், சுற்றுலாத்தலங்களை மையமாகக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் போலிகளால்  6000 கோடி ரூபாய் இழப்பு ஏற்படும் என்ற அளவிற்கு போய்கொண்டிருக்கிறது. நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் சோப் தொடங்கி கேமரா வரை அச்சுஅசலாக போலிகளை உருவாக்குகிறார்கள். வாங்குபவர்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டிய காலம்.

இஸ்ரோ விஞ்ஞானியே ஒரு லட்சங்கிட்ட சம்பளம் வாங்கும் போது அதைவிட நூறுமடங்கு அதிகம் சம்பளம் வாங்கும் நடிகர்கள், பல கோடி ரூபாயில் உருவாகும் குப்பையான படங்கள் குறித்து பேசும் ‘ஆடத்தெரியாதவனுக்கு தெரு கோணலாம்’ என்ற கட்டுரை. தமிழகம் உருப்பட பத்து யோசனைகளை ஒரு பத்திரிகையில் கேட்ட போது தமிழ் திரைப்படங்கள் இரண்டரை மணிநேரத்திற்கு பதிலாக ஒன்றரை மணிநேரம் எடுத்தால் நன்றாகயிருக்கும் என குக்கிராமத்தலிருந்து ஒருவர் கட்டுரை அனுப்பியிருக்கிறார். இதனால் நேரவிரயம், பணவிரயம் குறைவாகிறது.

saravanan chandran.jpg

பயணம், ஊர்சுற்றல் என வீட்டைவிட்டு வெளிக்கிளம்புவதை இரண்டாகப் பிரிக்கிறார் சுந்தர ராமசாமி. இதில் இரண்டாவது வகையான ஊர்சுற்றல் இலக்கின்றி பயணிப்பதைக் குறிக்கும். குண்டாச்சட்டிக்குள்ளயே குதிரை ஓட்டாமல் பல ஊர்களுக்கு பயணிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தைச் சொல்கிறது ‘துண்டை உதறித் தோளில் போட என்ன தயக்கம்?’ என்ற கட்டுரை. சரவணன் சந்திரன் தைமூர் தொடங்கி பல தேசங்களுக்கு பயணித்த அனுபவங்களை ஆங்காங்கே புத்தகத்தினுள் காண முடிகிறது.

‘கடலும் சாக்கடையும்’ என்ற கட்டுரை நம் சமூகம் கடலை எப்படி சாக்கடையாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது. அணு உலைகள் ஒருபக்கமென்றால் கடலில் கொட்டப்படும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் தொடங்கி ஏராளமான பல விசயங்கள் மீன்பிடித்தொழிலையே பாதித்துள்ளது. ஒருபுறம் தைமூர் கடலில் இவர் தெரியாமல் எச்சில் துப்பிய பொழுது அதை அந்த ஊர் இளைஞர்கள் கண்டு காண்டானதை சொல்கிறார். மறுபுறம் நம் ஊர் முதலாளி ஒருத்தர் எல்லா ஆலைக்கழிவுகளையும் கடலில் கொண்டு சேர்க்கும் திட்டத்தை விவரித்தையும் சொல்கிறார்.

மனிதர்களிடையே சகிப்புத் தன்மை குறைந்து வருவதை ‘காதல் கொலைகளும் கல்விப் புலங்களும்’ என்ற கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது. காதலில் தோல்வி அடைந்தவர்கள் எதிர்பாலினத்தை பழி வாங்குவதை பார்க்கும்போது அச்சமாகயிருக்கிறது. தனக்கு கிடைக்காதது யாருக்கும் கிடைக்கக்கூடாது என்ற மனநிலை மோசமானது. வீடுகளிலேயே சகிப்புத்தன்மை குறைந்து வருகிறது. எல்லோரும் ஒருவித வன்மத்தோடயே இருக்கிறார்கள்.

சல்லிக்கட்டு போராட்டத்தின் போது தமிழகத்தின் ஒருமித்த குரல், ஜெயலலிதாவின் மரணத்திற்கு பிறகான தமிழக அரசியல், விவசாயிகள் தங்கள் விளைபொருட்களுக்கு விலை வைக்க முடியாத சூழல், அதிக வாடகையால் சுயதொழில் செய்ய முடியாத நிலை,  மாசிக்கருவாடு செய்வது எப்படி?, அன்றாடம் நாம் பயன்படுத்தும் மருந்துகளைக் கொண்டு போதையேற்றும் இளைய தலைமுறை, தொழில் தொடங்க வட்டிக்கு வாங்கி சீரழியும் நிலை, கல்விச்சாலைகள் தொடங்கி சிறைச்சாலைகள் வரை நீளும் சாதிவெறி போன்ற பலவிசயங்களைக் குறித்த கட்டுரைகள் நம்மை பல தளங்களில் யோசிக்க வைக்கிறது.

எங்கோ இருப்பவர்களைக் கூட அருகிலிருப்பதைப் போல உணரச்செய்யும் எக்ஸ்டஸி என்ற வினையூக்கியின் பெயர் கொண்ட இத்தொகுப்பு நம்மையும் ஈர்க்கிறது.

சித்திரவீதிக்காரன்

எஸ்..ரா

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உரை – புட்டுத்தோப்பு – மதுரை

எல்லோருக்கும் வணக்கம். தொடர்ந்து பசுமைநடையை மிகச் சிறப்பாக நடத்திக் கொண்டு வரும் முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கும், உறுதுணையாக இருக்கக்கூடிய நண்பர்களுக்கும், அதில் கலந்து கொள்ளக்கூடிய உங்கள் எல்லோருக்குமே என்னுடைய மனம்மிகுந்த அன்பையும், பாராட்டுதலையும் தெரிவிச்சுக்கிறேன். ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகள்னு ஒரு புத்தகம் இருக்கு. அதை வாசிச்சுருக்கீங்களான்னு தெரியல. ஆனா அந்தக் கதை உங்க எல்லோருக்கும் தெரியும். அது என்னான்னா அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும்னு ஒரு திரைப்படம் பார்த்தோம் இல்லையா? அதுல வர்ற அலிபாபா ஆயிரத்தோரு இரவுக்கதைகள்ல வர்ற நாயகன். அந்தக் கதை நடக்கக்கூடியது பாக்தாத் நகரத்துல. ஆனா அந்த தமிழ்ப்படம் பார்த்த யாருக்கும் இது ஒரு அராபிய கதைனோ, அதுல வர்ற அலிபாபா வந்து பாக்தாத் நகரத்துல வசிக்கிறவன்னோ, அதுல வர்ற திருடர்கள்லாம் அராபிய தேசத்தைச் சேர்ந்த திருடர்கள்னு நமக்குத் தெரியாது. எம்.ஜி.ஆர் நடிச்ச படம். அதுல நடிச்சவங்களையெல்லாம் நமக்கு தெரியும். அதுல எம்.ஜி.ஆர் பேர் அலிபாபா. அவ்வளவுதான். உலகம் முழுக்க எல்லாராலையும் வாசிக்கப்பட்ட உலகத்தோட தொன்மையான புத்தகம் வந்து ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகள்ன்ற புத்தகம். அந்தக் கதைகள் பாக்தாத்ன்ற நகரை மையமாக வச்சு எழுதப்பட்டது. அந்த நகரத்தோட ஆயிரம் இரவுகளைச் சொல்ற கதைதான் அது.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

நான் வந்து காரியாபட்டி பக்கத்துல இருக்கிற மல்லாங்கிணறுன்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன். என்னுடைய 8 வயதிலிருந்தே மதுரைல சுத்தி திரிஞ்சிட்டு இருக்குறேன். நான் வந்து மாட்டு வண்டில மதுரைக்குள்ள வந்துருக்குறேன். மாட்டுவண்டிய கொண்டு வந்து வண்டிப்பேட்டைல போட்டுட்டு, எங்க ஊர்லயிருந்து மல்லிகைப்பூ கொண்டுவரங்களோடு வருவேன். நண்பர்களோட மதுரைல சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன். இங்கதான் படிச்சேன். இந்த நகரம் என் வாழ்க்கையோட ஒரு முக்கியமான ஒரு அங்கம். தமிழ் இலக்கியத்துல அதிகம் பேசப்பட்ட, இலக்கிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு மையம் எதுன்னா மதுரைதான். தமிழ்நாட்டை சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் ஆட்சி செஞ்சாங்க. மூன்று பேரும் சிறப்பானவர்களா இருந்தாலும் ஒரு சேரனோ, சோழனோ தன்னை தமிழன்னோ, தமிழ் மையத்தை உருவாக்குபவனாகவோ, நான் ஒரு தமிழ்ச்சங்கத்த நிறுவுவேன்னோ சொல்லல. பாண்டிய மன்னர்களுக்குத்தான் அந்த எண்ணம் இருந்தது. அதை உருவாக்குனாங்க. கவிஞர்களை உருவாக்கி கூடவே வச்சுருந்தாங்க. தமிழ்படைப்புகளை உருவாக்குவதற்கு பெரிய அளவு துணை செஞ்சாங்க. தன்னை வந்து திரும்பித்திரும்பி தமிழ் இனத்தோட அடையாளத்தோட பொருத்திக்கிட்டாங்க. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு படித்தால் தெரிகிறது, தென்பகுதி. குறிப்பா மதுரையும் மதுரையிலிருந்து தெற்கு தமிழ் இலக்கியத்துக்கு கொடுத்த கொடை மிகப்பெரியது. தமிழின் முக்கியமான ஆளுமைகள் பலரும் தென்பகுதியில இருந்து உருவாகி வந்தவங்கதான். பாரதி உள்ளிட்ட தமிழ் இலக்கியத்திற்கு பெரும் தொண்டாற்றிய நகரம்.

இந்த நகரத்துக்கு உள்ள இன்னொரு சிறப்பு. அது கதையாக கூட இருக்கலாம். இந்த நகரத்துலதான் கடவுள் ஒரு கவிதை எழுதிட்டு நான் ஒரு கவிஞர்னு அறிமுகம் ஆகிட்டாரு. வேறு எந்த நாட்லயும் கடவுள் தனக்கு கவிதைலாம் பிடிக்கும், கவிதைலாம் கேட்கக்கூடியவரா இருப்பாரு. தானே கவிதை எழுதிக் கொண்டு வந்து நானொரு கவிஞன் என்னுடைய கவிதைய அங்கிகரிங்கன்னு கேட்ட நகரம். அதுனால கடவுளே கவிஞராக வந்த நகரம்னு மதுரைக்கு ஒரு பெரிய பேருண்டு. இந்த நகரத்தில் எல்லோருக்குமே இயல்பாகவே தமிழ் மீதும், தமிழ் மொழியின் மீதும், இலக்கியத்தின் மீதும் ஆசையும் விருப்பமும் உண்டு. அவர்கள் தமிழின் இனிமையை கொஞ்சம் கவித்துவமான தமிழை பேசக்கூடியவர்களா இருப்பாங்க.

நான் வந்து இந்த பாக்தாத் நகரத்தை பற்றி ஆயிரத்தோரு அராபிய இரவுகள்ல எழுதியது போல மதுரையினுடைய ஆயிரம் பகல்களை எழுத விரும்புகிறேன். ஏன்னா மதுரையினுடைய பகல்கள் வந்து ஆயிரம் எழுதலாம். அவ்வளவு இருக்கு. இந்த நகரம் இரண்டு தலைகள் கொண்ட ஒரு நகரம். மதுரை வந்து ஒருபக்கம் தூங்கிட்டு இருந்தா இன்னொரு பக்கம் முழிச்சுட்டு இருக்கும். முழுக்க தூங்குற நகரம் கிடையாது. நகரத்துல ஒரு பகுதி மக்கள் வேற ஏதோ பணிகள் செஞ்சுகிட்டு இருப்பாங்க. அப்ப அவர்கள் தூங்குற நேரத்துல இன்னொரு பகுதி வேலை செஞ்சுட்டே இருப்பாங்க. பகலும் இரவும் இயங்கிட்டே இருக்கக்கூடிய ஒரு நகரம். இந்த நகரத்தினுடைய ஒவ்வொரு பகுதியும் சிறப்பானது.

தனியான வாழ்க்கைமுறை, தனியான பண்பாடு இருக்கு. மதுரைக்கு தனித்துவமான சில விசயங்கள் இருக்கு. அவங்க ஒரு மனிதரை வரவேற்குற விதம், உபசரிக்கிற விதம், அவருக்காக அவருடைய சுகதுக்கங்களுக்காக தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துக்கிறது எல்லாத்துலயும் இந்த நகரம் முக்கியமானது.

குறிப்பாக வரலாற்றுல எல்லாக் காலகட்டத்துலயும் மதுரை முக்கியமான அரசு மையமாக இருக்கிறது. இன்றைக்கும் கூட தமிழக அரசியலை தீர்மானிக்கப்போவது யார், எந்த இடம்னு யோசிச்சா அதுல மதுரைக்கு முக்கியமான இடம் இருக்கு. அரசியல், கலை, வரலாறு, சினிமா எல்லாத்துலயும் மையமா இருக்கக்கூடிய இந்த மதுரை. ஏதோ ஒரு இடத்துல அதனோட பழமைய அறியாம இருக்கு. அதனுடைய இவ்வளவு பெரிய தொடர்ச்சிய தூக்கிப் பிடிக்காம இருக்கு. இன்னொரு வகைல சொல்லப்போனா லண்டன் போல, பாக்தாத் போல உலகின் முக்கியமான நகரங்களில் தான் ஒன்று அப்படின்னு நிமிர்ந்து நிற்காமல் – அதற்கு காரணம் அந்த நகரத்தினுடைய மக்கள். அந்த நகரத்தினுடைய பண்பாடை, வரலாறை பெரிதாக கருதாமல் இருக்குறது. கூடுதலாக அந்த நகரத்தைப் பற்றி அவர்களே தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது. யாரோ வெளியூர்காரங்கள அழைச்சுட்டு வந்து இப்படி இராமாயணச்சாவடிய காட்டுனா சரி. ஏன்னா, அவனுக்கு இராமாயணச்சாவடி தெரியாது. ஆனா மதுரைல இருக்கிறவங்கள அழைச்சுட்டு வந்து இராமாயணச்சாவடி காட்டுறோம்னா என்ன பண்ணிட்டு இருக்கோம். எல்லோரும் தொலைக்காட்சி முன்னால உட்கார்ந்துட்டு நாளெல்லாம் பார்த்துட்டு இருக்கோம். ஒருவேளை இந்த ராமாயணச்சாவடிய தொலைக்காட்சில காட்டுனா இங்க வரவே மாட்டோம். நமக்கு பக்கத்துவீட்டுக்காரர் கூட தொலைக்காட்சில வந்தாத்தான் நமக்கு அறிமுகம் ஆகிறார். ஆனா அப்படி இருக்கக்கூடாது நண்பர்களே! உங்களுடைய நேரத்தை இந்த நகரத்துக்கு கொடுங்க.

பழையகஞ்சி

நான் எப்பவுமே சொல்லுவேன். என்னை உருவாக்குனது இந்த நகரம். இந்த நகரத்துக்கு ஏதோ ஒரு வகைல நான் கடமைப்பட்டிருக்கேன். ஏன்னா எனக்கு கல்வி கொடுத்திருக்கு, எனக்கு நண்பர்களை கொடுத்திருக்கு, நான் பசியோடு அலைந்து திரிந்த நாட்களில் சாப்பாடு கொடுத்திருக்கு. எல்லாம் தாண்டி என்னுடைய கலை இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஆதரவு கொடுத்திருக்கு. என்னுடைய எழுத்துக்கு ஆதாரமா இந்த நகரம் இருக்குன்னா நான் என்ன செய்யப் போகிறேன். உங்களுக்கும் அப்படித்தான? உங்களை உருவாக்க இந்த நகரம் எவ்வளவு பயன்பட்டிருக்கும்? இந்த நகரத்துக்கு என்ன செய்யப் போறீங்க. அதுக்கு முதல் கட்டம் இந்த நகரத்தை நாம தெரிந்து கொள்வது. யாரோ ஒரு வெள்ளைக்காரன் இங்க வந்து நகரத்தைப் பற்றி தெரிஞ்சுட்டு போய் எழுதுறான். இங்க ஒரு கோயில் இருக்கு, இந்த நகரம் இப்படி கட்டப்பட்டிருக்கு அப்படின்னு. நகரத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் அவ்வளவுதான் தெரியும்னா? கூடுதலா தெரியனும்ல.

புட்டுத்தோப்பு மண்டபம்.jpg

அப்ப இந்த நகரத்தைப் பற்றி முழுமையாக தெரிந்து கொள்வதற்கு ஒரு நூல் கூட தமிழ்ல இதுவரை வெளியாகவில்லை. எவ்வளவு எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறோம். எவ்வளவு ஆய்வாளர்கள் இருக்குறாங்க. இந்த புத்தகத்த உங்களுக்கு கைல கொடுத்துட்டா போதுங்க. இதான் மதுரை. இதுல மதுரையோட வரலாறு இருக்கும். பண்பாடு இருக்கும். சமூகம் இருக்கும். புகைப்படங்கள் இருக்கும். ஆவணம் இருக்கும்னு ஒரு விரிவான ஒரு நூல். ஒருத்தர் இதை செய்ய வேண்டாம். ஒரு அமைப்பு செய்யலாமே அல்லது ஒரு பல்கலைகழகம் செய்யலாமே அல்லது சங்கம் வளர்த்த நகரம் தானே. ஒரு சங்கத்தை உருவாக்குனா இன்னொருமுறை மதுரைக்காக இந்தப் பணியை செய்யலாம் இல்லையா. அப்படி செய்யணும்றதுதான் என்னுடைய பெரிய கனவு. இந்த நகரத்தினுடைய தொன்மையை உலகத்துக்கு காட்டனும் அப்படின்னுட்டு. நான் ஒரு நூல் படிச்சேன். உலகின் 5 முக்கிய நகரங்கள் அப்படின்னு. அதில் அந்த 5 நகரங்களைக் குறித்து விரிவா ஆய்வு செய்து எழுதியிருக்காங்க. அந்த நகரங்கள் எல்லாம் உலகத்தினுடைய வரலாற்றை உருவாக்குவதில் என்ன பங்காற்றியிருக்கு. அப்படி மதுரையும் பங்காற்றியிருக்கு. தமிழினுடைய இலக்கியம், தமிழினுடைய சமயம், தமிழினுடைய பண்பாட்டு வரலாற்று விசயங்கள் மதுரைக்கு இருக்கக்கூடிய இடம் மிக முக்கியமானது. தனித்து நாம அறிவதற்கான நூல் இல்ல. சின்னச்சின்ன புத்தகங்கள்ல நிறைய தகவல்கள் இருக்கு. நிறைய வெளியீடுகள் இருக்கு. இன்னும் சொல்லப்போனா டூரிஸ்டுக்காக அப்பப்ப போடப்பட்ட நூல்கள் நிறையா இருக்கு. ஆய்வு நூல்கள் போதுமான அளவு எழுதப்படவில்லை.

இன்னொரு பக்கம் சங்க காலத்துல இருந்து எழுதப்பட்ட தமிழ் இலக்கியத்தினுடைய மையமாக இருந்த இந்த மதுரை, நவீன காலகட்டத்துல அதிகம் எழுதப்படலை. உதாரணத்துக்கு மதுரைல சுரேஷ்குமார் இந்திரஜித் இருக்காரு, கர்ணன் இருக்காரு. முன்னோடி ஜி.நாகராஜன் இருந்தாரு. இப்படி எத்தனையோ முக்கியமான படைப்பாளிகள் இருந்தாலும் மதுரை போதுமான அளவுக்கு எழுதப்படல. மதுரை அதிகமான அளவு திரைப்படத்துல காட்டப்பட்டுருக்கு. ஆனா, தவறா காட்டப்பட்டுருக்கு. மதுரையைப் பற்றி இருக்கக்கூடிய தவறான எண்ணத்துக்கு சினிமாதான் மிக முக்கியமான காரணம். ஏன்னா அத எடுத்த யாரும் மதுரைக்காரன் கிடையாது. இல்லைன்னா மதுரக்காரன கூட வச்சுட்டு இது மாதிரி மதுரையைப் பற்றி ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்குவான். மற்ற ஊர்களில் ரவுடிகளே கிடையாதா? எல்லோரும் சாந்தமாக வசிக்கிறார்களா? அந்த நகரங்களுக்கெல்லாம் அப்படி இல்ல. ஆனா மதுரைக்கு அப்படியொரு பிம்பத்தை உருவாக்கிட்டே இருக்காங்க.

உண்மையில் திரைப்பட உலகம் இந்த மதுரை நகரத்தைத்தான் தன்னோட பரிசோதனை மையமா வச்சுருக்கு. சினிமா உருவான நாளிலிருந்து இன்று வரை ஒரு சினிமா வெற்றி பெறுமா இல்லையான்றத சினிமா உலகம் எதை வச்சு தீர்மானிக்கப்படுதுன்னா மதுரைல அந்தப்படம் ஓடுதா, ஓடலையான்றத வச்சுத்தான். இப்பக்கூட அப்படித்தான். திரைப்படம் வெளியான உடனே முதல்ல காலைல மதுரைக்குத்தான் போன் அடிப்பாங்க. மதுரையில படம் ஓடுதுன்னா படம் டேக்ஆப் ஆகிரும். மதுரைல ஓடாதுன்னு சொல்லிட்டா அவ்வளவுதான். எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி படங்கள் உட்பட. இந்த மக்கள் ஏத்துக்கிட்டா கொண்டாடுவாங்க. நிராகரிச்சா தூக்கி எறிஞ்சுடுவாங்க. அது எந்த பெரிய நடிகரா இருந்தாலும் சரி. அவர்கள் மீது இருக்கக்கூடிய அன்பால், அவர்கள் பெயரால் மன்றங்களை உருவாக்கி அவர்களை பெரிய நாயகர்களாக்கி சமூக அந்தஸ்தை வழங்கியது இந்த நகரம்தான். எல்லா பிரபல நடிகர்களுக்கும் முதல் மன்றம் இந்த ஊர்லதான் தொடங்கப்பட்டுருக்கு. ரொம்ப ஆச்சர்யம். நான் படிக்கைல இந்த ஊர்ல புருஸ்லீக்கு மன்றம் ஆரம்பிச்சாங்க. உலகத்துலயே புருஸ்லிக்கு வேற எங்கயும் மன்றம் இருக்குமான்னு தெரியாது. இப்ப இருக்கும். கராத்தே பள்ளிகள் இருக்குறதால். புருஸ்லிக்கு என்டர் தி டிராகன் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது சிம்மக்கல்ல மன்றம் ஆரம்பிச்சாங்க. புருஸ்லிக்கு, ஜாக்கிசானுக்கு ரசிகர் மன்றம் இருந்தது. அவங்கல்லாம் யாரு? சாமான்ய மக்கள். தங்கள் அன்பை வெளிப்படுத்துற விதமா ரசிகர் மன்றம் ஆரம்பிச்சாங்க. திரைப்பட நடிகர்கள் எல்லோரும் அவங்களோட மன்றத்தை மதுரைல தொடங்கணும்னுதான் விரும்புவாங்க. இப்படி சினிமாவுக்கு ஒரு நினைவு இருக்கு. இன்னொரு புறம் இலக்கியத்துக்கு ஒரு நினைவு இருக்கு. மதுரைக்காஞ்சி, சிலப்பதிகாரம் படிச்சா அதுல வர்ற ஆறு இது இல்லன்னு தோணும். ஆறு ஓடும்போது பூக்களை தன் மேல் போர்த்திக்கொண்டு ஓடியது. பூக்கள் நிறைந்து ஓடக்கூடிய, ஆண்டுமுழுவதும் ஓடிக்கொண்டே வைகையும், அந்த வைகைல ஓடக்கூடிய படகுகளும், அந்த கரைல வாழக்கூடிய மக்களும், அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் எப்போதும் பாட்டுக்கேட்டுக் கொண்டே இருப்பதையும், ஆண் பெண் என எல்லோரும் அவ்வளவு பொலிவாக இருக்குறாங்க. இந்த நகரம் வந்து கொண்டாட்டத்தினுடைய, உற்சாகத்தினுடைய நகரமா இருக்கு. மதுரைக்காஞ்சி படிச்சுட்டு திரும்பிப்பார்த்தா இப்ப இதை ஆறுன்னு சொன்னாத்தான் தெரியும். நம்ம காலகட்டத்துல எல்லாத்தையும் பறிகொடுத்துருக்குறோம்.

ராமாயணச்சாவடி.jpg

எனக்கு ஒரு பெரிய வருத்தம் உண்டு. உலகத்தமிழ் மாநாடு இந்த நகரத்துல நடந்தது. அதற்கு முன்னாடி வரைக்கும் மதுரை அப்படியே பழமையாத்தான் இருந்தது. அதுதான் மதுரைக்கு வந்த முதல்மாற்றம். பெரிய ஆர்ச் கட்டி, இந்த நகரத்துக்குள்ள பல்லாயிரம் மக்களை நிரப்பி, நகரத்தினுடைய பழமையை சீர்கெடுத்தது. கண்ணைமூடிப் பார்க்குறதுக்குள்ள கடந்த 30 வருசத்துக்குள்ள நகரம் முழுக்க கை வைக்கப்பட்டுருக்கு. இது எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்யணும்தானே?

குறிப்பா நினைவுகளை எழுதுவதுதானே இலக்கியம். நீங்க உங்களுடைய நினைவுகளை உங்க பிள்ளைகள்ட்ட விட்டுப் போறீங்க. உங்க குடும்பத்துக்குகிட்ட விட்டுட்டு போறீங்க. உங்க காலத்துக்கு அப்புறம் அந்த நினைவுகள் அவர்களால் தொடரப்படும். ஒருவேளை தொடரப்படாம போயிரும்ன்ற பயத்துல உங்க பேர்களை வச்சுடுறீங்க. குறைந்தபட்சம் பேர்களாவது நிக்குமேன்னு. உங்க நினைவுகள் உங்க பிள்ளைகள் தவிர்த்து யாராலும் தொடரப்படாது. அதுவும் கொஞ்ச காலத்துக்குத்தான். அதற்கப்புறம் தொடரப்படாது. நீங்க தேடி சேகரித்த உங்க வாழ்க்கை அனுபவங்கள், நண்பர்கள் என எல்லாமே முக்கியந்தானே. ஒரு மனிதன் இறக்கும் போது அவனுடைய எவ்வளவு ஆயிரம் நினைவுகளும் இறந்து போவது எவ்வளவு பெரிய துயரம். இன்னைக்கு எவ்வளவோ வசதி வந்துருச்சு. ஆனால், நான் என்னுடைய நினைவுகளை ஷேர் இட் வழியாக, புளூடூத் வழியாக அனுப்பலாம்னா முடியவே முடியாது. நான் பட்ட அத்தனை கஷ்டங்களும், அத்தனை வருத்தங்களும், அத்தனை சந்தோஷங்களும் என் நினைவுகள்தான். என் நினைவுகளைச் சொன்னால் கேட்டுக்குவீங்க. ஆனா கடத்தவே முடியாது. அதிலும் கூட பிள்ளைகளுக்கு அந்த நினைவுகளே தெரியாது. நாம சொல்லித்தரவே இல்ல. குடும்பத்துக்கே இப்படின்னா ஒரு நகரத்துக்கு, ஒரு வீதிக்கு, ஒரு நிலத்துக்கு அதனுடைய நினைவுகளை யார் காப்பாத்துவாங்க.

சுந்தர்காளி

உங்களுடைய வீதிகளின் நினைவுகளை யார் காப்பாத்த போறாங்க. உங்க ஊரினுடைய நினைவுகளை யார் காப்பாற்றா போறாங்க. தனி நபர்களைப் போல இந்த வீதிகளும், நகரமும் ஏக்கத்தோடு தானே இருக்கும். என்னை நீயாவது ஞாபகம் வச்சுக்கப்பான்னு தாத்தா பேரனைப் பார்த்து சொல்ற மாதிரித்தான் இந்த நகரம் உங்களைப் பார்த்து சொல்லிட்டேயிருக்கு. நீங்க பார்க்குற மாதிரி நான் கிடையாது. சீரும் சிறப்புமா இருந்த நகரம் சொல்றதாத்தான் நான் நினைக்குறேன். எழுத்தாளன்ற முறையில நான் அந்தக் கடமையை செய்யனும் விரும்புறேன். இந்த நகரத்தினுடைய பகல், இரவுகளை எழுதனும். குறிப்பாக நான் உலகத்தினுடைய எத்தனையோ நாடுகளுக்கு போயிருக்குறேன். மதுரையினுடைய இரவுகளுக்கு நிகரே கிடையாது. நிஜமா. ஒரு முழு இரவும் நீங்க மதுரைக்குள்ள சுற்றிப்பாருங்க.

நாங்க கல்லூரில படிக்குற காலத்துல நிறைய நாட்கள் விடியவிடிய மதுரைக்குள்ள சுத்திக்கிட்டே இருப்போம். ஒவ்வொரு அரைமணி நேரமும் வேறு இயக்கம். வேறுவேறு. ஒண்ணும் வேணாம். நீங்க குடிக்குற டீ, இரவு ரெண்டு மணிக்கு குடிக்குற டீ வேற. அதுலயும் அந்த மாஸ்டர் கடையை தான் கடையா நினைப்பான். சின்ன உணவகங்கள்ல இருந்து ஆரம்பிச்சு இந்த நகரத்துல இருக்குற எல்லா எளிய மனிதர்கள்ட்டயும் பேரன்பு வெளிப்படும். அது பகல்ல வெளிப்படும். பகல்ல சந்தை போல மனிதர்கள் வந்து போய்ட்டே இருக்காங்க. இரவுலயும் வெளிப்படும். இரவுல இந்த நகரத்துக்குள்ள யார் யாரெல்லாம் வாறாங்க.

அப்ப இவ்வளவு பெருமைமிக்க இந்த நகரத்தினுடைய பகல்களையும், இரவுகளையும் எழுதனும்னு நினைக்குறேன். அது என் பால்யத்தோடு தொடர்புடையது. நான் பார்த்த திருவிழாலாம் இன்னைக்கு இல்ல. இன்னைக்கு இருப்பது வெறும் தொலைக்காட்சில லைவ்ல பார்க்குற மாதிரி ஒரு பத்து நிமிஷத்துல அழகர் இறங்கி ஓடுற விசயம் இல்ல. அந்த மக்கள் வர்றதும், கூடுறதும், அதுக்காக வீடுகள் தயாராகுறதும், மக்கள் உறவினர்களை வரவழைச்சு ஒன்றாக கூடி மகிழ்ந்து ஏதோ ஒரு வகைல நீர் கொடுத்த கொடைதானே அது. நீர் இல்லாமப் போகப்போக அந்த திருவிழாவுல உற்சாகம் குறையுது. அப்ப ஆறு வழியா நீர் ஓடி அது வழியா ஒரு பண்பாடு உருவாகி அந்த நகரம் வளர்ந்து அது வழியாக தமிழ் வளர்ந்தது எல்லாம்.

நாம் ஒவ்வொருத்தரும் அதற்கு ஒரு சிறு பங்க செலுத்துவோம்னு சொல்றேன். உங்க வீதியினுடைய கதையை, உங்களுடைய நிலத்தினுடைய கதையை யாருக்காகவது கடத்துங்க, பதிவு செய்ங்க. கொண்டு வாங்க. எல்லோரும் பேசும்போது இந்த நகரத்தினுடைய எழுச்சி உருவாகும். ஒரு எழுத்தாளானாக என் முன்னோடிகள் எல்லாம் இந்த நகரத்தை பத்தி நிறைய எழுதியிருக்காங்க. எழுதும்போது ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பகுதியை எழுதிருக்காங்க. ஒரு பருந்து பார்வைல இந்த நகரத்த விமானத்துலருந்து வரும்போது பார்க்குறோம். இந்த நகரம் வந்து கட்டிடங்களா மட்டும் இருக்கு. பசுமையான ஒரு மதுரை இல்ல. மருத மரங்கள் அடர்ந்த பழைய மதுரைய பிரிட்டிஸ்காரங்க காலகட்டத்துல இந்த புகைப்படம் எடுத்துருக்காங்க. அந்த புகைப்படங்கள் இருக்கு. இப்பக்கூட மருது ஒரு நல்ல கட்டுரை எழுதியிருக்கார் மதுரை பற்றி. ‘காக்கைச் சிறகினிலே’ பத்திரிகை இந்த மாத இதழ்ல. மதுரைல வந்து இங்க தங்கியிருந்த பிரிட்டிஸ்கார புகைப்படக்கலைஞரா இருந்த Georges Gaste இருந்த பற்றி எழுதியிருக்கிறார். அவர் வந்து எப்படி புகைப்படம் எடுத்துருக்கார்ன்னு அந்த புகைப்படங்கள், ஸ்டுடியோ எல்லாமே பதிவு செய்துருக்கார்.

பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது நம் நினைவுகளை, காட்சிகளை அதுக்கு சாட்சியாக இருக்க கூடிய மனிதர்களை, அதுக்கு சான்றாக இருந்தவர்களை எழுதணும் நினைக்கிறேன். எழுதணும் நினைக்கும்போதுதான் பெரிய சிரமமாயிருக்கு. பார்த்த அனுபவங்களை அப்படியே எழுதுனா அது பத்தாது. ஆய்வு செய்யணும். நீங்க எப்படி கூடி இந்த வரலாற்றை தெரிஞ்சுகிறிங்களோ நானும் இந்த வரலாற்றை படிச்சுட்டுருக்கேன்.

இந்த ஊர் மீனாட்சியை மையங்கொண்டு இருந்தாலும் இன்னொருபக்கம் கிறிஸ்துவ சமயத்தினுடைய பெரும் பங்களிப்பு இருக்கு. அவர்கள் மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், தேவாலயங்களை உருவாக்கிருக்காங்க. நிறைய ஷேரிட்டி இருந்துருக்காங்க. மதுரை மிஷன் மாதிரியான பெரிய மிஷினரியே இயங்கிருக்கு. அவர்கள் யார்? எப்படி வந்தார்கள்? முழுவரலாறும் தெரியணும். நாம அந்த இடங்களையும் பார்க்கலாம், தெரிஞ்சுக்கலாம். அந்த இடங்கள்ல இருக்கக்கூடிய கலைபண்பாட்டு விசயங்களைப் பார்க்கலாம். இங்கயிருக்குற இடைக்காட்டூர்ல உள்ள கிறிஸ்துவ தேவாலயம் வந்து லிஸ்பன்ல இருக்குற தேவாலயத்தைப் போலவே உருவாக்கப்பட்ட தேவாலயம். ரெண்டையும் நான் பார்த்துருக்கேன். அங்க இருக்குற தேவாலயத்தோட வெறும் புகைப்படத்தை பார்த்து இங்க கட்டியிருக்காங்க. இன்ஜினியர் வந்து செய்யல. தேவாலயத்தினுள்ள இருக்குற கண்ணாடி ஜன்னல்கள் எல்லாமே இத்தாலில இருந்து கொண்டு வரப்பட்டது. அங்க இருக்குற பியானோ உட்பட. எல்லாமே வெளிநாட்ல இருந்து வந்தது. அப்ப நம்ம பக்கத்துலயே இந்துக் கோயில்கள், கிறிஸ்துவக் கோயில்கள் அதனுடைய பாரம்பரியம், இஸ்லாமிய மக்களோட பாரம்பரியம்னு. இந்த நகரம் பல்வேறு சமயங்களுடைய, பல இனங்களுடைய கூட்டு பண்பாட்டு மையமா இருக்கு. உணவுக்கு பேர் போனதா இருக்கு. பண்பாட்டுக்கு பேர் போனதா இருக்கு. உடைக்கு பேர் போனதா இருக்கு. எல்லாம் தாண்டி இங்க வாழக்கூடிய மனிதர்களின் மனதிலிருக்கக்கூடிய அன்பை உணர்ந்தவன்.

நாம் எல்லோரும் செய்ய வேண்டிய பணி அது. நிச்சயமா அத ஒரு நாவலா எழுதுறதுக்கு முயற்சி பண்ணிட்டே இருக்குறேன்.  உணர்வுப்பூர்வமா நம்ம சொந்த வாழ்க்கைகிறதால நாம திரும்பி எழுதுறதுக்கு சிரமமா இருக்கு. அது எழுதத் தொடங்கிய மறுநிமிடம் நினைவுகள்ல வந்துவிடுகிறது. அந்த நண்பர்கள் இல்லையே, இடங்கள்லாம் இல்லையேன்ற மனவருத்தம் எழுதவிடாம பண்ணிருது.

மெல்ல வயதுதான் நண்பர்களே! நமக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய ஆசான். எதையெல்லாம் நாம வாழ்க்கைல வேணாம்னு நினைக்குறோமோ அது எல்லாவற்றையும் வயசு செய்ய வைக்கும். எதெல்லாம் உங்களோட இளமைல வந்து செய்யக்கூடாதுன்னு நினைச்சீங்களோ அதையெல்லாம் வயது செய்ய வைக்கும். வயது மனிதருக்கு இருக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய ஆசான். கொஞ்சம் கொஞ்சமா மனிதன் வாழ்வினுடைய முழுமையை அடையும்போது எல்லாவற்றையும் பக்குவத்தோடும் நிதானத்தோடும் செய்ய பழக்கம் உருவாகுது. ஒரு தெளிவு உருவாகுது. அவனால செய்யமுடியுது. நானும் என் வயதை கடந்து கொண்டே வந்து கொண்டேயிருக்க இருக்க எனக்கு தெரியுது. அவரசம் இல்ல, பதட்டப்பட வேண்டியதில்ல. எதை விட்டுட்டாலும் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. எத செஞ்சாலும் பதட்டப்படாம நிதானமா செய்யலாம்.

மற்றபடி இந்த நகரத்தினுடைய தொன்மையை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு சொல்லுங்கள். பதிவு செய்யுங்க. எல்லோர்க்கும் எல்லா வடிவத்துலயும் ஊடகங்கள் வந்துருக்குன்றதால எல்லோருமே செய்தியாளர்கள்தான். எந்த பத்திரிகையும் தேடி அலைய வேண்டாம். நீங்களும் நானும்தான் செய்தியாளர்கள். இதைத் தொடர்ந்து சிறப்பாக செய்யக்கூடிய முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கு என் பாராட்டுகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

படங்கள் உதவி – பிரசாத், ரகுநாத், சூரியா பரமேஸ்வரி, கார்த்திகேயன்

தொடர்ந்து பசுமைநடையில் பயணித்து வந்தபோதும் இந்த நடையில் கலந்து கொள்ள இயலாமல் போனது. எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் பேசிய ஒலிப்பதிவை அனுப்பிய தோழர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணனுக்கு நன்றி. மதுரை குறித்த அற்புதமான உரையாற்றிய எஸ்.ரா.விற்கு நன்றி. எழுத்தாக்கத்தில் குறைகள் இருந்தால் என்னையே சாரும்.

எழுதித்தீராப்பக்கங்கள்குந்தியிருக்கவோர் நிலம்
குறித்துக் காட்டவோர் பூமி
அள்ளியணைக்கும் உறவு
இழந்தவர் இங்கே
காற்சட்டை மேற்சட்டை போட்டு
நிர்வாணமாகத் திரிகின்றோம்
அந்நியர் பூமியிலே

  • செல்வம் அருளானந்தம் (கட்டடக்காடு)

மதுரை புத்தகத்திருவிழாவில் எழுத்தாளர் அ.முத்துக்கிருஷ்ணன் கொடுத்த எழுதித் தீராப் பக்கங்கள் எனும் நூலை வாசிக்க வேண்டுமென நினைத்துக் கொண்டேயிருந்தேன். சமீபத்தில் அந்நூலை வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. செல்வம் அருளானந்தம் ‘கட்டடக்காடு’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பை 1992ல் எழுதியவர். பாரீஸ் வாழ்க்கை நினைவுகளை தாய்வீடு இதழில் எழுதிய  கட்டுரைகளே ‘எழுதித் தீராப் பக்கங்கள்’. இந்நூல் அகதியாய் வாழச் சென்ற முதல்தலைமுறை குறித்த ஆவணமாய் திகழ்வதை திலிப்குமார் குறிப்பிடுகிறார். ‘யானை வந்தால் என்ன செய்யும்?’ என்ற தலைப்பில் ஜெயமோகன் வாழ்த்துரை வழங்கியிருக்கிறார்.

பாரீஸ்.jpg1980களில் பாரீஸ் நகரத்திற்கு அகதியாய் போனதில் தொடங்கி கனடா சென்றது வரையிலான நினைவுகளை செல்வம் அருளானந்தம் கட்டுரைகளாய் எழுதியிருக்கிறார். வாசிக்கும்போதே மலைப்பாய் இருக்கிறது. Life is Beautiful என்ற படம் குறித்து சகோதரர் ஒருமுறை சொன்னதும், பின்னாளில் அந்த படத்தைப் பார்த்த நினைவும் வந்தது. நாஜிப்படையின் கொடுமைகளை அதை ஒரு விளையாட்டு, போட்டி என்று சொல்லி பிள்ளையை வளர்க்கும் தந்தையைப் போல கடந்து வந்த நாட்களை திரும்பிப் பார்க்கும்போது வலிகளும் மெல்ல நகைச்சுவையாகிறது.

மொழி தெரியாத ஊரில் போய் தற்காலிக விசா வாங்குவது, பத்துபேர் சேர்ந்து ஒரு சிறிய ரூம் எடுத்து தங்குவது, இரவு வலிகளை மறக்க குடித்துவிட்டு உறங்குவது, ஊர் நிலவரத்தை தேடித் தெரிந்தபடி இருப்பது, அழகிய பாரீஸ் நகரத்து பெண்களை கண்டு ரசிப்பது, தனி ஈழம் மலரும் என தீவிரமாய் நம்புவது என பல விசயங்களை வாசிக்கையில் அவர்களது வாழ்க்கை பாட்டை அறிந்த கொள்ள முடிகிறது.

பாரீஸ் பெண்திடீரென மொழிதெரியாத நாட்டில் வேலை தேடினால் என்ன வேலை கிடைக்கும்? உணவகத்தில் பாத்திரங்கழுவ அல்லது பெரிய நிறுவனங்களில் கிளீனிங் வேலைகள்தான் கிடைக்கும். அதற்கும் அங்கு ஏகப்பட்ட போட்டி. திறவயில் சில் வோ பிளே (தயவுசெய்து வேலை தருவீங்களா?)  என்ற பிரெஞ்ச் வசனத்தை ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி கேட்பதை வாசிக்கையில் மனது கனத்துக்கிடக்கிறது. கிடைக்கிற பணத்தை கொஞ்சம் சேர்த்து ஊருக்கு அனுப்பி, வாங்கிய கடனைக் கட்ட முயல்கிறார்கள். எல்லோரும் சம்பாதித்துவிட்டு ஊருக்கு (இலங்கை) போய்விடுவேன் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால், அங்கு சண்டை முடிந்தபாடில்லை. இவர்கள் வாழ்க்கையும் விடிந்த பாடில்லை.

ஒருமுறை பேருந்தில் அழுது கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து என்னவென்று விசாரிக்கையில், தாய் குண்டுவெடிப்பில் இறந்ததை மூன்று மாதங்களுக்கு பிறகு வந்த கடிதத்தைப் பார்த்து அறிந்து அழுவதை அறிகிறார். அவனோடு சர்ச்க்கு கூடப் போய் மெழுகுவர்த்தி வாங்கி அவனுடைய தாய் ஆன்மா சாந்தியடைய உதவும் கணம் மனதை நெகிழ்த்தியது. அதேபோல ஒரு ஈழப்பெண் அகதியாய் வரும்போது, பத்து பேர் கொண்ட அறையில் அவளை தங்கவைத்து கண்ணியமாக நடந்து அப்பெண்ணை வேறு நாட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தது போன்ற சம்பவங்கள் நடக்கிறது.

‘சுதந்திரம்தான் மனிதனின் மிகப்பெரிய சந்தோஷம்’ என அதற்காகவே கல்யாணம் செய்து கொள்ளாமல் வாழும் துரையண்ணன், அப்பாவோடு சண்டையிட்டு ஊரைவிட்டு ஓடிவந்து ஒவ்வொரு நாடாக கண்டதை வாங்கி விற்று வாழும் அண்ணாதுரை, எம்.ஜி.ஆர் ரசிகராக வாழும் அங்கிள், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆதரவாளரான நடா அண்ணன் போன்றவர்கள் நம்மை ஈர்க்கிறார்கள். இந்நூலில் அட்டைப்படம் முதல் ஒவ்வொரு கட்டுரைக்கும் வரையப்பட்ட படங்கள் மிகவும் அருமை.

புலம்பெயர்ந்து வாழ நேர்ந்த ஈழத் தமிழனின் வலியை அங்கதத்தோடு சொல்லும் நூல் எழுதித் தீராப் பக்கங்கள். முறையான விசா, பாஸ்போர்ட் இல்லாமல் மொழி தெரியாத ஒரு நாட்டில் அகதியாய் வாழ நேரும் வலியை சொல்லித் தீரத்தான் முடியுமா என்ன?

தமிழினி வெளியீடு – விலை 200 ரூபாய்

செல்வம் அருளானந்தம்

யாருடைய வாழ்க்கையிலும் சுவாரஸ்யமான சம்பவங்களும், மனிதர்களும் எதிர்ப்பட்டிருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி கொஞ்சம் சிரத்தையெடுத்து எழுதினால் நல்ல சிறுகதைகள் நமக்குக் கிடைக்கும். – க.நா.சு

காலமானநினைவுகளின் சுவட்டில் - வெ.சா.jpg எழுத்தாளர் – விமர்சகர் வெங்கட் சாமிநாதன் 75வது வயதில் தனது வாழ்க்கையை திரும்பிப் பார்த்து எழுதிய கட்டுரைகளே ‘நினைவுகளின் சுவட்டில்’. சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய காலகட்டங்களைப் பற்றி வாசிக்கையில் நமக்கு பல சுவாரசியமான விசயங்களும் கிடைக்கின்றன. நிலக்கோட்டை, மதுரை, கும்பகோணம் போன்ற ஊர்களின் அக்கால நிலையை ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தில் காணும் வாய்ப்பு நமக்கு கிடைக்கிறது.

நினைவுகளின் சுவட்டில்நிலக்கோட்டையில் தாய்மாமா வீட்டில் எட்டாம் வகுப்பு வரை படிப்பு, பின் மதுரை சேதுபதி பள்ளியில் ஓராண்டு, அதன்பிறகு சொந்த ஊரான உடையாளூரில் தங்கி கும்பகோணத்தில் படிப்பு, எஸ்.எஸ்.எல்.சி முடித்து வடக்கே ஜம்ஷெட்பூர், ஹீராகுட் அணைக்கட்டு பணி வரை வெங்கட்சாமிநாதன் தன் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களை, மறக்க முடியாத சில மனிதர்களை, நினைவில் நின்றவைகளைத் தொகுத்திருக்கிறார்.

“என் இரண்டாம் வயதிலிருந்து இருபத்துநான்காம் வயதுவரை முறையே என்னை எடுத்து வளர்த்து கல்வியும் தந்து, ஆளாக்கி ஆதரவும் அளித்த நிலக்கோட்டை பாட்டி, மாமா, என் பெற்றோர்கள். ஜம்ஷெட்பூர் மாமா மற்றும் ஹிராகுட் எஸ்.என்.ராஜாவுக்கு” இந்நூலை சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார். இந்த புத்தகத்தை வாசித்து முடிக்கையில் நமக்கும் அவர் வாழ்வில் இந்நபர்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

நிலக்கோட்டையில் பள்ளித் தலைமையாசிரியராக பணியாற்றி கிடைத்த வருமானத்தில் ஒரு பெரிய குடும்பத்தை கட்டிக் காத்த வெங்கட்சாமிநாதனது தாய்மாமா, ஜெம்ஷெட்பூருக்கு அவரை வரவழைத்து தட்டச்சு, சுருக்கெழுத்து, ஓவியம் என பல விசயங்களில் அவரை சிறப்புற செதுக்கிய அம்பி மாமாவும் நம் மனதை கவர்கிறார்கள்.

சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன் மதுரைக்கு வந்த காந்தியடிகளைப் பார்க்க நிலக்கோட்டை ஊரே திரண்டு அம்மையநாயக்கனூர் ரயில்நிலையம் சென்று மகாத்மாவைப் பார்த்த அனுபவங்களை வாசிக்கும் போது அக்கால மனிதர்கள் காந்தி என்ற மனிதர் மீது வைத்திருந்த மதிப்பை அறிந்து கொள்ள முடியும். அதேபோல பெரியார், அண்ணா போன்றவர்களைப் பார்த்த அனுபவங்களை பதிவு செய்திருக்கிறார். அண்ணாவின் எளிமை, அவரது நல்ல குணங்கள் மீது வெங்கட்சாமிநாதனுக்கு ஈர்ப்பு இருந்ததை எழுத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார். தமுக்கம் மைதானத்தில் அருணா ஆசஃப் அலி பேசியதைப் பார்த்ததை குறிப்பிடுகிறார். மேலும், கும்பகோண வீதிகளில் எழுத்தாளுமைகள் உலவிய வீதிகளில் தான் அலைந்து திரிந்ததை பெருமிதத்தோடு பதிவு செய்திருக்கிறார்.

மதுரையில் தங்கியிருந்த நாட்களில் அத்தை வீட்டிலிருந்து பார்த்த திரைப்படங்கள், சுற்றிய வீதிகள், கொலு சமயத்தில் சென்ற கோயில்களை எல்லாம் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். பாரதியார் பணியாற்றிய பள்ளியில் படிக்கிற பேறு கிடைத்ததை ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறார். கும்பகோணத்திற்கு அருகிலுள்ள சொந்த ஊரான உடையாளூரில் தங்கி மூன்று ஆறுகளைக் கடந்து கும்பகோணத்திற்கு வந்து படித்து போன பசுமையான நினைவுகளை வாசிக்கையில் நமக்கு அந்த காலம் காட்சியாய் கண்முன் தெரிகிறது.

நிலக்கோட்டையிலிருந்து அம்மையநாயக்கனூர் போய் அங்கிருந்து கும்பகோணம் சென்ற ரயில் பயணம், பிறகு படிப்பு முடிந்து கும்பகோணத்திலிருந்து சென்னை போய் அங்கிருந்து ஜெம்ஷெட்பூர் சென்ற பயண அனுபவங்களை சுவாரசியமாக எழுதியிருக்கிறார். அக்காலத்தில் அம்மையநாயக்கனூர் – கும்பகோணம் என பயணச்சீட்டு எடுத்தால் கட்டணம் கூடுதல், அதனால் அவரது மாமா பாதிதூரம் வரை எடுத்து பின் திருச்சி போல ஓரிடத்தில் திரும்பவும் பயணச்சீட்டு எடுத்து பயணித்ததை சொல்கிறார். திராவிடக்கட்சிகள் அக்காலத்தில் நடத்திய வாசக சாலைகள் பலரை வாசிக்க தூண்டியதை இக்கட்டுரைத் தொகுப்பு வாசிப்பதினூடாக அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. மேலும், சீக்கியர்கள், பஞ்சாபியர்கள் என அவருக்கு பல மாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் நண்பர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

வெங்கட்சாமிநாதன்

வெங்கட்சாமிநாதன் பணி முடிந்ததும் அவரது நண்பர் ஒருவருடன் சேர்ந்து மாலை நேரங்களில் மாதத்திற்கு பாதிநாட்கள் டெல்லியில் நடக்கும் பல்வேறு வகையான நிகழ்வுகளுக்கும் சென்றிருக்கிறார். 1988ல் ஒருவிபத்தில் கால் அடிபட இந்தப் பயணங்கள் நின்றுவிட்டன. ஓவியம், சிற்பம், இசை, நாட்டார் வழக்காறு, இலக்கியம் என பல துறைகளில் தன் கருத்துகளை தைரியமாக எடுத்துரைப்பவராக வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார். இந்நூலை வாசிக்க கொடுத்த நண்பர் சஞ்சிகை முருகராஜ்க்கு நன்றி.

அகல் வெளியீடு – விலை 170 ரூபாய்

நன்றி – புகைப்படங்கள்: சேதுபதி அருணாசலம்.